Władysława Życka

Władysława Życka
Ilustracja
Miejsce urodzenia

Życkiszki

Data i miejsce śmierci

13 listopada 1928
Wilno

Miejsce spoczynku

Cmentarz Wojskowy na Antokolu

Zawód, zajęcie

pisarka, publicystka, nauczycielka i działaczka społeczna

Partia

ZLN, SN

Rodzice

Józef Życki, Pelagia Radziszewska

Krewni i powinowaci

Ludwika Życka (siostra)

Władysława Życka (ur. w Życkiszkach, zm. 13 listopada 1928 w Wilnie) – polska pisarka, publicystka, nauczycielka i działaczka oświatowa.

Życiorys

Była córką Józefa Życkiego i Pelagii z Radziszewskich[1]. Jej siostrą była Ludwika Życka, także pisarka i publicystka[2]. Dzieciństwo spędziła w majątku ojca Życkiszki pod Rosieniami[3], gdzie prowadziła tajną szkółkę dla dzieci chłopskich[4]. W 1905 zamieszkała w Wilnie[1].

W trakcie I wojny światowej prowadziła tanie kuchnie w ramach Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny[4]. Pracowała w archiwum miejskim i należała do Komitetu Pań[1].

Była sekretarką i członkinią zarządu koła Związku Ludowo-Narodowego w Śnipiszkach[5]. Należała do Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Nauczycielskiego, gdzie prowadziła ognisko i czytelnię. Zorganizowała w Wilnie oddział Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej „Młoda Polka” i została jego prezeską oraz członkinią Rady Związku Wileńskiego[6]. Należała do Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie, gdzie była członkinią zarządu i przewodniczyła Sekcji Oświatowej[4][1]. Była członkinią Stronnictwa Narodowego i redakcji „Dziennika Wileńskiego”. Należała do Syndykatu Dziennikarzy Wileńskich[3][7]. Była członkinią zwyczajną Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie[8].

Zmarła w nocy 13 listopada 1928 w klinice na Antokolu. Została pochowana 15 listopada na cmentarzu Wojskowym na Antokolu[4].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Dziennik Wileński, R.12, nr 262 (15 listopada 1928), s. 2.
  2. ↑ Kurjer Wileński, R.5, nr 266 (20 listopada 1928), s. 1.
  3. 1 2 Mieczysław Jackiewicz, Biografia, Ludwika Życka, kwartalnik Znad Wilii, Wilno, 2021, 1 (85), s. 104—105.
  4. 1 2 3 4 Głos Wileński, R. 8, nr 48 (25 listopada 1928), s. 7.
  5. ↑ Dziennik Wileński, R.12, nr 261 (14 listopada 1928), s. 1.
  6. ↑ Młoda Polka, R. 10, nr 2 (luty 1929), s. 2.
  7. ↑ F. Ruszczyc, Dziennik. Część druga. W Wilnie. Warszawa 1996, s. 363.
  8. ↑ Sprawozdanie ze Stanu T-wa Przyjaciół Nauk w Wilnie w r. 1928, Wilno 1929, s. 8.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.