Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1992

XVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie

IO 1988	IO 1994
Stolica igrzysk	Albertville  Francja
Liczba ekip	64
Liczba sportowców	1801
Liczba konkurencji	57 w 7 dyscyplinach
Otwarcie	8 lutego 1992
Oficjalne otwarcie	François Mitterrand
Zamknięcie	23 lutego 1992
Przysięga olimpijska	Surya Bonaly (sportowcy) Pierre Bornat (sędziowie)
Znicz olimpijski	Michel Platini François-Cyrille Grange
Stadion	Théâtre des Cérémonies, Albertville

XVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się we francuskiej miejscowości Albertville w 1992 roku. Startowało 1801 zawodników (488 kobiet) z 64 krajów. Po raz pierwszy wystartowali reprezentanci 12 państw: Algierii, Bermudów, Brazylii, Chorwacji, Estonii, Hondurasu, Litwy, Łotwy, Republiki Irlandii, Słowenii i Suazi.

Do organizacji zimowych igrzysk olimpijskich w 1992 roku kandydowało siedem miast: Albertville, Anchorage, Berchtesgaden, Cortina d’Ampezzo, Falun, Lillehammer oraz Sofia. W październiku 1986 roku w Lozannie, Międzynarodowy Komitet Olimpijski wybrał z tego grona miasto organizatora Igrzysk Zimowych Olimpijskich.

Wyniki głosowania na gospodarza Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992

Miasto	Państwo	Runda 1	Runda 2	Runda 3	Runda 4	Dogrywka 5	Runda 6
Albertville	Francja	19	26	29	42	–	51
Sofia	Bułgaria	25	25	28	24	–	25
Falun	Szwecja	10	11	11	11	41	9
Lillehammer	Norwegia	10	11	9	11	40	–
Cortina d’Ampezzo	Włochy	7	6	7	–	–	–
Anchorage	Stany Zjednoczone	7	5	–	–	–	–
Berchtesgaden	Niemcy	6	–	–	–	–	–

Ostatecznie gospodarza wyłoniono 17 października 1986 roku, podczas 91. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Lozannie. W szóstej turze głosowania, z liczbą 51 głosów, zwyciężyło francuskie Albertville. W sukces Albertville nie wierzyło wielu analityków i ekspertów. Wszystko dlatego, iż Francuzi postanowili rozłożyć igrzyska na przestrzeni 1040 kilometrów kwadratowych. MKOl uwierzył jednak w obietnice szefów komitetu organizacyjnego – Michela Barniera i słynnego alpejczyka Jeana-Calude'a Killy'ego – iż impreza zachowa spójny charakter. Rzeczywistość okazała się jednak inna. Zaledwie 18 konkurencji rozegrano w głównym mieście ZIO, zaś pozostałe zostały rozsiane po Courchevel, La Plagne, Les Arcs, Les Menuires, Les Saisies, Meribel, Pralognan-la-Vanoise, Tignes i Val d'Isere. Skończyło się na horrorze logistycznym, przede wszystkim dla kibiców i dziennikarzy, muszących pokonywać znaczne odległości z jednej olimpijskiej areny na drugą. Głos zabierali także ekolodzy, którzy sprzeciwiali się decyzji francuskiego rządu o zniesieniu programu ochrony lasów w celu zbudowania toru bobslejowego i tras narciarskich. Prawdziwym problemem były jednak przemiany polityczne w Europie. Gospodarze nie byli przygotowani na przyjazd kilkunastu dodatkowych reprezentacji. Dość powiedzieć, iż miasto Brides-les-Baines, gdzie wybudowano wioskę olimpijską, miało 10 milionów dolarów deficytu i wisiało nad nim widmo bankructwa. Problem został rozwiązany w następujący sposób – państwa byłego Związku Radzieckiego (z wyłączeniem Litwy, Łotwy i Estonii), przysłały na igrzyska wspólną reprezentację, pod nazwą Wspólnoty Niepodległych Państw. Ich przyjazd na imprezę został opłacony przez głównych sponsorów MKOl.Uroczysta ceremonia otwarcia XVI Zimowych Igrzysk Olimpijskich miała miejsce 8 lutego 1992 roku na Theatre des Ceremonies w Albertville. Do regionu Savoie we Francji przybyło 1801 sportowców z 64 państw. Po ośmiu latach przerwy do rywalizacji powrócił Senegal, po pięćdziesięciu sześciu – Łotwa, zaś po sześćdziesięciu czterech - Litwa. Ponownie witano także reprezentację zjednoczonych Niemiec, a w miejsce ZSRR pojawiła się drużyna Wspólnoty Niepodległych Państw. Na zimowych igrzyskach zadebiutowały z kolei zespoły Algierii, Bermudów, Brazylii, Chorwacji, Estonii, Hondurasu, Irlandii, Słowenii i Suazi. W porównaniu z zawodami w Calgary, do Albertville nie przybyły ekipy Fidżi, Guamu, Gwatemali, Meksyku i Portugalii. We Francji pojawiła się także 53-osobowa reprezentacja Polski, której chorążym po raz drugi został hokeista, Henryk Gruth. Europejska Wspólnota Gospodarcza, znana obecnie jako Unia Europejska, proponowała komitetowi organizacyjnemu 12 milionów dolarów, w zamian za umożliwienie otwarcia igrzysk Jacques'owi Delors, przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Francuzi jednak byli nieugięci i imprezę w Albertville otworzył ich prezydent, Francois Mitterrand. Ogień olimpijski na stadion wprowadził Michel Platini. Znakomity francuski piłkarz przekazał jednak na samym końcu pochodnię towarzyszącemu mu ośmiolatkowi. I to właśnie Francois-Cyrille Grange zapalił olimpijski znicz.

• Curling
• Narciarstwo szybkie

W poniższym kalendarzu zaprezentowano dni, w których rozdane zostały medale w danej konkurencji (żółty kolor), rozegrane zostały eliminacje (niebieski kolor), rozegrana została gala łyżwiarzy figurowych (jasnożółty), ceremonia otwarcia (zielony) i zamknięcia igrzysk (czerwony)

Luty 1992	8 So	9 Ni	10 Pn	11 Wt	12 Śr	13 Cz	14 Pt	15 So	16 Nd	17 Pn	18 Wt	19 Śr	20 Cz	21 Pt	22 So	23 Nd	Złote medale
Biathlon				●	●		●		●			●	●				6
Biegi narciarskie		●	●			●●		●●		●	●			●	●		10
Bobsleje										●						●	2
Hokej na lodzie																●	1
Kombinacja norweska											●	●					2
Łyżwiarstwo figurowe				●				●		●				●			4
Łyżwiarstwo szybkie		●	●		●	●	●	●	●	●	●		●				10
Narciarstwo alpejskie		●		●		●		●	●	●	●	●	●		●		10
Narciarstwo dowolne						●●											2
Saneczkarstwo			●		●		●										3
Short track													●●	●●			4
Skoki narciarskie		●					●		●								3
Złote medale		4	3	3	3	6	4	5	4	5	4	3	5	4	2	2	57
Ceremonie	●															●

• Wybór gospodarza. gamesbids.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-30)].

• Kalendarz i Wyniki. library.la84.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-12)].