Wojciech Siemaszko
.JPG) Wojciech Siemaszko (1918) | |
 podporucznik kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 października 1920 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1920 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  _BAR.svg.png){kind=small} | |
Wojciech Siemaszko (ur. 6 sierpnia 1897 w Sieniawie, zm. 12 października 1920 w bitwie pod Korosteniem) – podporucznik kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 6 sierpnia 1897 w Sieniawie, w ówczesnym powiecie nowotarskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie aktorów: Antoniego (1861–1924) i Wandy z Sierpńskich (1867–1947)[1][2][3][4]. Absolwent szkoły realnej we Lwowie[5]. Od sierpnia 1914 w Legionach Polskich jako żołnierz 2 pułku ułanów Legionów Polskich. Od listopada 1920 już w odrodzonym Wojsku Polskim. 5 czerwca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniacy służbę w 6 pułku ułanów Jazdy Lwowskiej został mianowany z dniem 1 maja 1919 podporucznikiem kawalerii[6]. Później został przeniesiony do 2 pułku ułanów grochowskich, z którym brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej.
Szczególnie odznaczył się w walce o Korosteń, w którym „na czele swojego oddziału stawił czoło niespodziewanemu atakowi kilkakrotnie silniejszego przeciwnika, następnie kontratakiem przełamał linię obrony piechoty bolszewickiej. Zginął na polu walki”[5][7]. Za tę postawę został odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari.
19 stycznia 1921 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[8].
Był kawalerem, dzieci nie miał[5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4017 – pośmiertnie 30 czerwca 1921[9][5][10][11]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 7 lipca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[12][13][14]
- Krzyż Walecznych – pośmiertnie 16 września 1922 „za udział w b. Legionach Polskich”[15][16]
Przypisy
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 130.
- ↑ Wojciech Siemaszko. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.90-8566 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
- ↑ Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Siemaszko Wojciech. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-05-20].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 131.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 65 z 12 czerwca 1919, poz. 2053.
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 781.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1921, s. 198.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 16 lipca 1921, s. 1147.
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 39.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922, s. 697.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-20].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Władysław Seweryn Herkner: Zarys historii wojennej 2-go Pułku Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.