Włodzimierz Chajęcki

Włodzimierz Chajęcki
kapitan lekarz kapitan lekarz
Data i miejsce urodzenia

20 listopada 1881
majątek Worobin w powiecie sarneńskim na Polesiu

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

przed 1918–1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

Kadra Zapasowa 9 Szpitala Okręgowego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Włodzimierz Chajęcki (ur. 20 listopada 1881 w majątku Worobin w powiecie sarneńskim na Polesiu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan lekarz pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, doktor nauk medycznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Józefa i Marii z Wodzińskich[1]. Absolwent Uniwersytetu Kijowskiego (1912)[2]. Powołany do armii rosyjskiej, walczył w I wojnie światowej.

W okresie międzywojennym pracował jako lekarz internista[3]. Posiadał majątek w Byteniu[4][5]. W 1926 powołany do Wojska Polskiego. Przydział IX batalion sanitarny. W 1934 w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 247 lokatą w korpusie oficerów rezerwy służby sanitarnej) z przydziałem do kadry zapasowej 9 Szpitala Okręgowego. Podlegał pod PKU Wołkowysk[6].

W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli radzieckiej i osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku[2]. 28 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD, lista wywózkowa LW 052/4 z 27 kwietnia 1940[2]. Został zamordowany 30 kwietnia 1940 przez funkcjonariuszy NKWD w lesie katyńskim[7] i tam pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu[8][9]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne[10]. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943[11][12], zapis w dzienniku pod datą 21 kwietnia 1943. Przy zwłokach Włodzimierza Chajęckiego zostały odnalezione: karta mobil., wizytówka, grzebień, nożyczki, listy, 1 medalik oraz naramiennik bez odznak[13]. Figuruje na liście AM 381[14][2] i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 381[7].

Życie prywatne

Mieszkał w miejscowości Zelwa w powiecie wołkowyskim, gdzie prowadził praktykę lekarską[7][15]. Żona z domu Strugiewiczówna[1].

Upamiętnienie

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[16][17][18]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[19][20][21].

Jest jednym z 305 lekarzy pochowanych na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu i upamiętnia go tabliczka epitafijna nr 411[22].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 BETA Księgi Cmentarne [online], ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2024-12-28].
  2. 1 2 3 4 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 69.
  3. ↑ Żydowskie ofiary zbrodni katyńskiej, „Forum Żydów Polskich”, 13 października 2010 [dostęp 2017-08-06] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-21] (pol.).
  4. ↑ Europa w Rodzinie - Spis majątków ziemskich - woj. wołyńskie [online], ziemianie.pamiec.pl [dostęp 2017-08-06] (pol.).
  5. ↑ Ornatowski.com: Spis ziemian Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1930 (poleskie, wołyńskie), „Drzewo genealogiczne Ornatowski.com” [dostęp 2017-08-06] (pol.).
  6. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw, 1934, s. 303, 797.
  7. 1 2 3 УБИТЫ В КАТЫНИ, 2015, s. 768.
  8. ↑ 20 lat temu otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu - Redakcja Polska - polskieradio.pl [online], polskieradio.pl [dostęp 2024-06-27] (pol.).
  9. ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. LIII.
  10. ↑ Historia Zbrodni Katynskiej [online] [dostęp 2024-12-10] (pol.).
  11. ↑ Auswärtiges Amt, „Amtliches Material zum Massenmord von Katyn“, 1943, s. 175 [dostęp 2024-12-28] (niem.).
  12. ↑ Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 2024-12-28].
  13. ↑ Lista imienna zaginionych w ZSRR polskich jeńców wojennych z obozów Kozielsk - Ostaszków - Starobielsk, „Orzeł Biały. Polska walcząca o wolność.” (43 (329)), pbc.uw.edu.pl, 23 października 1948, s. 4 [dostęp 2024-12-28] (pol.).
  14. ↑ Amtliches Material zum Massenmord von Katyn
  15. ↑ Ksiega Adresowa Polski (Wraz z w.m. Gdańskiem) dla Handlu, Przemysłu Rzemiosł i Rolnictwa, 1929, s. 168.
  16. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 29 [dostęp 2024-12-28] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  17. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  18. ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  19. ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
  20. ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
  21. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  22. ↑ Lekarze pochowani na cmentarzu w Katyniu [online], www.oil.org.pl [dostęp 2024-12-28] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-06].

Bibliografia

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.