Łęg (gmina Połaniec)
| wieś | |
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Wysokość |
157,3 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2021) |
240[1] |
| Strefa numeracyjna |
15 |
| Kod pocztowy |
28-230[2] |
| Tablice rejestracyjne |
TSZ |
| SIMC |
0803680[3] |
Położenie na mapie gminy Połaniec _location_map.png) | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego  | |
Położenie na mapie powiatu staszowskiego  | |
 50°26′05″N 21°18′45″E/50,434722 21,312500[4] | |
Łęg – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec[3][5].
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.
Demografia
Współczesna struktura demograficzna wioski Łęg na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS-u, z prezentacją danych z 2002 roku[6]:
Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM 0-9 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+ I. OGÓŁEM os. 240 33 41 35 36 28 27 17 15 8 – odsetek % 100 13,7 17,1 14,6 15 11,7 11,2 7,1 6,3 3,3 1. WEDŁUG PŁCI A. Mężczyzn os. 123 14 22 20 21 13 13 10 6 4 – odsetek % 51,2 5,8 9,2 8,3 8,7 5,4 5,4 4,2 2,5 1,7 B. Kobiet os. 117 19 19 15 15 15 14 7 9 4 – odsetek % 48,8 7,9 7,9 6,3 6,3 6,3 5,8 2,9 3,8 1,6
Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet I. OGÓŁEM os. 240 123 117 – odsetek % 100 51,3 48,8 1. W WIEKU A. Przedprodukcyjnym os. 63 30 33 – odsetek % 26,3 12,5 13,8 B. Produkcyjnym os. 144 80 64 – odsetek % 60 33,3 26,7 a. mobilnym os. 96 53 43 – odsetek % 40 22,1 17,9 b. niemobilnym os. 48 27 21 – odsetek % 20 11,2 8,8 C. Poprodukcyjnym os. 33 13 20 – odsetek % 13,7 5,4 8,3
Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne
W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Łęgu zawarty w tabeli 1.
Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[7] Nazwa wsi – miasta Nazwy części wsi
– miastaNazwy obiektów fizjograficznych
– charakter obiektuI. Gromada POŁANIEC
- Łęg
—
- Grabowiec — pole
- Kolonijki — pole
- Kościelne — pole
- Motylaki — pole
- Pastwisko — pole, pastwisko
- Piaski — nieużytki, pole
- Podmłynie — pole, nieużytki
- Szyjki — pole
Uwagi
Przypisy
- ↑ Wieś Łęg w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2022-03-16], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 704 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- 1 2 GUS. Wyszukiwarka TERYT
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 72635
- ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast. GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2011-05-04]. (pol.).
- ↑ Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Narodowych, 1970, s. 34, 77-96.
Literatura
- Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Narodowych, 1970.
Linki zewnętrzne
- Łęg (16), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 653.
