Nuralagus

	Nuralagus rex
	Quintanaa, Köhlerb i Moyà-Solà, 2011
	Okres istnienia: messyn–pliocen PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N Q ↓
	; rekonstrukcja
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	zajęczaki
Rodzina	zającowate
Rodzaj	Nuralagus
Gatunki
	N. rex Quintanaa, Köhlerb, Moyà-Solà, 2011;
	N. rex Quintanaa, Köhlerb, Moyà-Solà, 2011;

Nuralagus – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny zającowatych, zamieszkujący w czasie od messynu do środkowego pliocenu Minorkę (Baleary). Ssak ten charakteryzował się szeregiem specyficznych cech nieznanych u innych zajęczaków^[1].

Kość udowa *N. rex* i kość udowa współczesnego królika europejskiego

Historia odkrycia

Josep Quintana w wieku 19 lat odkrył na Minorce pierwszą kość należącą do wymarłego królika. Sądził wówczas, że są to elementy kośćca Cherirogaster gymnesica – olbrzymiego żółwia, który żył na tych terenach przed milionami lat. Ostatecznie Quintana, już jako paleontolog, pracownik Institut Català de Paleontologia, oraz jego współpracownicy Meike Köhlerb i Salvador Moyà-Solà opisali w 2011 roku na łamach Journal of Vertebrate Paleontology nowy gatunek, Nuralagus rex^[1].

Ewolucja

W okresie zwanym kryzysem messyńskim Morze Śródziemne prawie zupełnie odparowało, na skutek czego Baleary zostały połączone z kontynentem, dając możliwość migracji na Minorkę przodków Nuralagus. Gdy wody morza podniosły się do wcześniejszego poziomu, Minorka ponownie stała się wyspą, a króliki, które tam przywędrowały, zostały odcięte od reszty populacji. Na wyspie nie było wówczas drapieżników. Ze znanych naukowcom kręgowców w skład ówczesnej fauny wyspy wchodziły najprawdopodobniej tylko nietoperze^[2] Muscardinus cyclopeus, gryzoń z rodziny popielicowatych^[3] oraz olbrzymie żółwie. Zmiana środowiska spowodowała kolejne zmiany w budowie królika. Narządy, które były dotychczas niezbędne do wzmożonej czujności, uległy redukcji. Zmniejszyły się oczodoły, osłabła ostrość widzenia, najprawdopodobniej zmniejszyły się uszy. Długi i sprężysty kręgosłup uległ z czasem skróceniu i usztywnieniu. W konsekwencji królik utracił zdolność skakania. Tylne kończyny uległy redukcji. Zwierzę poruszało się powoli. Stawało się coraz masywniejsze. Zdaniem badaczy większość czasu spędzało na spokojnym przekopywaniu gruntu w poszukiwaniu korzeni i bulw zdatnych do jedzenia. Masa ciała N. rex przekraczała 12 kg (26,4 lb), czyli była około sześciokrotnie większa od masy współczesnych gatunków zającowatych^[2]^[3], a dziesięciokrotnie większa od wymarłych kuzynów z kontynentu Alilepus sp^[3]. Do wyginięcia gatunku prawdopodobnie przyczyniło się ochłodzenie klimatu^[2].

Przypisy

1 2 Josep Quintanaa, Meike Köhlerb, Salvador Moyà-Solàb. Nuralagus rex, gen. et sp. nov., an endemic insular giant rabbit from the Neogene of Minorca (Balearic Islands, Spain). „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011. DOI: 10.1080/02724634.2011.550367. (ang.).
1 2 3 Jennifer Viegas: Discovery News. [w:] Biggest-Ever Bunny Didn't Hop, Had No Enemies [on-line]. news.discovery.com, 2011-02-21. [dostęp 2012-05-26]. (ang.).
1 2 3 Giant Extinct Rabbit was the King of Minorca. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011-03-22. Taylor and Francis. (ang.).

[Quintanaa-1] 1 2 Josep Quintanaa, Meike Köhlerb, Salvador Moyà-Solàb. Nuralagus rex, gen. et sp. nov., an endemic insular giant rabbit from the Neogene of Minorca (Balearic Islands, Spain). „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011. DOI: 10.1080/02724634.2011.550367. (ang.).

[discovery-2] 1 2 3 Jennifer Viegas: Discovery News. [w:] Biggest-Ever Bunny Didn't Hop, Had No Enemies [on-line]. news.discovery.com, 2011-02-21. [dostęp 2012-05-26]. (ang.).

[SVP-3] 1 2 3 Giant Extinct Rabbit was the King of Minorca. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 31 (2), 2011-03-22. Taylor and Francis. (ang.).

[1]

[2]

[3]