Małgorzata Serini-Bulska

Była córką pastora parafii ewangelickiej Karola Artura Seriniego oraz Wandy z Kłossowskich, adoptowanej córki Franciszka Haessnera, lekarza w Zgierzu^[5].

Przez przyjaciół był nazywana Gretą^[3][6].

Jej mężem był Tadeusz Bulski, profesor medycyny^[7], za którego wyszła w 1937. Mieli dwoje dzieci^[5]: córkę Wandę Teresę (ur. 1938) i syna Wojciecha Jerzego (ur. 1945)^[1][3][5]. Córka jest lekarką, mieszka w Kanadzie. Ines, jedna z jej córek, zajmuje się hematologią onkologiczną. Syn Bulskich jest profesorem fizyki w Centrum Onkologii w Warszawie^[3].

Małgorzata Serini-Bulska spoczywa z mężem na Powązkach (kwatera 17-2-18,19)^[8].

W latach 1919–1926 była uczennicą Państwowego Gimnazjum im. Staszica w Zgierzu^[5].

W 1932 skończyła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 uzyskała doktorat z medycyny^[4] na podstawie pracy Antropomorfologia żwaczy, której promotorem był Edward Loth^[3].

W młodości uprawiała wyczynowo sport^[7]. Reprezentowała Polskę we florecie^[4]. W 1934 została wicemistrzynią Polski we florecie. Wielokrotnie zdobyła w tej dziedzinie zespołowe mistrzostwo Polski. W 1939 uczestniczyła w zawodach szermierczych w Budapeszcie i w Mistrzostwach Akademickich Świata w Monte Carlo^[7]. Jako florecistka zakwalifikowała się na olimpiadę w Londynie w 1948, ale nie pojechała na nią ze względu na wygraną w konkursie na ordynatorkę w Instytucie Gruźlicy w Warszawie^[3].

Uprawiała narciarstwo, łyżwiarstwo, jeździectwo, pływanie, tenis oraz taternictwo^[7]. W 1946 z Tadeuszem Orłowskim i Wandą Kamińską dokonała pierwszego przejścia uskoku Zadniego Mnicha^[7][9]. Często wspinała się w parze z Wandą Kamińską^[10].

W czasie okupacji niemieckiej, od 1940, uczestniczyła w zajęciach prywatnego półlegalnego zakładu gimnastyczno-leczniczego przy ul. Hożej w Warszawie^[11].

W czasie powstania warszawskiego pracowała w klinice położniczo-ginekologicznej przy ul. Starynkiewicza w Warszawie^[12], kierowała oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu w zakresie położnictwa i ginekologii^[5] – wykładała na tajnym Uniwersytecie Warszawskim i w szkołach pielęgniarskich^[3][13]. Pomagała kobietom, m.in. Żydówkom, które się ukrywały i były prześladowane, pomagała więźniom Pawiaka. W 1967 została za to uhonorowana Medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”^[5].

Pod koniec sierpnia 1944 została ewakuowana z oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie do Milanówka, a potem do Żyrardowa^[3]. W latach 1945–1948 była kierowniczką Oddziału Położniczego szpitala w Żyrardowie^[2]. Od 1948 ordynatorką Oddziału Położniczo-Ginekologicznego Szpitala Wolskiego, który z czasem stał się częścią Instytutu Gruźlicy. Habilitowała się na podstawie pracy Leczenie gruźlicy narządu rodnego. Od 1953 kierowała Zakładem Położnictwa i Ginekologii w Studium Doskonalenia Lekarzy (obecnie Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego)^[3].

Od 1961 pracowała w Miejskim Szpitalu Bielańskim^[5], gdzie przeniosła się z Instytutem Gruźlicy^[3]. Była wówczas specjalistką krajową w zakresie położnictwa i ginekologii^[14][15]. W latach 1967–1973 była kierowniczką Katedry Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie^[16][17]. Przejęła kierownictwo katedry po śmierci męża^[3]. Była ordynatorką oddziału ginekologiczno-położniczego w Instytucie Gruźlicy w Warszawie. W 1951 uzyskała profesurę na Akademii Medycznej w Warszawie^[7]. Była lekarką sportową na olimpiadzie w Helsinkach w 1952^[5].

Zajmowała się położnictwem, patologią ciąży i połogu oraz porodu kierowanego, a także onkologią ginekologiczną. Była specjalistką w zakresie gruźlicy narządów rodnych. Jako pierwsza w Polsce (1949) wykonała cięcie cesarskie w przypadku położenia poprzecznego zaniedbanego płodu^[5]. Opracowała technikę operacyjnego leczenia ciąży szyjkowej^[3].

Napisała ok. 90 prac naukowych w języku polskim, niemieckim, francuskim i angielskim, współtworzyła podręczniki studenckie i lekarskie^[5]. Opracowała broszury edukacyjne dla kobiet^[3].

W latach 1940–1944 współpracowała z tajnym warszawskim Komitetem Porozumiewawczym Lekarzy Demokratów i Socjalistów^[18]. Po wojnie należała do Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa^[3].

Otrzymała Krzyż Kawalerski (1957) i Komandorski (1964) Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (1960)^[5].