Plegaderus caesus

Plegaderus caesus
(Herbst, 1791)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Podrząd	chrząszcze wielożerne
Rodzina	gnilikowate
Podrodzina	Abraeinae
Plemię	Plegaderini
Rodzaj	Plegaderus
Podrodzaj	(Plegaderus)
Gatunek	Plegaderus (Plegaderus) caesus
Synonimy
Hister caesus Herbst, 1791

Plegaderus (Plegaderus) caesus – gatunek chrząszcza z rodziny gnilikowatych i podrodziny Abraeinae.

Gatunek opisany został w 1791 roku przez Johanna F.W. Herbsta jako Hister caesus^[1].

Ciało długości od 1 do 1,3 mm, ubarwione brunatnie i słabo błyszczące, w obrysie okrągławe. Przedplecze z wałeczkiem bocznym, ciągłym, wrzecionowatym, grubo i gęsto punktowanym; z przodu silnie zwężone, a z tyłu prawie równoległoboczne. Pokrywy wypukłe, silnie ku wierzchołkowi zwężone, pozbawione bruzdki grzbietowej, pokryte dużymi, większymi od odległości między nimi, punktami. Na przedpiersiu wyżłobienia w kształcie litery „X”. Golenie odnóży przednich rozszerzone i opatrzone 5 lub 6 kolcami. Propigidium punktowane słabiej niż przedplecze, a pygidium słabiej niż propigidium^[2].

Bytuje pod zbutwiałą korą i w próchnie drzew liściastych, np. wierzby, topoli, buka i dębu^[3][2].

W Europie wykazany został z Albanii, Austrii, Białorusi, Belgii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Czech, Danii, europejskiej Turcji, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, byłej Jugosławii, Litwy, Luksemburgu, Łotwy, Macedonii Północnej, Mołdawii, Niemiec, Norwegii, Polski, Rumunii, Rosji, Słowacji, Słowenii, Szwecji, Szwajcarii, Ukrainy, Węgier i Włoch^[1]. Ponadto znany z Kaukazu^[3].

W Polsce występuje w całym kraju, lecz spotykany jest rzadko^[3].