Nikołaj Duchonin
 Minister wojny Aleksandr Guczkow ze sztabem Frontu Południowo-Zachodniego. Duchonin stoi pierwszy z prawej. | |
 generał porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
1?/13 grudnia 1876 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1896–1917 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
p.o. naczelnego dowódcy (1917) |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
.png){kind=small} .svg.png){kind=small} .svg.png){kind=small} .svg.png){kind=small} | |
Nikołaj Nikołajewicz Duchonin (ur. 1 grudnia?/13 grudnia 1876 w guberni smoleńskiej, zm. 20 listopada?/3 grudnia 1917 w Mohylewie) – rosyjski generał porucznik, p.o. naczelnego dowódcy armii rosyjskiej w listopadzie i grudniu 1917 roku.
Życiorys
Pochodził z rodziny szlacheckiej. Ukończył korpus kadetów w Moskwie (według innego źródła w Kijowie), a następnie Aleksandrowską Szkołę Wojskową (1896) i Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego (1902)[1].
W I wojnie światowej dowodził 165. Łuckim pułkiem piechoty (od wybuchu wojny do grudnia 1915), następnie był pomocnikiem generała-kwatermistrza Frontu Południowo-Zachodniego (do czerwca 1916), generałem-kwatermistrzem sztabu 3. Armii Frontu Południowo-Zachodniego (do czerwca 1917), szefem sztabu Frontu Południowo-Zachodniego (do sierpnia 1917), szefem sztabu Frontu Zachodniego (do października 1917), szef sztabu naczelnego dowódcy armii rosyjskiej (do listopada 1917). Uczestniczył w opracowywaniu planów ofensywy Brusiłowa[1].
Po ucieczce Aleksandra Kiereńskiego pełnił obowiązki naczelnego dowódcy. Po odmowie podjęcia z Austro-Węgrami rozmów w sprawie traktatu pokojowego został usunięty ze stanowiska przez Radę Komisarzy Ludowych. 19 listopada 1917 zwolnił z więzienia w Bychowie dowódców puczu Korniłowa. Z tego powodu dzień później, po przybyciu do Stawki Naczelnego Dowódcy Nikołaja Krylenki, który 9 listopada został mianowany Najwyższym Naczelnym Dowódcą Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej, został aresztowany i miał zostać przewieziony do Piotrogrodu[2]. Na dworcu w Mohylewie został jednak zamordowany przez rozwścieczony tłum[1]. Sprawców nie ukarano.
Na jego pamiątkę został nazwany pociąg pancerny Gienierał Duchonin.
Połączenie wyrazów отправить в штаб к Духонину oznaczało wysłać na śmierć[3].
Odznaczenia
- Order Świętego Jerzego III klasy (1917)
- Order Świętego Jerzego IV klasy (1916)
- Order Świętego Włodzimierza III klasy (1915)
- Order Świętego Włodzimierza IV klasy (1914)
- Order Świętej Anny II klasy (1912)
- Order Świętego Stanisława II klasy (1909)
- Order Świętej Anny III klasy (1906)
- Order Świętego Stanisława III klasy (1906)
- Złota Broń Za Waleczność (1915)
Linki zewnętrzne
Przypisy
- 1 2 3 Духонин Николай Николаевич
- ↑ Rozkaz ogłszał go wrogiem ludu: Бывшего Верховного главнокомандующего генерала Духонина за упорное противодействие исполнению приказа о смещении и преступные действия, ведущие к новому взрыву гражданской войны, объявляю врагом народа. Война или мир?
- ↑ Солдатская смерть генерала Духонина