Władysław Abraham

Władysław Abraham
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

10 października 1860
Sambor

Data i miejsce śmierci

15 października 1941
Lwów

Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo kościelne, historia Kościoła
Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Habilitacja

1886

Profesura

1888

Polska Akademia Umiejętności
Status

członek krajowy

Doktor honoris causa
Uniwersytet Poznański1931
Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie1937
Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Lwowski

Rektor Uniwersytetu Lwowskiego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
Cmentarz Łyczakowski we Lwowie – grobowiec prof. Władysława Abrahama i symboliczny jego syna Romana wykonany przez firmę Henryka Karola Periera

Władysław Henryk Franciszek Abraham (ur. 10 października 1860 w Samborze[1], zm. 15 października 1941 we Lwowie) – polski prawnik i uczony, członek Towarzystwa Historycznego we Lwowie[2].

Życiorys

Był synem Cyryla i Antonii z Pawulskich[1]. Studiował na wydziałach prawa i filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego (w tym czasie otrzymał stypendium z fundacji ś.p. dra Katarzyńskiego[3]). Zajmował się historią prawa kanonicznego i polskiego oraz historią Kościoła, specjalizował się w kanonistyce na uniwersytecie w Berlinie, habilitował na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1886 został docentem i objął katedrę prawa kościelnego na Uniwersytecie Lwowskim, którego był rektorem od 1900[1] (lub w latach 1899–1900). W 1888 został profesorem prawa kościelnego. Był także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1893), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Poznaniu i Wilnie[1]. Zorganizował badania w archiwum watykańskim nad źródłami związanymi z Polską. Brał udział w komisji ministerialnej przygotowującej projekt konkordatu między Rzecząpospolitą Polską i Stolicą Apostolską, współtworzył polskie prawo małżeńskie.

16 stycznia 1931 Uniwersytet Poznański przyznał mu tytuł doktora honoris causa. W 1937 otrzymał także tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[4][5].

W 1931 otrzymał Nagrodę im. Jerzmanowskich[6].

W czerwcu 1889 ożenił się ze Stanisławą Reiss[1]. Ich synem był generał Roman Abraham, dowódca Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w kampanii wrześniowej. Córka Wanda została żoną generała Wacława Stachiewicza.

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Twórczość

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Czy wiesz kto to jest?. Stanisław Łoza (red.). Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 1. [dostęp 2021-12-09].
  2. Teofil Emil Modelski, Towarzystwo Historyczne 1914–1924, [w:] Kwartalnik Historyczny, rocznik LI, zeszyt 1–2, Lwów 1937, s. 43.
  3. Zdanie sprawy ruchu naukowego Akademii Umiejętności od dnia 5 maja 1883 r. podane przez sekretarza generalnego. Gazeta Lwowska”, s. 2, nr 129 z 5 czerwca 1884.
  4. Przed uroczystościami na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Gazeta Lwowska”, s. 2, nr 127 z 10 czerwca 1937.
  5. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 26. ISBN 978-83-7188-964-6.
  6. Erazm Jerzmanowski - fundator polskiej Nagrody Nobla. [dostęp 2024-06-17].
  7. Andrzej biskup kamieniecki, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. I, s. 103.
  8. Andrzej, łaciński biskup łucki, [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. I, s. 106.
  9. M.P. z 1923 r. nr 296, poz. 426 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu nauki”.
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  11. M.P. z 1921 r. nr 156 „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu pracy naukowej i obywatelskiej” – jeden z pierwszych 15 odznaczonych Orderem Odrodzenia Polski.
  12. Część urzędowa. Gazeta Lwowska”, s. 1, nr 157 z 19 lipca 1921.
  13. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 22.

Linki zewnętrzne