Lucy Walker (alpinistka)

Lucy Walker określana jest, np. w Oxford Dictionary of National Biography, jako pierwsza kobieta, która regularnie, każdego sezonu, wspinała się w Alpach^[6]. Jej towarzyszami byli ojciec, Frank Walker, i brat, Horace Walker, oraz przewodnik z Oberlandu Melchior Anderegg. Nakazy wiktoriańskiej przyzwoitości nie dopuszczały, by mogła się wspinać jedynie z przewodnikiem, obecność członka rodziny była de rigeur^[7]. (Kiedy w sezonie 1874 Horace Walker był w Kaukazie, Lucy po prostu nie pojechała w Alpy, a wzmianka o tym w nekrologu Lucy Walker w „Alpine Journal” w 1916 jest krótka bez wyjaśnień, gdyż zarówno dla autora nekrologu, jak i czytelników było to oczywiste^[8][9].) Lucy Walker akceptowała także bardziej powierzchowne ówczesne nakazy kobiecej przyzwoitości i np. wychodząc na wspinaczki miała na sobie krynolinę, jak długo szła w zasięgu wzroku innych, pozbywała się jej jednak po wejściu w niezamieszkałe rejony^[10]. Jako kobieta nie mogła zostać formalnie przyjęta do Alpine Club, należała jednak do ścisłego kręgu brytyjskich alpinistów. Edward Whymper, inicjator wielu alpejskich wyczynów tamtego okresu, sportretował ją na rycinie The Club Room of Zermatt, in 1864 zamieszczonej w jego wspomnieniach Scrambles Amongst the Alps (wyd. 1871), choć ani w opisie tej ryciny, ani nigdzie indziej w tym utworze nie wspomniał o niej imiennie^[9]. Tanja Wirz (Wirz, 2007) w historii kobiecego alpinizmu w Szwajcarii wyjaśnia to sztywnością wiktoriańskiego obyczaju: Lucy Walker poważana była przez brytyjskich wspinaczy w Zermacie – była „jednym” z nich – ale podawanie jej imienia wykraczało poza konwenans. Drugą kobietą na rycinie, stojącą obok Lucy, jest wg Wirz prawdopodobnie Jane Walker^[11], inną interpretację sugeruje Roche (Roche, 2020) w swojej pracy nt. alpinistek 2. połowy XIX wieku^[12].

Ponieważ w latach 50. i 60. XIX wieku w niższych lub łatwiejszych regionach Alp aktywnych było już wiele kobiet, wycieczki Lucy Walker – jak np. przejście przez przełęcze Monte Moro w masywie Monte Rosy i Théodul pod Matterhornem – nie były szerzej odnotowane. Do 1862 wspięła się na takie wybitne szczyty jak Monte Rosa (4634 m) i Mont Blanc (4806 m) oraz była w zespole, który w 1864 dokonał pierwszego wejścia na szczyt w Alpach Berneńskich Balmhorn (3698 m). W latach 60. rosła jej lista zarówno zdobytych szczytów w Valais i Oberlandzie, jak i pierwszych wejść kobiecych (por. zestawienie poniżej). Do takich sukcesów należy wejście na szczyt Eigeru (3967 m) 25 lipca 1864, pierwsze dokonane przez kobietę i czwarte w historii^[13]. Tych jej wyczynów nie odnotowywano poza najbliższym kręgiem partnerów wspinaczki. Ponieważ w wyższych rejonach nie było właściwie żadnych schronisk, wspinaczki rozpoczynały się od wymarszu około północy, co oznaczało co najmniej kilkunastogodzinny intensywny wysiłek. Lucy Walker dowiodła, że pod względem tempa oraz wytrzymałości fizycznej i psychicznej, także przez wielotygodniowe okresy intensywnych wspinaczek, w pełni dorównywała mężczyznom^[6][14].

Sławę przyniosło jej dokonane w zespole z ojcem, wówczas 63-letnim, i Melchiorem Andereggiem pierwsze kobiece wejście na Matterhorn, dokonane 21 lipca 1871. Było to 19. wejście na ten szczyt, sześć lat od jego zdobycia przez Edwarda Whympera. Tym wyczynem ubiegła planującą to samo amerykańską wspinaczkę, aktywną w Alpach w latach 1865–1876, Margaret „Meta” Brevoort^[15]. Choć nadal nie brakowało głosów krytycznych wobec kobiecego alpinizmu jako „niegodnych damie” poczynań^[16], zaczął on – dzięki Lucy Walker – zdobywać uznanie. Wyrazem tego może być wiersz pt. A Climbing Girl ogłoszony w numerze satyrycznego brytyjskiego pisma „Punch” z 26 sierpnia 1871, składający szczery hołd Lucy Walker jako zdobywczyni Matterhornu^[6]. Wiersz kończy następująca strofa:

No glacier can baffle, no precipice balk her,

No peak rise above her, however sublime.

Give three times three cheers for intrepid Miss Walker.

I say, my boys, doesn't she know how to climb^[17]

Z wyjątkiem trzech sezonów wspinaczkowych: w 1861, 1872 (kiedy zmarł jej ojciec) i 1874 (kiedy jej brat był w Kaukazie) wspinała się intensywnie w Alpach do 1879. Od tego roku, idąc za poradą lekarską, by dla ochrony zdrowia zaprzestać długich tur wspinaczkowych, ograniczała się do pieszych wycieczek. Według listy sporządzonej przez nią i jej partnerów wspinaczkowych^[18], Lucy Walker dokonała 95 wspinaczek zakończonych zdobyciem szczytu, z trzech prób wycofano się. Wiele dróg, które przeszła, uważanych jest nadal za wyjątkowo niebezpieczne, jak np. grań Liskamm czy Aiguille Verte^[19].