Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Werl

Bazylika Nawiedzenia
Najświętszej Maryi Panny
Wallfahrtsbasilika
Mariä Heimsuchung
	sanktuarium, bazylika mniejsza
	; Fasada
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Nadrenia Północna-Westfalia
Miejscowość	Werl
Adres	Walburgisstraße 37, 59457 Werl
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki (łaciński)
Archidiecezja	Paderborn
Bazylika mniejsza; • nadający tytuł	od 16 października 1953; Pius XII
Wezwanie	Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny
Wspomnienie liturgiczne	31 maja
Historia
Data rozpoczęcia budowy	4 kwietnia 1904
Data zakończenia budowy	1906
Data poświęcenia	1 lipca 1905
Ważniejsze przebudowy	1960–1961
Data zniszczenia; • przez	8 kwietnia 1945; ostrzał artyleryjski
Dane świątyni
Styl	neoromanizm
Architekt	Wilhelm Sunder-Plaßmann
Świątynia; • długość; • szerokość	; 64,5 m; 25 m
Wieża kościelna; • liczba wież; • wysokość wież	; 2; 47,95 m
Liczba naw	3
	Położenie na mapie Nadrenii Północnej-Westfalii Bazylika Nawiedzenia; Najświętszej Maryi Panny
	Położenie na mapie Niemiec Bazylika Nawiedzenia; Najświętszej Maryi Panny
	51°33′13″N 7°54′55″E/51,553611 7,915278
	Strona internetowa

Bazylika pielgrzymkowa Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (niem. Wallfahrtsbasilika Mariä Heimsuchung) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w niemieckim mieście Werl, pełniąca funkcję sanktuarium maryjnego.

Historia

Stary kościół

2 listopada 1661 do Werl sprowadzono figurę Matki Bożej Pocieszycielki Zmartwionych, uznawaną za cudowną, pochodzącą z kościoła St. Maria zur Wiese w Soeście^[1]. W latach 1661–1663 kapucyni wznieśli pierwszy kościół, który stał się miejscem pielgrzymek, a na jego miejscu w latach 1786-1789 wzniesiono nową świątynię wg projektu Franza Arnolda Bonera, znaną obecnie jako stary kościół pielgrzymkowy^[2]. Od 1849 budynkiem opiekowali się franciszkanie^[1], którzy w latach 1860–1861 rozbudowali go w kierunku wschodnim o dwa przęsła i absydę^[2]. W latach 1953–1955 kościół wyremontowano, a w 1980 odrestaurowano barokowe ołtarze^[3].

Nowa bazylika

Kamień węgielny pod budowę nowego, większego kościoła, wmurowano 4 kwietnia 1904. Projekt sporządził Wilhelm Sunder-Plaßmann, 1 lipca 1905 miała miejsce konsekracja wciąż nieukończonej budowli, a w 1906 roku zawieszeniem dzwonów zakończono budowę wież. W latach 1927–1928 wykonano freski wzorowane na motywach ludowych^[4]. 8 kwietnia 1945 dach i sklepienia zostały uszkodzone wskutek ostrzału artyleryjskiego^[5]. 16 października 1953 papież Pius XII wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej^[6]. W latach 1960–1961 budynek przebudowano, m.in. okryto fasadę zielonym piaskowcem i powiększono znajdującą się na niej rozetę, a we wnętrzu wykonano nową dekorację malarską oraz wymieniono wyposażenie. W 2003 roku wnętrze odmalowano z okazji 50-lecia wyniesienia kościoła do rangi bazyliki^[4].

Architektura i wyposażenie

Świątynia neoromańska, trójnawowa, o układzie bazylikowym^[4]. Ma długość 64,5 m i szerokość 25 m. Sklepienia znajdują się na wysokości 16,5 m, a wieże sięgają 47,95 m^[5]. Przed kościołem urządzono podłużny dziedziniec. Mury kościoła wykonano z kamienia, najważniejsze elementy konstrukcyjne wraz ze sklepieniami – z cegieł, a lizeny i filary – z zielonego piaskowca. Nawa główna ma długość czterech przęseł (przy czym przęsło między wieżami jest krótsze od pozostałych), a prezbiterium – dwóch przęseł^[4]. Absydę doświetlają trzy okna, zamurowano je w latach 1927–1928 i zrekonstruowano w latach 1983–1984, wypełniają je witraże zaprojektowane przez miejscowych architektów^[5].

Ołtarz główny wykonano w latach 60. XX wieku z dolomitu wydobytego w Anröchte, ustawiono przy nim figurę Matki Bożej Pocieszycielki Zmartwionych^[4]. Ołtarz boczny pw. św. Antoniego Padewskiego pochodzi z roku 1961^[5]. Organy wykonał w 1961 roku miejscowy warsztat braci Stockmannów^[4], składają się z czterech manuałów, pedału i 62 głosów, mają elektryczną trakturę gry^[7]. Trzy spośród dzwonów bazyliki odlano w roku 2010 w ludwisarni Rincker, poświęcił je 3 lipca 2010 abp Hans-Josef Becker^[8]^[9]^[10].