Władysław Tadeusz Podoski

Władysław Tadeusz Podoski
Ladislaus Ritter Podoski von Junosza
kapitan administracji (piechoty) kapitan administracji (piechoty)
Data i miejsce urodzenia

19 czerwca 1893
Równe

Data i miejsce śmierci

1940
Katyń

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

KRU Dubno

Stanowiska

kierownik referatu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP)

Władysław Tadeusz Podoski herbu Junosza (ur. 19 czerwca 1893[1] w Równem, zm. 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Augusta Podoskiego herbu Junosza (1861–1927) i Lucyny z Lenieckich herbu Jelita (ur. 1868) urodzony 19 czerwca 1893 w Równem[2][3][4]. W 1912 ukończył VI klasę w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze[5], a w 1914 ukończył VIII klasę w Filii C. K. Gimnazjum w Stryju (w jego klasie byli m.in. Ludwik Iwaszko, Wiktor Pikulski, Zdzisław Stroński) i tam zdał wówczas egzamin dojrzałości, po czym miał podjąć studia techniczne[6].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. k. Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 roku. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 36[7].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego[2]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2]. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8]. Na początku lat 20. służył w 43 pułku piechoty w Dubnie[9]. Następnie został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[10]. Jako oficer nadetatowy 43 pułku piechoty w 1924 pełnił funkcję I oficera sztabu w 13 Dywizji Piechoty w Równem[11]. W 1928 był ponownie oficerem w służbie 43 pułku piechoty[12]. 1 lutego 1930 roku został powołany na XV kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[13]. Z dniem 1 lipca 1932 roku został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Dubno w celu odbycia praktyki poborowej[14]. Następnie w tej komendzie był kierownikiem II referatu poborowego[15], a 1939 kierownikiem I referatu ewidencji Komendy Rejonu Uzupełnień Dubno[16][2].

Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku, skąd wiosną 1940 został przewieziony do Katynia, tam rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 i pogrzebany potajemnie w jednej z ośmiu bezimiennych mogił zbiorowych. Jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców w 1943[17]. W miejscu masowych grobów od 20 lipca 2000 mieści się Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu[18].

Był żonaty z Anną z Hołubeckich (1900-1982), z którą miał córki Lucynę (1928-2016) i Marię, późniejszą siostrę Garetti (1932-2023)[2][4][19]. Jego brat mjr Kazimierz Podoski (1895-1940) także jest ofiarą zbrodni katyńskiej z tzw. Ukraińskiej Listy Katyńskiej[20].

Ordery i odznaczenia

7 października 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[22].

Upamiętnienie

5 października 2007 został pośmiertnie mianowany przez Ministra Obrony Narodowej Aleksandra Szczygłę na stopień majora[23]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[24].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” przy Zespole Szkół im Ignacego Łukasiewicza we Wrzosowie został zasadzony Dąb Pamięci kpt. Władysława Podoskiego[3].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 258, sprostowano imiona i datę urodzenia z „Władysław ur. 20 czerwca 1896” na „Władysław Tadeusz ur. 19 czerwca 1893”.
  2. 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000. s. 494. [dostęp 2019-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-11)]. Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej. Władysław Podoski. Muzeum Katyńskie. [dostęp 2019-03-20].
  3. 1 2 Władysław Podoski. katyn-pamietam.pl. [dostęp 2019-03-20].
  4. 1 2 Władysław Podoski h. Junosza. sejm-wielki.pl. [dostęp 2019-03-20].
  5. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1912. Lwów: 1912, s. 54.
  6. ↑ Sprawozdanie Kierownictwa Filii C. K. Gimnazyum w Stryju za rok szkolny 1914. Stryj: 1914, s. 44, 56–57.
  7. ↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 160, 363.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 423.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 251.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 366.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 71, 232.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 59, 203.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 14.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 234.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 48, 512.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 846.
  17. ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 131. ISBN 83-7001-294-9.
  18. ↑ Katyń: Otwarcie polskiego cmentarza wojennego. fakty.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-28)]., Interia.pl, 28 lipca 2000. [dostęp 19 kwietnia 2025]
  19. ↑ Daty śmierci żony i obu córek kpta Podoskiego z: Dnia 15 maja 2023 roku, ok. godz. 17:40 odeszła do Pana ŚP. SIOSTRA M. Goretti. triuno.pl, maj 2023. [dostęp 2025-04-19]. (pol.).
  20. ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 74. [dostęp 2015-03-08].
  21. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska” - jako kapitan Władysław Podowski.
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-04-20].
  23. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  24. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2019-03-20].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.