Zygmunt Zbrowski
 | |
 major pilot | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
36. pułku piechoty Legii Akademickiej |
| Stanowiska |
dowódca eskadry |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  _BAR.svg.png){kind=small} | |
.svg.png){kind=small}
Zygmunt Zbrowski (ur. 28 kwietnia 1901 r. w Jedlni, zm. 10 lipca 1967 r. w Warszawie) – major obserwator Wojska Polskiego, dowódca 34. eskadry liniowej, kawaler Virtuti Militari.
Życiorys
Po zdaniu egzaminu maturalnego zgłosił się jako ochotnik do służby w Wojsku Polskim, otrzymał przydział do 36. pułku piechoty Legii Akademickiej. Podczas walk pod Tarnopolem został ranny. Po rekonwalescencji został skierowany do Szkoły Podchorążych w Warszawie, którą ukończył w styczniu 1920 r.[1]
Został przydzielony do 56. pułku piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. Dążył do zmiany rodzaju broni i w 1926 r. rozpoczął kurs obserwatorów lotnictwa, który ukończył w lipcu 1927 r. z pierwszą lokatą. Otrzymał przydział do 1. pułku lotniczego. Służył tam w 14. eskadrze niszczycielskiej[2]. W 1930 r. został przeniesiony do Departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie awansował do stanowiska szefa wydziału. W 1932 r. ukończył kurs dowódców eskadr i został przeniesiony do służby liniowej. Objął stanowisko dowódcy 34. eskadry liniowej, które pełnił do grudnia 1935 r.[3]
Powrócił do pracy w Dowództwie Lotnictwa jako kierownik wyszkolenia szkół i kursów. W 1937 r. otrzymał awans na stopień majora[4]. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Warszawie i włączył się do działań obrony miasta. 23 września objął dowództwo nad Zespołem Lotniczym Obrony Warszawy[5]. Był współinicjatorem sformowania Lotniczego Oddziału Szturmowego[6], został ranny w jednej z walk. 26 września został odznaczony Virtuti Militari. Po kapitulacji stolicy trafił do niewoli[7].
Na początku 1946 r. powrócił do Polski i rozpoczął pracę w PLL LOT jako szef nawigatorów. W 1950 r. odszedł ze składu personelu latającego i objął stanowisko referenta ds. współpracy z instytucjami międzynarodowymi lotnictwa cywilnego. Swoją wiedzę wykorzystał do pisania książek. W 1954 r. ukazała się książka jego współautorstwa "Organizacja ruchu samolotów cywilnych"[8] a w 1955 r. "Astronawigacja lotnicza"[9]. Na fali stalinowskich czystek został w 1954 r. zwolniony z LOT-u i zajął się pracą chałupniczą. Zmarł 10 lipca 1967 r. w Warszawie[1].
Ordery i odznaczenia
- Virtuti Militari
- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”[10]
Przypisy
- 1 2 Skrzydlata Polska i 5'1971 ↓, s. 9.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 88.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 240.
- ↑ Rybka, Stepan 2003 ↓, s. 383.
- ↑ Pawlak 1991 ↓, s. 473.
- ↑ Pawlak 1991 ↓, s. 475.
- ↑ Pawlak 1991 ↓, s. 588.
- ↑ Organizacja ruchu samolotów cywilnych. WorldCat. [dostęp 2024-09-01]. (ang.).
- ↑ Astronawigacja lotnicza. WorldCat. [dostęp 2024-09-01]. (ang.).
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 259, poz. 612.
Bibliografia
- J. Kędz.. Zygmunt Zbrowski. „Skrzydlata Polska”. 5/1971, 31 stycznia 1971. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. OCLC 69601095.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1991. ISBN 83-206-0795-7. OCLC 830072566.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja CDCN: „Księgarnia Akademicka”, 2003. ISBN 83-7188-691-8. OCLC 831137079.