Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1974

Indywidualne mistrzostwa świata w ice speedwayu 1974

1974 FIM Ice Racing World Championship

1973 1975
Dyscyplina	Ice speedway
Organizator	FIM
Szczegóły turnieju
Zamknięcie (finał)	5 marca 1974 Nässjö
Liczba zawodników	16 (18)
I miejsce	Milan Špinka  Czechosłowacja
II miejsce	Władimir Cybrow  ZSRR
III miejsce	Gabdrachman Kadyrow  ZSRR

Indywidualne Mistrzostwa Świata w ice speedwayu 1974 – cykl zawodów motocyklowych na lodzie, mający na celu wyłonienie medalistów indywidualnych mistrzostw świata w sezonie 1974. Tytuł wywalczył Milan Špinka ze Czechosłowacji.

Po raz ostatni rozegrano finał w formie turnieju jednodniowego. Zawody które odbyły się w szwedzkim Nässjö poprzedziły 3 rundy kwalifikacyjne rozegrane w holenderskim Assen radzieckiej Ufie i zachodnioniemieckim Inzell, awans do finału uzyskało po 5 najlepszych zawodników, jednak nie więcej niż 3 z jednego państwa w poszczególnej rundzie^[1].

Runda kwalifikacyjna w Assen (2 - 3 lutego)

W zawodach rozegranych na sztucznie mrożonym torze łyżwiarskim IJsstadion Drenthe najlepszym okazał się reprezentant ZSRR Boris Samorodow, który uzyskał 27 punktów. Był to dla niego pierwszy występ w sezonie po odniesionej na grudniowym zgrupowaniu kontuzji. Drugi stopień podium zajął jego rodak Władimir Koczetow, trzecie miejsce zajął zawodnik z Czechosłowacji, Stanislav Kubíček. Drugi dzień zawodów obserwowało 18 000 widzów^[2].

Runda kwalifikacyjna w Ufie (16 - 17 lutego)

Zawody w Ufie wygrał Gabdrachman Kadyrow, przed Szwedem Hansem Johanssonem i kolejnym reprezentantem Związku Radzieckiego, Anatolijem Suchowem. Nieobecnych zawodników angielskich zastąpili rezerwowi Aleksandr Iwczenko i Jurij Dubinin.

Runda kwalifikacyjna w Inzell (2 - 3 marca)

Całe podium zawodów na Eisstadion Inzell zajęli reprezentanci Związku Radzieckiego, wygrał Siergiej Tarabańko, przed Władimirem Cybrowem i Władimirem Czapało.

Finał (10 marca)

Zawody rozegrane na Nässjö Motorstadion przyciągnęły na trybuny 5000 widzów. Przygotowany tor był kombinowany, jego łuki były sztucznie mrożone, proste na naturalnym lodzie. W miejscach styku obu nawierzchni utworzyły się progi, które były przyczyną kilku upadków, m.in. Borisa Samorodowa. W słonecznej pogodzie finał rozpoczął się po godzinie 13. Już w pierwszej serii startów Špinka pokonał trzech rywali z ZSRR, Suchowa, Cybrowa i Koczetowa, w drugiej i trzeciej rozprawił się z Kadyrowem i Tarabańko. Po czterech seriach jako jedyny miał na swoim koncie komplet 12 punktów, podczas gdy Cybrow miał ich 11, a Kadyrow i Tarabańko po 10. W ostatniej serii startów, w biegu 18. Cybrow wygrał prowadząc od startu do mety, w kolejnej odsłonie Kadryrow zapewnił sobie zwycięstwo nad Tarabańko, który zanotował upadek. W 20. biegu z udziałem wszyscy zawodnicy weszli w pierwszy łuk jednocześnie, jednak Špinka wyszedł na prowadzenie, będąc kryty przed Bo Kindgrenem przez swojego rodaka, Aleša Drymla. Mimo iż Kindgren przedostał się na drugą pozycję nie był w stanie zagrozić Špince, który wygrał piąty z kolei bieg i z kompletem punktów został mistrzem świata^[3].