Charles Barkley

Charles Barkley
Ilustracja
Charles Barkley (2019)
34, 32, 4
silny skrzydłowy
Pełne imię i nazwisko

Charles Wade Barkley

Pseudonim

Sir Charles

Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1963
Leeds

Wzrost

198 cm

Masa ciała

114 kg

Kariera
Aktywność

1984–2000

Szkoła średnia

Leeds (Leeds, Alabama)

College

Auburn (1981–1984)

Draft

1984, numer: 5
Philadelphia 76ers

Strona internetowa

Charles Wade Barkley (ur. 20 lutego 1963 w Leeds) – amerykański koszykarz grający zawodowo w NBA, na pozycji skrzydłowego, dwukrotny mistrz olimpijski, wicemistrz NBA (1993), po zakończeniu kariery sportowej komentator i analityk koszykarski. Wraz z Kevinem Durantem wynikiem 38 punktów zajmuje drugie miejsce w rozgrywkach play-off w zdobyczy punktowej w pierwszej połowie meczu[1][2][3][4].

Życiorys

Po zrezygnowaniu z 4. roku studiów na uniwersytecie w Auburn (ostatecznie skończył studia – kierunek marketing) został wybrany w drafcie 1984 przez Philadelphię 76ers w 1. rundzie z numerem piątym. Od razu zaczął się wyróżniać w NBA swoimi dowcipnymi, czasem obraźliwymi wypowiedziami. Zdobył też jednak uznanie na boisku, gdzie wkładał w grę wiele wysiłku. Był bardzo skoczny, potrafił skutecznie zdobywać punkty. Popisywał się rzutami, które potrafił wykonywać z każdego miejsca na boisku. Przez pierwszych 9 lat kariery jego skuteczność nie spadła nigdy poniżej 50%, w całej karierze miał skuteczność 54,1%, a w rekordowym sezonie 1989-1990 – 60% (przy średniej punktowej 25,2 pkt. na mecz).

W sezonie 1986-87 Barkley został najniższym mistrzem zbiórek w NBA[5]. Cechowała go zdolność do rozgrywania akcji, a także umiejętność rzucania za 3 punkty oraz przechwytywania piłek (drugi na liście wszech czasów na pozycji nr 4 – silnego skrzydłowego).

W drużynie z Filadelfii był początkowo drugoplanową postacią. Zmieniło się to po odejściu Juliusa Ervinga i Mosesa Malone’a. Barkley został liderem drużyny. Jako zawodnik Sixers, wystąpił w meczu gwiazd NBA. W trakcie spotkania (1991) zdobył 17 punktów, ale co ważniejsze zebrał 22 piłki, co było wyrównaniem rekordu należącego do Wilta Chamberlaina z 1967. Barkley zdobył nagrodę MVP za ten występ.

W sezonie 1989/1990 zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP fazy zasadniczej[6].

W 1992 zawodnik został oddany do Phoenix Suns. Do księgi rekordów Sixers wpisał się będąc czwartym w całkowitej liczbie punktów (14184), trzecim w średniej punktowej (23,3), trzecim w liczbie zbiórek (7079), ósmym w liczbie asyst (2276) i drugim w skuteczności (57%). Przez 7 kolejnych lat przewodził Sixers w skuteczności i zbiórkach, a przez 6 kolejnych lat w punktach. W Suns w sezonie 1992/1993 przewodził NBA w punktach, zbiórkach i asystach. Zdobył wtedy nagrodę MVP sezonu zasadniczego i doprowadził Suns do Finału NBA, w którym jednak zespół z Phoenix przegrał 4-2 z Chicago Bulls. W tym samym roku został wybrany do reprezentacji Stanów Zjednoczonych na igrzyska olimpijskie w Barcelonie. Z reprezentacją Stanów Zjednoczonych, w skład której wchodzili tacy gracze jak Michael Jordan, Larry Bird czy Magic Johnson, zdobył złoty medal. Drużyna USA wygrywała każdy mecz przewagą minimum 30 punktów.

W kolejnych latach wielu graczy Suns dręczyły kontuzje i drużyna nie zdołała już powtórzyć swojego sukcesu. Barkley przeszedł wówczas do Houston Rockets. Tam razem z Hakeemem Olajuwonem i Clydem Drexlerem miał w końcu zdobyć trofeum. Szanse były duże, gdyż „Rakiety” wywalczyły już tytuł rok i dwa lata wcześniej. Jednak ze względu na kontuzje w sezonie 1996/1997 Charles zagrał w tylko w 53 meczach, a rok później w 68.

Barkley zakończył karierę w sezonie 1999/2000 w mieście, w którym ją zaczął, czyli Filadelfii. Podczas meczu Rockets-Sixers 8 grudnia Barkley próbując zablokować rzut Tyrone’a Hilla upadł na parkiet i nabawił się kontuzji, która nie pozwoliłaby mu już na zagranie w całym sezonie, który miał być jego ostatnim. W związku z tym postanowił zakończyć karierę od razu. Zaraz potem został komentatorem meczów koszykówki w jednej z amerykańskich stacji TV. 21 marca 2000 koszulka „Sir Charlesa” z numerem 34 została zastrzeżona przez władze Philadelphii 76ers.

Osiągnięcia

Barkley w barwach Philadelphia 76ers (1991).

Na podstawie[7][8], o ile nie zaznaczono inaczej.

NCAA

  • Uczestnik turnieju NCAA (1984)
  • Koszykarz Roku Konferencji Southeastern (SEC – 1984)[9]
  • MVP turnieju SEC (1984)[10]
  • Zaliczony do:
  • Drużyna Auburn Tigers zastrzegła należący do niego numer 34

NBA

Kadra

Inne

Przypisy

  1. ↑ Durant scores 38 points in half, 1 shy of NBA playoff record, nba.com(ang.)
  2. ↑ NBA playoffs 2019: Warriors' Kevin Durant ties postseason record with 38 points in first half of game 6 vs. Clippers, cbssports.com(ang.)
  3. ↑ Rekord Duranta. Mistrzowie NBA (w końcu) w drugiej rundzie, sport.tvp.pl
  4. ↑ Kevin Durant ties Charles Barkley in most points in a half Warriors vs Clippers game six, youtube(ang.)
  5. ↑ Sixers.pl - Charles Barkley [online], Sixers.pl - Polscy Kibice Philadelphii 76ers, 22 marca 2019 [dostęp 2025-05-24].
  6. ↑ 1989-90 NBA Awards Voting. basketball-reference.com. [dostęp 2022-03-30]. (ang.).
  7. ↑ Charles Barkley – realgm.com. realgm.com. [dostęp 2016-07-11]. (ang.).
  8. ↑ Charles Barkley Elected to Hall of Fame. nba.com. [dostęp 2016-07-11]. (ang.).
  9. 1 2 Charles Barkley – collegebasketballexperience.com. collegebasketballexperience.com. [dostęp 2016-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (1 sierpnia 2016)]. (ang.).
  10. ↑ Southeastern Conference Tournament MVP Winner. sports-reference.com. [dostęp 2023-02-05]. (ang.).
  11. ↑ NBA Championships: Year by Year Champions. landofbasketball.com. [dostęp 2016-06-18]. (ang.).
  12. ↑ NBA MVP Award Winners. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  13. ↑ NBA All-Star Game MVPs. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  14. ↑ NBA Players of the Month. basketball-reference.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  15. ↑ Charles Barkley Profile. landofbasketball.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  16. 1 2 3 All-NBA Teams. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  17. ↑ All-Rookie Teams. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  18. ↑ The NBA’s 50 Greatest Players. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  19. ↑ NBA 75th Anniversary Team announced. nba.com. [dostęp 2021-12-01]. (ang.).
  20. ↑ Duncan wins 2001-02 IBM Award. nba.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
  21. ↑ NBA Rebounds Leaders Year by Year. landofbasketball.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  22. ↑ NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Rebounds Per Game. basketball-reference.com. [dostęp 2018-04-03]. (ang.).
  23. ↑ NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Steals Per Game. basketball-reference.com. [dostęp 2018-04-06]. (ang.).
  24. ↑ NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Free Throws. basketball-reference.com. [dostęp 2018-03-24]. (ang.).
  25. 1 2 NBA Retired Numbers. nba.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  26. ↑ Games of the XXVth Olympiad -- 1992. archive.usab.com. [dostęp 2015-01-26]. (ang.).
  27. ↑ Games of the XXVIth Olympiad -- 1996. archive.usab.com. [dostęp 2015-01-26]. (ang.).
  28. ↑ MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992. archive.usab.com. [dostęp 2015-01-26]. (ang.).
  29. ↑ TWELVTH WORLD UNIVERSITY GAMES -- 1983. archive.usab.com. [dostęp 2015-01-26]. (ang.).
  30. ↑ 1992 United States Olympic Team - Hall Of Famers. hoophall.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  31. ↑ 1992 Olympic Games Tournament for Men - Filed Goal % - Statistics. fiba.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  32. ↑ History of the NBA Global Games. nba.com. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
  33. ↑ Hall Of Famers - Charles Barkley. hoophall.com. [dostęp 2014-06-17]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.