Wilhelm Świątkowski
 pułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 stycznia 1919 |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
334 Dywizja Strzelecka Armii Czerwonej, |
| Stanowiska |
Prezes Najwyższego Sądu Wojskowego |
Wilhelm Świątkowski (ur. 1 stycznia 1919 w Grenówce, obecnie Łupołowe, Ukraina, zm. 1988, Mytiszczi[1]) – pułkownik Armii Czerwonej i Wojska Polskiego, prokurator i sędzia wojskowy.
Życiorys
Pochodził z chłopskiej rodziny, był synem Mariana i Marii z Drogomerskich[2]. Dzieciństwo i młodość spędził w ZSRR.
W 1940 roku ukończył Charkowski Instytut Prawa, a rok później Wojskową Wyższą Akademię Prawa w Moskwie, po czym został powołany do służby wojskowej w Armii Czerwonej[2]. Od września 1941 do października 1942 był śledczym wojskowej prokuratury w 334 Dywizji Strzeleckiej Frontu Kalinińskiego. Od lipca 1943 roku był szefem prokuratury w 204 Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. W czerwcu 1944 przeszedł do Wojska Polskiego, gdzie pracował w organach prokuratury wojskowej. 4 listopada 1950, na mocy decyzji Biura Politycznego PZPR, został powołany na stanowisko Prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego[3], zastępując zdymisjonowanego Władysława Garnowskiego. Funkcję tę pełnił do 26 czerwca 1954, w tym samym roku powrócił do ZSRR.
Jego prezesura w Najwyższym Sądzie Wojskowym przypadła na okres wzmożonych represji wobec wyższych oficerów WP, m.in. w tym czasie prowadzono proces gen. Tatara, płk. Utnika i płk. Nowickiego, tzw. proces generałów, aresztowano także gen. Spychalskiego.
Po śmierci Bolesława Bieruta (12 marca 1956) powołano Komisję dla zbadania odpowiedzialności byłych pracowników Głównego Zarządu Informacji, Naczelnej Prokuratury Wojskowej i Najwyższego Sądu Wojskowego (tzw. Komisja Mazura). Raport Komisji stwierdzał, że W. Świątkowski był jednym z oficerów radzieckich, którzy byli odpowiedzialni za łamanie praworządności. Według raportu Komisji Mazura W. Świątkowski wraz z sędzią Aleksandrem Tomaszewskim byli głównymi inspiratorami wypaczeń w wojskowym wymiarze sprawiedliwości, realizatorami wypaczonej praktyki karnej i bezpośrednimi współsprawcami drakońskich wyroków w sfingowanych sprawach[4].
Po wyjeździe do Związku Radzieckiego (ZSRR)-Rosji zamieszkał w podmoskiewskiej miejscowości Mytiszczi. Na emeryturze prowadził odludny tryb życia. W swoim mieszkaniu zgromadził wiele cennych przedmiotów antykwarycznych. Zginął przypadkowo zamordowany podczas napadu rabunkowego na swoje mieszkanie, ponoć zorganizowanego przez swego syna Władimira. Bandyci przestraszeni jego śmiercią uciekli nic nie zabierając[1][5][6].
Przypisy
- 1 2 Раззаков Федор: Убийство Свинтковского – Маньяк Фефилов.
- 1 2 Wilhelm Świątkowski. zolnierze-niezlomni.pl.
- ↑ Zbrodnie w majestacie prawa 1944–1956 cz. 3.
- ↑ Raport Komisji Mazura. pl.wikisource.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-19)].
- ↑ Истребитель коллекционеров: сын прокурора хладнокровно убивал владельцев икон [online], Московский Комсомолец, 4 lutego 2024 [dostęp 2025-04-07] (ros.).
- ↑ Татьяна Ивановна Ревяко, Контрабанда и контрабандисты: Наркотики, антиквариат, оружие, 1997, s. 38, ISBN 978-985-437-352-2 [dostęp 2025-04-07] (ros.).