Poecilus striatopunctatus

Poecilus striatopunctatus – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych i podrodziny dzierowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1812 roku przez Caspara Erasmusa Duftschmida pod nazwą Carabus striatopunctatus^[1].

Chrząszcz o wydłużonym, owalnym w zarysie^[2] ciele o długości od 8,8 do 12,9 mm^[3], ubarwionym czarno z grzbietową stroną metalicznie zieloną, zielononiebieską, niebieską, fioletową lub czarną, a niekiedy także z członami czułków od pierwszego do trzeciego brązowawymi^[3] lub ciemnoczerwonymi^[4]. Te trzy początkowe człony czułków zaopatrzone są w ostry kil^[3][5]. Głowa przynajmniej w tyle jest wyraźnie punktowana. Wyposażona jest w duże oczy i ma krótkie skronie za nimi^[4]. Przedplecze jest wyraźnie sercowate^[3][4], węższe od pokryw, o krawędziach bocznych najpierw zaokrąglonych, a potem wklęśle zafalowanych ku wyraźnie zaznaczonym tylnym kątom^[5][4], a krawędzi tylnej wyraźnie węższej niż największa szerokość jednej pokrywy^[3]. Powierzchnia przedplecza jest gładka^[2], w tyle z dwoma dołkami przypodstawowymi^[3], od zewnątrz odgraniczona od bocznych brzegów gładkimi żeberkami^[4]. Pokrywy mają dobrze zaznaczone^[3][5], mocno punktowane rzędy^[5], co najwyżej po jednym chetoporze (punkcie szczecinkowym) przytarczkowym i od jednej do czterech par chetoporów dyskalnych^[3]; pierwszy z chetoporów w trzecim międzyrzędzie leży za jego przednią ⅓, zwykle w połowie długości pokryw lub dalej^[4]. Skrzydła tylnej pary są w pełni wykształcone. Odnóża tylnej pary mają stopy o ostatnim członie porośniętym od spodu szczecinkami^[3].

Owad rozmieszczony od nizin po góry^[3][2]. Zasiedla piaszczysto-ilaste lub szlamiste pobrzeża rzek i większych strumieni oraz zarośla wierzbowe^[3][6][2]. Postacie dorosłe aktywne są od wiosny do późnego lata i stanowią stadium zimujące. Są semizoofagami, polującymi na drobne bezkręgowce, zwłaszcza owady i ślimaki, ale uzupełniającymi dietę roślinami^[2].

Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Francji, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii i Macedonii Północnej^[7][8]. Doniesienia o występowaniu w Polsce są nieliczne i pochodzą z drugiej połowy XIX wieku^[6]. W Austrii ograniczony jest do Karyntii, Styrii i Dolnej Austrii^[4].