Henryków (Mokotów)
| część miasta Warszawy | |
Pałacyk „Henryków“ | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miasto | |
| Dzielnica | |
| W granicach Warszawy | |
| SIMC |
0918241 |
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
Opis
Nazwa mokotowskiego Henrykowa pochodzi od imienia francuskiego emigranta, Henryka Bonneta, który na początku XIX wieku zakupił tam grunt i założył posiadłość[4]. Na terenie położonym po obu stronach późniejszej ul. Antoniego Malczewskiego powstał folwark, początkowo zamieszkiwany tylko przez Francuzów[4].
Kolejny właściciel Henrykowa, George Fanshave, ok. 1850 wniósł przy ul. Puławskiej 107a zachowany do dzisiaj pałacyk[5]. W 1900 na drodze spadkowej otrzymał go hrabia August Potocki.
Henryków jest częścią miasta o identyfikatorze SIMC 0918241[6].
Tę samą nazwę nosi również inne osiedle w Warszawie, w dzielnicy Białołęka[7].
Przypisy
- ↑ Rozporządzenie dot. rozszerzenia warszawskiego okręgu miejskiego i wykonania planu dla zabudowania miasta Warszawy (Dziennik Rozporządzeń dla Jenerał-Gubernatorstwa Warszawskiego 1916 nr 29 poz 79)
- ↑ Rozporządzenie dot. ustanowienia granic miejskich Warszawy Dziennik Rozporządzeń dla Jenerał-Gubernatorstwa Warszawskiego 1917 nr 63 poz 259
- ↑ Jako składowa zniesionej gminy Mokotów
- 1 2 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 245. ISBN 83-01-08836-2.
- ↑ Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 214. ISBN 83-908950-1-3.
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2025, identyfikator PRNG: 172643
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2025, identyfikator PRNG: 41149
Linki zewnętrzne
- Henryków (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 59.


