Parafia Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu

W okresie międzywojennym w parafii pracuje między innymi wybitny pedagog − ks. dr Czesław Piotrowski. Widząc potrzebę tworzenia w odrodzonej Polsce szkół, na zakupionej, leżącej naprzeciw kościoła ziemi stawia on budynek z przeznaczeniem na gimnazjum męskie. Tak powstaje w 1927 roku Gimnazjum im. Adama Mickiewicza. Po czterech latach na sąsiedniej, nabytej od miasta działce ks. Piotrowski wybudował bardzo nowoczesny jak na tamte czasy gmach, w którym zaczęło funkcjonować istniejące już wcześniej Gimnazjum Żeńskie im. Juliusza Słowackiego. W czasie okupacji budynki te zajęli Niemcy, a po wojnie władze komunistyczne. Od 1 września 2015 roku w budynku dawnego Gimnazjum im. Adama Mickiewicza działa publiczna Katolicka Szkoła Podstawowa im. św. Stanisława Kostki.

Przy parafii działał chór parafialny pod wezwaniem św Grzegorza.

W roku 1929 z parafii Matki Boskiej Bolesnej została też wydzielona parafia Świętego Krzyża na Górczynie.

Podczas II wojny światowej kościół Matki Boskiej Bolesnej był zaledwie jedną z dwóch świątyń w Poznaniu otwartych dla polskich katolików. Drugim był kościół pw. Świętego Wojciecha. W okresie okupacji potajemnie w kościele śpiewa młody Stefan Stuligrosz, razem z jego chórem - Poznańskie Słowiki.

W latach 1928-1942, parafię prowadził ks. proboszcz Józef Gorgolewski, który zginął w obozie koncentracyjnym w Dachau. Zastąpił go w tej posłudze, jako administrator parafii, wikariusz ks. Alfons Jankowki, który z kolei zastał zamęczony przez Niemców w 1943 roku w poznańskim Forcie VII.

Plebania kościoła Matki Boskiej Bolesnej była miejscem internowania ks. biskupa Walentego Dymka(w latach 1946-1956 metropolity poznańskiego) od stycznia 1943 roku aż do zakończenia działań wojennych. Zastępując podczas okupacji nieobecnego w kraju ks. prymasa Augusta Hlonda, wysyłał on do Watykanu raporty dotyczące prześladowań Kościoła i Polaków. Współpracował również z Delegaturą Rządu Londyńskiego. Niemcy narzucili ks. biskupowi Dymkowi areszt domowy i zabronili mu sprawowania funkcji kapłańskich.

Ks. prałat Marian Frankiewicz był administratorem i proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej blisko 40 lat (1943-1982) w czasie II wojny światowej, kiedy otaczał opieką duszpasterską rzesze wiernych nie tylko z Poznania i w okresie stalinowskich represji. Jego talentowi organizacyjnemu zawdzięcza parafia po wojnie zarówno odnowienie życia religijnego, jak i samej świątyni. W 1948 roku, z części terytorium jak i z części parafii św. Michała Archanioła wyodrębniono nową wspólnotę św. Anny.

W 1982 roku kolejnym proboszczem zostaje ks. prałat Bolesław Exler, słynący z niechętnego stosunku do władz komunistycznych. W jego czasach parafia Matki Boskiej Bolesnej stała się dla władz symbolem „wrogiej roboty” opozycyjnej oraz centrum pomocy podziemnej „Solidarności”. Postawa proboszcza wobec komunistów skutkowała utrudnianiem przez nich wszelkich remontów i prac naprawczych przy kościele. W 1985 ks wikariusz Janusz Piotrowski zakłada w parafii chór "Adoramus", który w latach 90'tych zmienia nazwę na "Dolorosa".

W roku 2003 proboszczem zostaje ks. prałat Eugeniusz Antkowiak. Rok poźniej, przy parafii utworzono Archidiecezjalny Ośrodek Katechumenalny, zajmujący się katechezą ludzi dorosłych. Pierwsze dwie dekady lat 2000 wiążą się też z remontami w parafii, zwłaszcza charakterystycznej wieży kościoła, z ażurowym hełmem.