Seligmannit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
PbCuAsS3 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5–3[1] |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Łupliwość |
słaba, niewyraźna wg {001}, {100} i {010}[1] |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny, tabularny, prążkowany[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
dwupiramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
5,5 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
szara i czarna w odcieniachv |
| Rysa |
szaroczarna, czarna, czekoladowo-brązowa, fioletowo-czarna[1] |
| Połysk |
metaliczny[1] |
| Inne |
anizotropia: silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.GA.50[1] |
Właściwości
Krystalizuje w układzie rombowym[1]. Występuje w formie kryształów krótko-pryzmatycznych lub tabularnych. Często występuje w formie bliźniaków[1]. Jest minerałem kruchym i nieprzezroczystym[1]. Czarny lub szary w odcieniach. Posiada metaliczny połysk i czarną rysę[1]. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są srebro, cynk, żelazo i antymon[1].
Występowanie
Typową lokalizacją jest Szwajcaria[1]. Towarzyszą mu galena, kwarc, piryt, sfaleryt, aurypigment, dolomit, wurcyt, chalkopiryt, realgar i hutchinsonit[1]. Poza tym występuje także w:
Przypisy
Bibliografia
- Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9.