Alexander von Koller
 | |
 General der Cavalerie | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
Generał-głównodowodzący w Pradze i Pressburgu |
| Główne wojny i bitwy |
Wojna austriacko-piemoncka |
| Odznaczenia | |
     .svg.png){kind=small} .svg.png){kind=small} .svg.png){kind=small}  | |
.png){kind=small}
Alexander Freiherr von Koller (ur. 3 czerwca 1813 w Pradze, zm. 29 maja 1890 w Baden)[1] – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu generała kawalerii, generał-głównodowodzący w Pradze i Pressburgu, minister wojny Austro-Węgier w latach 1874-1876.
Życiorys
W 1829 roku, po ukończneiu Technicznej Akademii Wojskowej rozpoczął służbę w 9. Pułku Huzarów. W 1831 roku awansował na stopień podporucznika (niem. Leutnant). W trackie Wiosny Ludów jako kapitan[2] uczestniczył w walkach z Piemontczykami, między innymi w bitwie pod Custozą[3]. Po zakończeniu konfliktu został awansowany do stopnia majora i służył kolejno w 4.[4], 12. i 5. Pułku Huzarów, którego został dowódcą w stopniu pułkownika (niem. Oberst)[5]. W 1859 roku, już w stopniu generała majora (niem. Generalmajor), brał udział w wojnie francusko-austriackiej. Wyróżnił się w bitwach pod Magentą i Solferino, za co został odznaczony przez cesarza Franciszka Józefa kawalerią Orderu Leopolda z dekoracją wojenną[3]. Następnie objął dowóztwo nad brygadą kawalerii na Węgrzech. W trackie konfliktu prusko-austriackiego pełnił funkcję brygadiera w 2. Korpusie i przypocznego dowódcy tego korpusu FZM Carla Thun-Hohenstein. Za swoje zasługi otrzymał Order Korony Żelaznej II klasy z dekoracją wojenną[3]. W 1868 roku został, w stopniu marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), generałem-głównodowodzącym (niem. Comandirender General) w Pradze. W 1870 roku został mianowany głównodowodzącym w Pressburgu[6] i na tym stanowisku udało mu się opanować niepokoje społeczne panujące w regionie poprzez skuteczne egzekwowanie zapisów Konstytucji Austro-Węgier[1]. W 1874 roku, jako generał kawalerii (niem. General der Cavalerie), został ministrem wojny Austro-Węgier[7]. Jednym z jego sukcesów na tym stanowisku było wprowadzenie na wyposażenie armii dział ze stali brązowej i granatu pierścieniowego, które były dziełem FML Franza von Uchatiusa[1]. W 1876 roku, ze względu na stan zdrowia przeszedł w stan spoczynku. Za zasługi dla państwa i dworu, 20 czerwca 1876 roku, został odznaczony przez cesarza Franciszka Józefa Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Stefana oraz mianowany dożywotnim członkiem Izby Panów[3]. Od 1875 roku był szefem 8. Pułku Huzarów[7].
Odznaczenia
Odznaczenia von Kollera to między innymi[7]:
- Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana
- Krzyż Wielki Orderu Leopolda
- Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy
- Kawaler Orderu Korony Żelaznej II klasy z dekoracją wojenną
- Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną
- Order Świętej Anny II klasy w brylantach (Imperium Rosyjskie)
- Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie)
- Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)
- Krzyż Wielki Orderu Domowego i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg)
Przypisy
- 1 2 3 ÖBL 1966 ↓, s. 87.
- ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums (Wien, 1846). library.hungaricana.hu. s. 338. [dostęp 2025-05-13]. (niem.).
- 1 2 3 4 Sommeregger 1906 ↓, s. 25.
- ↑ Militärschematismus des österreichischen Kaiserthums (Wien, 1850). library.hungaricana.hu. s. 401. [dostęp 2025-05-13]. (niem.).
- ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1858. library.hungaricana.hu. s. 435. [dostęp 2025-05-13]. (niem.).
- ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1871. library.hungaricana.hu. s. 113. [dostęp 2025-05-13]. (niem.).
- 1 2 3 Staatshandbuch 1876 ↓, s. 213.
Bibliografia
- Sommeregger: Allgemeine Deutsche Biographie 51. 1906. (niem.).
- Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 4, Wiedeń: Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1966 (niem.).
- Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1876, Wiedeń: K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1876 (niem.).