Tadeusz Pietrzak (1920–1942)
.jpg) | |
 plutonowy podchorąży | |
| Pełne imię i nazwisko |
Tadeusz Mieczysław Pietrzak |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
21 sierpnia 1920 |
| Data i miejsce śmierci |
18 grudnia 1942 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1939–1942 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca działonu |
| Główne wojny i bitwy | |
Tadeusz Mieczysław Pietrzak ps. „Konrad”, „Jarosław Daniszewski” (ur. 21 sierpnia 1920 w Kole, zm. 18 grudnia 1942 w Wilnie) – polski wojskowy, plutonowy podchorąży Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys
Syn lekarza weterynarii Franciszka Ksawerego Pietrzaka i Ewy Tekli z Kokosowskich. Młodszy brat Włodzimierza, poety i ofiary powstania warszawskiego[1]. Uczęszczał do gimnazjów w Kaliszu i w Turku. podczas nauki w gimnazjum w Turku wstąpił do Koła Młodych Stronnictwa Narodowego, był redaktorem szkolnego czasopisma „Orzeł i Miecz”[1][2]. Wraz ze swoim bratem podjął próbę przeniesienia działalności Obozu Narodowo-Radykalnego na teren powiatu tureckiego[2].
W 1938 roku zdał egzamin maturalny, następnie odbył służbę w Junackich Hufcach Pracy. Zapisał się na studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, których jednak nie podjął[1].
22 lipca 1939 roku w stopniu plutonowego podchorążego ukończył szkołę podchorążych piechoty, a następnie skierowany został na ćwiczenia do 29 Pułku Strzelców Kaniowskich, gdzie zaliczył kurs obsługi działek przeciwpancernych[1][2]. Po wybuchu II wojny światowej został przydzielony do II plutonu kompanii przeciwpancernej pułku na stanowisku dowódcy działonu. Brał udział w kampanii wrześniowej, jego szlak bojowy przebiegał od Kalisza, przez Turek, Uniejów, Dąbie nad Nerem i Łęczycę. Wziął udział w bitwie nad Bzurą, po sforsowaniu Bzury brał udział w walkach na terenie Puszczy Kampinoskiej[2]. Po ataku niemieckiego lotnictwa na kolumnę marszową pułku w Sannikach, brał udział w pochowaniu dowódcy kompanii, kapitana Jana Wultańskiego[3]. Dotarł następnie do Warszawy, biorąc udział w walkach na przedmieściach miasta podczas oblężenia miasta[2], złożył broń po kapitulacji Warszawy[3].
Powrócił do Turku, gdzie przyłączył się do organizacji konspiracji pod dowództwem podporucznika Stanisława Stacha ps. „Turek”. Brał udział w zbieraniu i ukrywaniu broni pozostawionej przez uczestników kampanii wrześniowej[3]. Został oddelegowany do Warszawy, gdzie nawiązał kontakt z ONR-em, spotkał się także z Bolesławem Piaseckim. Jego pobyt w Warszawie zaaowocował przyłączeniem grupy „Turka” do Konfederacji Narodu[4]. Na początku 1940 roku wstąpił do konspiracji w Warszawie, przyjmując pseudonim „Konrad”, w styczniu został mianowany dowódcą oddziałów dywersyjno–sabotażowych, tzw. spec-oddziałów[4].
We wrześniu 1941 roku, jako członek Związku Walki Zbrojnej został przydzielony do organizacji „Wachlarz”[4]. W 1942 roku poślubił Marię Mazurkiewicz, 23 dni po ślubie został na rozkaz Franciszka Niepokólczyckiego wysłany do Wilna[4]. Jego dalsze losy są niejasne, najprawdopodobniej aresztowany przez Gestapo w lipcu 1942 roku, osadzony w więzieniu na Łukiszkach i tam zamordowany[4]. Prawdopodobnie został rozstrzelany 18 grudnia 1942 roku pod konspiracyjnym nazwiskiem Jarosław Daniszewski[1][5].
Upamiętnienie
Razem z bratem, Włodzimierzem, jest patronem ulicy w Turku[4]. Został także upamiętniony na tablicy pamiątkowej wmurowanej w ścianę kościoła parafialnego w Turku[1].
Przypisy
Bibliografia
- Jarosław Pereświet-Sołtan, Tadeusz Pietrzak i jego „Wrześniowe dni", [w:] Tadeusz Pietrzak, Wrześniowe dni, „Bibliotheca Turkoviana”, 1, Kalisz–Turek: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2005, ISBN 83-85638-59-8.