Przyłęk (województwo śląskie)

Przyłęk
wieś
Ilustracja
Kościół w Przyłęku
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

zawierciański

Gmina

Szczekociny

Liczba ludności (2008)

149

Strefa numeracyjna

34

Kod pocztowy

42-445[1]

Tablice rejestracyjne

SZA

SIMC

0146376

Położenie na mapie gminy Szczekociny
Mapa konturowa gminy Szczekociny, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Przyłęk”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Przyłęk”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Przyłęk”
Położenie na mapie powiatu zawierciańskiego
Mapa konturowa powiatu zawierciańskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Przyłęk”
Ziemia50°41′47″N 19°45′19″E/50,696389 19,755278[2]

Przyłęk – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Szczekociny, nad Pilicą.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.

W 1412 powstał drewniany kościół, który w drugiej połowie XVI w. został zamieniony przez burgrabiego krakowskiego Mariana Przyłęckiego na zbór braci polskich. W latach 1774–1780 powstał obecny kościół pw. św. Jana Chrzciciela, z dwiema dzwonnicami[3].

Nazwa

Miejscowość była wzmiankowana w formach Prelancz (1376), Przelanki (1394), Przilank (1400), Przeląc (1490), Przyłęk (1629). Jest to nazwa topograficzna oznaczająca ‘miejsce położone przy łęku’, gdzie łęk to ‘skręt, nizina nad skrętem rzecznym’[4].

Przypisy

  1. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1063 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 111937
  3. ↑ Parafia pw. św. Jana Chrzciciela w Przyłęku Szlacheckim
  4. ↑ Kazimierz Rymut: Nazwy miejscowe północnej części dawnego województwa krakowskiego. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1967, s. 139.

Zobacz też

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.