Corticeus linearis
| Corticeus linearis | |||
| (Fabricius, 1790) | |||
.png) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina |
Diaperinae | ||
| Plemię |
Hypophlaeini | ||
| Rodzaj | |||
| Podrodzaj | |||
| Gatunek |
Corticeus (Corticeus) linearis | ||
| Synonimy | |||
| |||
Corticeus linearis – gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Diaperinae. Zamieszkuje Europę, Afrykę Północną i Azję Północną.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1790 roku przez Johana Christiana Fabriciusa pod nazwą Hypophlaeus linearis[1][2].
Morfologia
Chrząszcz o mocno wydłużonym, bardzo wąskim, walcowatym ciele długości od 2,5 do 2,8 mm[3][4].
Poprzeczna[4], brązowoczarna głowa jest regularnie pokryta drobnymi punktami oddalonymi na dystanse równe średnicom. Ma ona prawie dwukrotnie szersze niż dłuższe[3], na przedzie wykrojone oczy[4].
Przedplecze jest dłuższe niż szersze, ubarwione i punktowane tak samo jak głowa[3], o przednich kątach zaokrąglonych, bokach równoległych[4], bocznych krawędziach niewidocznych przy patrzeniu od góry[3], a kątach tylnych rozwartych i zaokrąglonych. Pokrywy są bladobrązowe[4] lub żółtobrunatne, czasem z przyciemnionym wierzchołkiem, w kształcie silnie wydłużone, tak szerokie jak przedplecze, na powierzchni drobno, płytko i bezładnie punktowane, bez regularnych szeregów punktów, ale z rzędami czasem zaznaczonymi w postaci przyciemnionych linii. Odnóża są krótkie i bardzo chude[3].
Ekologia i występowanie
Owad rozmieszczony od nizin po góry, z wyjątkiem ich wysokich partii[5]. Jest saproksylicznym drapieżnikiem związanym z drzewami iglastymi, najczęściej z sosnami. Larwy i postacie dorosłe zamieszkują górną część pni i gałęzie, gdzie bytują w korytarzach kornikowatych[5][3][4], w tym: czterooczaka mniejszego, kornika drukarza, kornika zrosłozębnego, oszczecika jasnego, rytownika dwuzębnego i rytownika pospolitego[5].
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Rumunii, Grecji oraz europejskiej części Rosji, w Afryce z Tunezji, a w Azji z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji[2][4]. Na północ dociera do koła podbiegunowego[5]. W Czechach spotykany jest dość rzadko[4] i na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony został jako gatunek narażony na wymarcie (VU)[6].
Przypisy
- ↑ Johan Christian Fabricius. Nova Insectorum genera. „Skrifter af Naturhistorie-Selskabet”. 1, s. 213–228 (223), 1790.
- 1 2 I. Löbl, A. Smetana: Catalogue of Palearctic Coleoptera. Vol. 5: Tenebrionoidea. Stenstrup, Denmark: Apollo Books, 2008, s. 311-312. ISBN 87-88757-84-6.
- 1 2 3 4 5 6 Zdzisława Stebnicka: Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 91 Czarnuchowate – Tenebrionidae, Boridae. Wrocław: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1991, s. 65-70.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Vladimir Novák: Beetles of the family Tenebrionidae of Central Europe. Praga: Academia, 2014, s. 367-374, seria: Zoological Keys.
- 1 2 3 4 B. Burakowski, M. Mroczkowski, J. Stefańska. Chrząszcze – Coleoptera. Cucujoidea, część 3. „Katalog Fauny Polski”. 23 (14), 1987.
- ↑ Vladimir Novák: Tenebrionidae. W: R. Hejda, J. Farkač, K. Chobot: Červený seznam ohrožených druhů České republiky. Bezobratlí. List of threatened species in the Czech Republic. Invertebrates.. Praha: Příroda, 2017, s. 443-446.