3 Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego (LWP)
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
7 września 1944 |
| Rozformowanie |
1946 |
| Tradycje | |
| Rodowód |
10 Brygada Szkolno-Treningowa |
| Działania zbrojne | |
| operacja berlińska | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych |
Lotnictwo |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
| Odznaczenia | |
 | |
.svg.png){kind=small}
3 Brandenburska Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego (3 DLM) – związek taktyczny lotnictwa myśliwskiego ludowego Wojska Polskiego.
Historia 3 DLM
Formowanie jednostki Dywizji rozpoczęto w miejscowości Karłówka na Ukrainie na podstawie rozkazu organizacyjnego z 7 września 1944 roku, powołującego do życia 1 Mieszany Korpus Lotniczy. Dywizję formowano na bazie 10 Brygady Szkolno-Treningowej z 2 Armii Lotniczej. 17 września przystąpiono do intensywnego szkolenia pilotów 9 pułku lotnictwa myśliwskiego (plm) na lotnisku Krasnogród oraz 10 i 11 plm na lotnisku Karłówka.
Po osiągnięciu gotowości bojowej 20 stycznia 1945 roku przystąpiono do przebazowania dywizji na teren Polski. Przeprowadzono je w kilku rzutach powietrznych i naziemnych w lutym i marcu.
Na przełomie marca i kwietnia 1945 roku dywizja wzięła udział w działaniach na kierunku berlińskim, niszcząc samoloty oraz umocnienia wroga. Za wysiłek bojowy w operacji berlińskiej nadano dywizji miano "Brandenburska" i odznaczono ją Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1] oraz Krzyżem Grunwaldu III klasy[a].
W styczniu 1946 dywizję przemianowano na 1 Dywizję Lotnictwa Myśliwskiego[2].
W skład 1 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, powstałej z przeformowanej 3 Brandenburskiej DLM, wszedł 1 pułk lotnictwa myśliwskiego, a pozostałe pułki 10 i 11 zmieniły nazwę na 2 i 3 pułk lotnictwa myśliwskiego[3].
Rozpoczęto też zmiany dyslokacji jednostek lotniczych. Na dotychczasowym lotnisku pozostał 1 pułk lotnictwa myśliwskiego, a dowództwo dywizji z dwoma pułkami zostało ulokowane w Krakowie[4].
Jesienią 1946 roku rozformowano dowództwo 1 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Krakowie, a jej pułki podporządkowano bezpośrednio Dowództwu Lotnictwa WP[5].
Skład organizacyjny
- Dowództwo 3 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego
- 42 kompania łączności
- 3083 Wojskowa Stacja Pocztowa
- 9 pułk lotnictwa myśliwskiego
- 10 pułk lotnictwa myśliwskiego
- 11 pułk lotnictwa myśliwskiego
Dywizja etatowo liczyła 682 żołnierzy. Jej uzbrojenie stanowiły 103 samoloty, w tym: 96 myśliwców typu Jak-9, 1 myśliwiec Jak-1, 1 samolot szkolno-treningowy Jak-7 i 5 samolotów łącznikowych Po-2.
Dowództwo
- dowódca dywizji - płk Iwan Chłusowicz
- szef sztabu - ppłk Wasyl Markowski
Uwagi
- ↑ Rozkaz ND WP nr 189 z 22 sierpnia 1945 roku
Przypisy
- ↑ Kazimierz Kaczmarek: Polacy na polach Brandenburgii. s. 363.
- ↑ Kozak 2017 ↓, s. 141.
- ↑ Izydor Koliński, Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947, s. 22.
- ↑ Izydor Koliński, Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947, s. 24.
- ↑ Izydor Koliński, Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947, s. 29.
Bibliografia
- Izydor Koliński: Lotnictwo Polski Ludowej 1944-1947. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07271-X.
- Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
- Kazimierz Kaczmarek: Polacy na polach Brandenburgii. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1981. ISBN 83-11-06672-8.
- Izydor Koliński. Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1, 1984. Warszawa: Wydawnictwo "Czasopisma Wojskowe". ISSN 0043-7182.
- Zygmunt Kozak: Lotnictwo wojskowe na Pomorzu Zachodnim w latach 1945–2015. W: Andrzej Aksamitowski, Dariusz Faszcza: Pomorze militarne. Wokół zagadnień polityki i obronności na Pomorzu Zachodnim w polskim 70-leciu. Szczecin: Instytut Politologii i Europeistyki Uniwersytetu Szczecińskiego, 2017. ISBN 978-83-64629-60-0.
