Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miejscu Piastowym
 Kościół parafialny | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba | |
| Adres |
ul. Dukielska 27, |
| Data powołania |
1427 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Archidiecezja | |
| Dekanat | |
| Kościół parafialny | |
| Filie |
kościół zakonny Michalitów – pw. Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła |
| Proboszcz |
ks. Andrzej Mroczkowski CSMA |
| Wezwanie | |
| Wspomnienie liturgiczne |
31 maja |
Położenie na mapie gminy Miejsce Piastowe _location_map.png) | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa podkarpackiego  | |
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego _location_map.png) | |
 49°37′59,432″N 21°47′05,994″E/49,633176 21,784998 | |
.svg.png){kind=small}
Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miejscu Piastowym – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Miejsce Piastowe[1]. Erygowana w 1427. Jest prowadzona przez księży Michalitów. Mieści się przy ulicy Dukielskiej.
Historia
W 1348 roku pojawiła się wzmianka o wsi Miejsce. W 1427 roku istniała już parafia. W 1624 roku kościół ograbili Tatarzy. W latach 1886–1888 zbudowano kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, według projektu arch. prof. Sławomira Odrzywolskiego, z fundacji Jana Trzecieskiego. 2 lipca 1892 roku bp Jakub Glazer konsekrował kościół.
Kościołem filialnym jest kościół Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła. zb. 1935
Na terenie parafii jest 1989 wiernych[2].
- Proboszczowie parafii:
- 1874–1877. ks. Antoni Koleński.
- 1877–1891. ks. Jan Samocki[3].
- 1891–1892 ks. Bartłomiej Rządca (administrator)[4].
- 1892–1912. ks. Bronisław Markiewicz CSMA.
- 1912–1940. ks. Antoni Sobczak CSMA[5].
- 1945–1968. ks. Stanisław Kot CSMA[6][7][8].
- 1968–1975. ks. Tadeusz Warchoł CSMA.
- 1975–1978. ks. Stefan Sobczak CSMA.
- 1978–1992. ks. Jan Wojtunik CSMA[9][10].
- 1992–2004. ks. Stanisław Klocek CSMA.
- 2005–?. ks. Ryszard Legan CSMA.
- ks. Piotr Bieniek CSMA.
- ks. Andrzej Mroczkowski CSMA.
Sanktuarium Michalitów
W 1892 roku dziedzic Jan Trzecieski wyznaczył ks. Bronisława Markiewicza, na proboszcza z zadaniem prowadzenia odnowy moralno-religijnej. Wzorując się na systemie salezjańskim, w 1892 roku w starej plebanii utworzył dom dla sierot. Następnie dziedzic Jan Trzecieski ofiarował ziemię, na zakład wychowawczy dla chłopców. Najpierw zbudowano drewniany dom dla sierot, a w 1997 roku rozpoczął działalność zakład wychowawczy dla osieroconych chłopców. W 1897 roku s. Anna Kaworek wraz z towarzyszkami założyła zakład wychowawczy dla osieroconych dziewczynek[11][12].
W 1898 roku zbudowano murowany trzypiętrowy „Biały Dom”, który w 1905 roku poświęcono. W tym domu później mieściły się: zakład wychowawczy dla chłopców, Niższe Seminarium Duchowne, Kuria Generalna Zgromadzenia. W 1902 roku według projektu arch. Jana Sasa-Zubrzyckiego zbudowano budynki szkolne. W latach 1907–1909 zbudowano warsztaty zakładowe, w których uczono: rolnictwa, ogrodnictwa, pszczelarstwa, ślusarstwa, galanterii skórzanej, introligatorstwa, drukarstwa, stolarstwa, krawiectwa, młynarstwa, szewstwa i muzyki. W 1921 roku władze kościelne zatwierdziły działalność zakonu Michalitów, a w 1928 roku zakonu sióstr Michalitek[11][12].
W latach 1931–1935 zbudowano kościół zakonny, który 2 maja 1935 roku bp Franciszek Barda poświęcił pw. Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła. 29 czerwca 1972 roku bp Ignacy Tokarczuk dokonał konsekracji kościoła. 4 czerwca 2007 roku, dekretem abpa Józefa Michalika kościół został podniesiony do rangi Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza[11][13][12].
11 czerwca 2017 roku odbyła się koronacja cudownej figury Matki Bożej Fatimskiej, której dokonał abp Adam Szal. W 2017 roku rozpoczęto budowę kaplicy św. Michała Archanioła. W latach 2017–2020 zbudowano do kościoła dobudowano dwie kaplice: św. Michała Archanioła i Matki Bożej fatimskiej[11][12].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Opis dekanatu na stronie archidiecezji
- ↑ Rocznik Archidiecezji Przemyskiej 2015 (s. 210) ISSN 1429-6314
- ↑ Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis & Regularis Dioecesis rit. lat. Premisliensis pro Anno Domini 1878 (s. 167) (łac.) [dostęp 2025-02-15]
- ↑ Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis & Regularis Dioecesis rit. lat. Premisliensis pro Anno Domini 1892 (s. 221) (łac.) [dostęp 2025-02-15]
- ↑ Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis et Regularis Dioecesis rit. lat. Premisliensis pro Anno Domini 1913 (s. 203-204) (łac.) [dostęp 2025-02-14]
- ↑ Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1952 (s. 98) [dostęp 2025-02-14]
- ↑ Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1958 (s. 111-112) [dostęp 2025-02-14]
- ↑ Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1966 (s. 119) [dostęp 2025-02-14]
- ↑ Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1979 (s. 172) [dostęp 2025-02-14]
- ↑ Rocznik Diecezji Przemyskiej na rok 1984 (s. 348) [dostęp 2025-02-14]
- 1 2 3 4 Historia
- 1 2 3 4 Szymon Wilk, Sanktuarium w Miejscu Piastowym [online], krolowa.pl [dostęp 2025-02-15].
- ↑ Miejsce Piastowe - Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza
Linki zewnętrzne
- Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
- Strona internetowa Sanktuarium Michalitów w Miejscu Piastowym
- Piastun. Miesięcznik mieszkańców gminy Miejsce Piastowe. Nr 1(13) 2008 Historia kościoła parafialnego w Miejscu Piastowym - część I
- Piastun. Miesięcznik mieszkańców gminy Miejsce Piastowe. Nr 2(13) 2008 Piastun. Miesięcznik mieszkańców gminy Miejsce Piastowe. Nr 2(13) 2008Historia kościoła parafialnego w Miejscu Piastowym - cd.
- Piastun. Miesięcznik mieszkańców gminy Miejsce Piastowe. Nr 3(13) 2008 Piastun. Miesięcznik mieszkańców gminy Miejsce Piastowe. Historia kościoła „Na Górce”