Miargyryt

Miargyryt

Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	AgSbS2[1]
Twardość w skali Mohsa	2,5[1][2]
Przełam	muszlowy[2], półmuszlowy[1]
Łupliwość	niewyraźna, nierozpoznawalna[2]
Pokrój kryształu	grubotabliczkowy, kostkowy[2], prążkowany[1]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1][2]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	5,1–5,3 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa	od szarej do czarnej, ciemnoszara z fioletowym odcieniem[2]
Rysa	ciemnoczerwona, brunatnoczarna, czerwona[1][2]
Połysk	półmetaliczny[2], metaliczny[1]
Współczynnik załamania	2,720–2,800 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 2,720[1] dyspersja (optyka): stosunkowo silna[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	2.HA.10[1]

Miargyryt – minerał klasy siarczków.

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy grubotabliczkowe lub kostkowe^[2]. Spotykany w skupieniach promienistych lub zbitych^[2]. Najczęściej czarny lub szary z czerwonawą rysą. Posiada półmetaliczny połysk. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są arsen i żelazo^[1].

Występuje w hydrotermalnych żyłach kruszców srebra, przede wszystkim w strefie cementacji^[2]. Towarzyszą mu pirargyryt, arsenopiryt, piryt, kasyteryt, kalcyt, argentyt, proustyt, kwarc oraz antymonit^[1][2].

• Kowary, Polska
• Freiberg, Niemcy
• Przybram, Czechy

• Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9. Brak numerów stron w książce

• Miargyryt na stronie Webmineral.com (ang.)
• Miargyryt na stronie Mindat.org (ang.)