Maciej Różański

Karierę w mieszanych sztukach walki rozpoczynał w listopadzie 2008 roku w Niemczech od pokonania przez poddanie techniką duszenie zza pleców reprezentanta Czech, Lukasa Janda^[5][1]. Rok później w tym samym kraju poddał duszeniem trójkątnym rękoma Niemca, Tarika Kuzucu^[1].

Po dwóch latach przerwy powrócił podczas gali Iron Fist 4 w Szczecinie, gdzie zwyciężył przez nokaut z bardziej doświadczonym Szwedem, Kristianem Lexellem^[6]. Dla Różańskiego było to trzecie zwycięstwo z rzędu zakończone w pierwszej rundzie.

Następnie 11 maja 2013 podczas gali Arena Berserkerów 3: Reaktywacja w Goleniowie poddał duszeniem gilotynowym w drugiej rundzie Uzbeka, Makhmuda Muradova^[7]. Do rewanżu zawodników doszło 10 grudnia 2014 w Czechach, gdzie ponownie zwyciężył Rożański, jednak tym razem na pełnym dystansie jednogłośną decyzją sędziowską^[8].

14 marca 2015 w drugiej walce dla Areny Berserkerów wystąpił podczas gali, na której to poddał dźwignią prostą na staw łokciowy na minutę przed końcem pojedynku Francuza Christophera Jacquelina^[9].

Następnie 31 lipca 2015 na gali FEN 8: Summer Edition w Kołebrzegu pokonał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie Anglika Alexa O’Toole^[10].

10 października 2015 w ostatniej walce dla federacji Arena Berserkerów wygrał ponownie poprzez techniczny nokaut, jednak tym razem z reprezentantem Węgier^[11]. Dla Różańskiego było to jego 8 zwycięstwo z rzędu.

Pierwszą porażkę odniósł w Rimini we Włoszech, gdzie podczas gali Venator FC 2, która odbyła się 12 grudnia 2015 uległ jednogłośnie na punkty Szwedowi Jackowi Hermanssonowi^[12].

W 2017 roku podpisał kontrakt z rosyjską organizacją, Absolute Championship Berkut^[13]. 1 kwietnia w debiucie podczas walki wieczoru gali ACB 56: Young Eagles 16 w Mińsku poddał duszeniem zza pleców w drugiej odsłonie Białorusina, Dmitrija Wojtowa^[14].

Równo trzy miesiące później na ACB 84, która miała miejsce w gdańsko-sopockiej Ergo Arenie przegrał jednogłośną decyzją sędziowską z Bułgarem, Nikolą Dipczikowem^[15].

Ostatni pojedynek dla rosyjskiej organizacji stoczył 7 kwietnia 2018 na ACB 84 w słowackiej Bratysławie. Zwyciężył przez poddanie Anglika, Dana Hope’a dźwignią prostą na staw łokciowy na 4 sekundy przed końcem drugiej rundy^[16].

15 grudnia 2018 w Raszynie podczas drugiej najważniejszej walce gali Babilon MMA 6 uległ decyzją jednogłośną Rafałowi Haratykowi^[17].

Następnie dołączył do federacji European Fight Masters, znanej później pod nazwą EFM Show. 20 czerwca 2020 na gali EFM 3: No compromises w Dortmundzie zdobył pas mistrza EFM w wadze półciężkiej po poddaniu duszeniem trójkątnym rękoma w drugiej odsłonie Irlandczyka, Willa Fleury’ego^[18].

Do pierwszej obrony tytułu EFM przystąpił 10 listopada 2020 podczas walki wieczoru gali EFM 4: Walka o Niepodległość przeciwko Litwinowi, Mantasowi Žukauskasowi. Rożański ponownie zwyciężył przez poddanie, jednak tym razem poprzez rzadką technikę zwaną duszeniem von flue^[19].

W drugiej i jak dotąd ostatniej obronie pasa EFM podczas walki wieczoru imprezy EFM Show 1 pokonał jednogłośną decyzją sędziowską Michała Pasternaka^[20].

1 lutego 2022 ogłoszono, że podpisał kontrakt z amerykańską organizacją Bellator MMA^[21]. 13 maja 2022 w debiucie dla nowego pracodawcy na gali Bellator 281 w Londynie zwyciężył jednogłośnie na punkty z bardziej doświadczonym reprezentantem Anglii, Lee Chadwickiem^[22].

W drugim występie dla Bellator MMA, który stoczył 25 lutego 2023 na Bellator 291 w irlandzkim Dublinie uległ jednogłośną decyzją sędziowską gospodarzowi kraju, Karlowi Moore’owi^[23][24].

Następnie 7 października 2023 na jubileuszowej gali Bellator 300 w San Diego zmierzył się z byłym mistrzem ACA w wadze półciężkiej, Dowledżchanem Jagszimuradowem^[25]. Sędziowie punktujący trzykrotnie wskazali zwycięstwo Turkmena^[26].

16 grudnia 2023 w podcaście dla portalu Polish Fighters Info poinformował, że jego kontrakt z Bellator MMA dobiegł końca^[27].

Po rozstaniu się z amerykańską organizacją podpisał kontrakt z polską Cave MMA. Oczekiwano, że 1 marca 2024 w Jastrzębiu-Zdroju podczas walki wieczoru gali Cave MMA 4: Blood Circle podejmie Brazylijczyka, Cleitona Silvę^[28]. Pojedynek, który miał być eliminatorem do walki o pas kategorii półciężkiej nie doszedł do skutku przez kontuzję rywala, której doznał podczas rozgrzewki przed walką^[29]. W maju 2024 roku menadżer Różańskiego w wywiadzie dla portalu Mymma.pl zdradził, że Różański rozwiązał kontrakt z Cave MMA za porozumieniem stron, jak również wyjaśnił powód takiej decyzji, którą głównie było niewypłacenie gaży przez organizatora za nieodbyty pojedynek^[30][31]. Kilka dni później Różański za pośrednictwem mediów społecznościowych potwierdził informację o odejściu z Cave MMA oraz zapowiedział przejście do innej federacji^[32].

W lipcu 2024 roku organizacja Konfrontacja Sztuk Walki ogłosiła zakontraktowanie Różańskiego oraz podała szczegóły jego debiutu. Oczekiwano, że 24 sierpnia tego samego roku na gali KSW 97 w Tarnowie stoczy walkę ze sklasyfikowanym na 2 miejscu w oficjalnym rankingu KSW wagi półciężkiej, Damianem Piwowarczykiem^[33]. Ostatecznie Różański musiał wycofać się z tego starcia w wyniku doznania kontuzji^[34].

Do debiutu Różańskiego w największej polskiej federacji doszło 19 października 2024 podczas gali KSW 99, na której zastąpił Rafała Kijańczuka i zmierzył się z Vojtechem Garbą^[35]. Pierwotnie wydarzenie miało odbyć się w Ostrawie, jednak ze względu na trudną sytuację spowodowaną powodziami na północy Czech odbyło się w mniejszej hali PreZero Arenie Gliwice^[36]. Różański zwyciężył jednogłośnie na kartach punktowych^[37].

8 marca 2025 podczas gali XTB KSW 104: Kuberski vs. Romanowski w Gorzowie Wielkopolskim, stoczył walkę ze sklasyfikowanym na 6 miejscu w oficjalnym rankingu KSW wagi półciężkiej, Bartoszem Leśko^[38]. Po bliskiej walce uległ rywalowi werdyktem jednogłośnym na kartach punktowych^[39]. Później sztab Różańskiego złożył oficjalny protest do organizacji, w związku z werdyktem i punktowaniem sędziów^[40]. Protest ten po kilku dniach został odrzucony^[41].

• 2010: VI Mistrzostwa Polski ADCC, kat. -87,9 kg zaawansowani – 2. miejsce^[42]
• 2011: VII Mistrzostwa Polski ADCC – 2. miejsce^[43]
• 2017: XIII Mistrzostw Polski Submission Fighting, kat. OPEN zaawansowani/pro – 2. miejsce^[44]

• 2009: V Mistrzostwa Polski BJJ, kat. -88,3 kg, senior purpurowe pasy – 2. miejsce^[45]
• 2011: VII Mistrzostwa Polski BJJ, kat. Elita 94,3 – 1. miejsce^[46]
• 2012: VIII Mistrzostwa Polski BJJ, kat. OPEN – 2. miejsce^[47]
• 2012: VIII Mistrzostwa Polski BJJ, brązowe/czarne pasy kat. 94 kg – 1. miejsce^[47]
• 2014: IV Pucharu Polski NO GI, brązowe pasy kat. 91,49 kg – 3. miejsce^[48]
• 2015: Czarny pas^[49]
• 2017: VII Mistrzostwa Polski NO-GI, kat. -91,5kg – 1. miejsce^[50]

• 2020-2021: Mistrz EFM Show w wadze półciężkiej^[18]