Granat R-42 Sidolówka

R-42
(Sidolówka)

Dane podstawowe
Państwo	Polskie Państwo Podziemne
Przeznaczenie	zaczepny
Data konstrukcji	1942
Lata produkcji	1942 – 1945
Dane techniczne
Wysokość	150-165 mm
Średnica	55 mm
Masa	0,31 kg
Typ zapalnika	tarciowy
Opóźnienie	4,5 s
Użytkownicy
Polskie Państwo Podziemne

Granat R-42^[1] (Sidolówka^[2]) – polski ręczny granat zaczepny produkowany w warunkach konspiracyjnych przez wytwórnie Armii Krajowej.

Ręczny granat zaczepny Sidolówka został skonstruowany w 1942 roku przez Władysława Pankowskiego ps. „Władysław” – pirotechnika pracującego przed wybuchem II wojny światowej w Wytwórni amunicji nr 1 w forcie Bema w Warszawie^[2]. Granat oznaczono jako R-42, lecz przyjęła się nazwa Sidolówka od kształtu korpusu podobnego do puszki od „Sidolu” (popularny przed wojną środek do czyszczenia okuć i wyrobów chromowanych oraz mosiężnych)^[2].

Granat ten był produkowany od drugiej połowy 1942 roku. Początkowo w Warszawie^[2], a później także w Krakowie i we Lwowie. Nie można wykluczyć, że granaty te były także produkowane w Lublinie^[1]. Zapalnik granatu skonstruował w 1942 Władysław Pankowski. Zastępcą szefa Produkcji Konspiracyjnej do spraw granatów ręcznych (głównie „Sidolówek”) był inż. Stefan Dąbrowski ps. „Stanisław”, a organizatorem i szefem zespołu produkcji spłonek pobudzających do tego granatu działającego w Rembertowie i Warszawie od marca 1943 do lipca 1944 (w tym okresie wyprodukowano 200 291 sztuk spłonek) był kpr. pchor. Kazimierz Pułaczewski ps. „Skiba”. W okresie powstania produkcja granatów „Sidolówka” napełnianych trotylem była prowadzona pod kierunkiem inż. Józefa Michałowskiego ps. „Trzaska” w gmachu sądów na ul. Ogrodowej w Warszawie^[2].

Łącznie wyprodukowano ponad 350 000 sztuk tego granatu^[1].

Granat Sidolówka był ręcznym granatem zaczepnym. Korpus stanowiła metalowa puszka, przypominająca puszkę do płynu „Sidol” do czyszczenia metalu. Miał on średnicę 55 mm i wysokość 150-165 mm. Wybuch powodował zapalnik tarciowy P-42 o czasie zwłoki 4,5 s.^[2]