Sławosz Szydłowski
 rotmistrz | |
| Pełne imię i nazwisko |
Sławosz Mieczysław Szydłowski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
20 lipca 1894 |
| Data śmierci |
24 stycznia 1952 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
23 Pułk Ułanów Grodzieńskich |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa, |
| Odznaczenia | |
  _2r_BAR.svg.png){kind=small} _BAR.svg.png){kind=small} _BAR.svg.png){kind=small}   | |
.png){kind=small}
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
20 lipca 1894 |
|---|---|
| Data śmierci |
24 stycznia 1952 |
Sławosz Mieczysław Szydłowski (ur. 20 lipca 1894 w Staszówku, zm. 24 stycznia 1952 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy, lekkoatleta, olimpijczyk, rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Ukończył IV Gimnazjum we Lwowie (w 1913), a następnie rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej na kierunku inżynierii górniczej, które przerwał, gdy 16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w kampaniach karpackiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Od 3 listopada 1918 w Wojsku Polskim. W wojnie polsko-ukraińskiej brał udział w walkach o Małopolskę Wschodnią i o Lwów.
W 1920 został mianowany na stopień porucznika. W latach 1921–1922 był instruktorem lekkiej atletyki w Centralnej Szkole Wojskowej Gimnastyki i Sportu w Poznaniu służąc jednocześnie w 23 pułku ułanów. W 1924 zdemobilizowany. Na stopień rotmistrza rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[1].
Po zwolnieniu z wojska pracował w Warszawie jako urzędnik.
W czasie okupacji brał udział w konspiracji. Walczył w powstaniu warszawskim.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 92-4-21)[2].
Kariera sportowa
Był jednym z pierwszych wybitnych lekkoatletów niepodległej Polski. Specjalizował się w rzutach. trzynaście razy zdobywał tytuł mistrza Polski:
- rzut dyskiem – 1920, 1922, 1923, 1924 i 1925
- rzut młotem – 1923
- rzut oszczepem – 1920, 1921, 1922, 1923 i 1934
- rzut oszczepem oburącz – 1921 i 1927
Pięć razy był wicemistrzem Polski: pchnięcie kulą – 1920 i 1923, rzut dyskiem – 1927 i rzut oszczepem – 1925 i 1926. Zdobył również brązowe medale w rzucie dyskiem (1921 i 1926) i rzucie oszczepem (1927).
Był pięciokrotnym rekordzistą Polski w rzucie oszczepem (trzykrotnie), dyskiem i młotem.
Znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na Igrzyska Olimpijskie w 1920[3]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji na te zawody[3].
Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu, gdzie był chorążym polskiej reprezentacji. Startował w rzucie dyskiem i rzucie oszczepem, ale odpadł w eliminacjach. Zwyciężył za to w tych konkurencjach podczas Letnich Mistrzostw Świata Studentów w Warszawie w tym samym roku. Czterokrotnie wystąpił w meczach reprezentacji Polski (w latach 1922–1931).
Startował w barwach Pogoni Lwów (1913–1924) i AZS Warszawa (1924–1931). W 1931 zakończył uprawianie sportu.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3030 – 10 sierpnia 1922[4]
- Krzyż Niepodległości – 4 lutego 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[5]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
- Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1931 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i rozwoju sportu”[6]
- Krzyż Obrony Lwowa
- Odznaka Honorowa „Orlęta”
Przypisy
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 684.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: SŁAWOSZ MIECZYSŁAW SZYDŁOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2018-01-22].
- 1 2 Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922, s. 800.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 29, poz. 35
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 102
Bibliografia
- Ryszard Wryk: Szydłowski Sławosz Mieczysław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 49. Warszawa – Kraków: Instytut Historii PAN im. Tadeusza Manteuffla, 2014, s. 604–606. ISBN 978-83-63352-26-4.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Bogdan Tuszyński, Polscy olimpijczycy XX wieku t. 2., Wrocław 2004, ISBN 83-4707-050-1.
- Ryszard Wryk, Sport olimpijski w Polsce 1919–1939, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2006, ISBN 83-7177-278-5, ISBN 83-921889-4-2, OCLC 69274661.
- Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 578–579. ISBN 978-83-64864-22-3.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-05-14].
