Poskrzypka czternastokropkowa

Poskrzypka czternastokropkowa

Crioceris quatuordecimpunctata
(Scopli, 1763)
Imago
Larwa
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Podrząd	chrząszcze wielożerne
Nadrodzina	stonki
Rodzina	stonkowate
Podrodzina	poskrzypki
Rodzaj	Crioceris
Gatunek	poskrzypka czternastokropkowa
Synonimy Attelabus 14-punctatus Scopoli, 1763 Attelabus quatuordecimpunctatus Scopoli, 1763 Crioceris confluenta Heinze, 1943 Crioceris donceeli Pic, 1916 Crioceris innotaticeps Pic, 1916 Crioceris mandschurica Medvedev, 1958 Crioceris montandoni Pic, 1916 Crioceris nigripes Müller, 1948 Crioceris semireducta Pic, 1916 Crioceris sibirica Weise, 1887 Crioceris staudingeri Heinze, 1943 Crioceris turcica Pic, 1916

Poskrzypka czternastokropkowa^[1] (Crioceris quatuordecimpunctata) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny poskrzypek. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1763 roku przez Giovanniego Antonia Scopoliego pod nazwą Attelabus quatuordecimpunctatus^[2].

Chrząszcz o ciele długości od 5 do 5,5 mm. Głowa jest czerwona z czarnymi czułkami i zazwyczaj z czarną plamką na środku równomiernie wypukłego ciemienia. Przewężenie za oczami jest zaznaczone po bokach, ale nie tworzy bruzdy od strony grzbietowej. Przedplecze jest czerwone z pięcioma czarnymi plamkami. Tarczka ma czarne ubarwienie. Długość pokryw jest mniejsza niż dwukrotność ich szerokości w barkach. Barwa pokryw jest ciemnopomarańczowa do czerwonej, typowo z siedmioma parami czarnych plamek, które jednak mogą zanikać lub zlewać się ze sobą; bardzo rzadko występuje czarny pasek wzdłuż szwu. Spód ciała jest czerwony z czarnymi bocznymi częściami zapiersia i początkowych sternitów odwłoka. Kolor odnóży jest czarny z czerwonymi środkowymi częściami ud^[3].

Owad ten zasiedla głównie stanowiska kserotermiczne. Zarówno larwy, jak i osobniki dorosłe żerują na szparagu lekarskim^[4][5]. Postacie dorosłe obserwuje się od maja do sierpnia^[4][3].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Francji, Belgii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Albanii, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji podawany jest z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Kazachstanu, Chin, Korei, Japonii i Tajwanu^[2]. W Polsce znajdywany jest sporadycznie, znany z nielicznych, rozproszonych stanowisk^[4].