Bojanice (województwo dolnośląskie)
| wieś | |
 Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Bojanicach | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Wysokość |
260-300[1] m n.p.m. |
| Liczba ludności (2019) |
476[2] |
| Strefa numeracyjna |
74 |
| Kod pocztowy |
58-113[3] |
| Tablice rejestracyjne |
DSW |
| SIMC |
0855983 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Świdnica _location_map.png) | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego  | |
Położenie na mapie powiatu świdnickiego _location_map.png) | |
 50°46′40″N 16°30′11″E/50,777778 16,503056[4] | |
Bojanice (niem. Ludwigsdorf[5]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica.
Położenie
Bojanice to wieś łańcuchowa o długości około 2 km leżąca na granicy Gór Sowich, Równiny Świdnickiej i Kotliny Dzierżoniowskiej, na wysokości około 260–300 m n.p.m.[1]
Podział administracyjny
W latach 1945–1954 siedziba gminy Bojanice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
Historia
Wieś po raz pierwszy pojawiła się w źródłach w 1305[6], natomiast miejscowy kościół po raz pierwszy wzmiankowany jest w 1370[7]. Bojanice prawdopodobnie od początku swego istnienia wchodziły w skład posiadłości rodu von Betschau. W początkach XVI w. jej właścicielami stali się przedstawiciele rodziny Seidlitzów. W latach 1510, 1530, 1534 jako właściciel wymieniany jest George von Seidlitz[8]. W 1599 r. została zakupiona przez Heinricha von Peterswalde[9]. Wśród kolejnych właścicieli Bojanic znaleźć można von Rothkirchów, von Kottulinskich czy von Tschimhausów. W roku 1740 w posiadanie wsi wszedł baron austriacki Johann Christoph von Seherr-Thoss. Jego potomkowie w roku 1845 sprzedali Bojanice rodzinie von Webski. Kupcy ci, po pewnym czasie uszlachceni, pozostali właścicielami wioski aż do roku 1945[10]. Po 1945 roku Bojanice pozostały wsią rolniczą o ustabilizowanej sytuacji demograficznej[1]. W 1988 roku było tu 39 gospodarstw rolnych i duży PGR wykorzystujący duże zabudowania podworskie[1].
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[11]:
- grodzisko średniowieczne - numer rejestru 101/Arch z 1965-02-11 (stanowisko 1)
- kościół filialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej, z 1524 r., początki XVIII w.
- aleja jednorzędowa, do kościoła, z pierwszej połowy XIX w.
- aleja lipowa jednorzędowa, wokół kościoła, z przełomu XVIII/XIX w.
- aleja lipowa wielorzędowa, wzdłuż drogi na cmentarz, z początku XX w.
Przypisy
- 1 2 3 4 Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-BiS, 1994, s. 57. ISBN 83-85773-12-6.
- ↑ Gmina Świdnica w cyfrach i na mapie (wykaz miejscowości i liczby mieszkańców wg stanu na 2019 r.). Gmina.swidnica.pl. [dostęp 2020-01-08].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 79 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 7854
- ↑ Bojanice (gmina Świdnica). Swidnica.pl. [dostęp 2015-10-03].
- ↑ Bojanice - kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej (poewangelicki). W: Sobiesław Nowotny: Ocalić od zapomnienia. Kościoły wiejskie gminy Świdnica do 1945 r.. Elżbieta Smolarz (red.). Świdnica: Wydawnictwo Maria, 2010, s. 29. ISBN 978-83-62337-05-7.
- ↑ Bojanice - kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej (poewangelicki). W: Sobiesław Nowotny: Ocalić od zapomnienia. Kościoły wiejskie gminy Świdnica do 1945 r.. Elżbieta Smolarz (red.). Świdnica: Wydawnictwo Maria, 2010, s. 30. ISBN 978-83-62337-05-7.
- ↑ Das Geschlecht von Seidlitz. [dostęp 2025-03-09].
- ↑ Gmina Świdnica - rys historyczny. Gmina.swidnica.pl. [dostęp 2015-10-03].
- ↑ Tomasz Niesiecki. Leksykon wsi powiatu świdnickiego (4) Bojanice. „Wiadomości Świdnickie”, s. 15. Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego. ISSN 1232-4892.
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 165. [dostęp 2012-10-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-31)].
Bibliografia
- Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1995, ISBN 83-85773-12-6.
