Kadra Zapasowa Piechoty Oświęcim I

Kadra Zapasowa Piechoty Oświęcim I (KZP Oświęcim I) – pododdział piechoty Wojska Polskiego.

1 stycznia 1939 dotychczasowy batalion zapasowy 73 pułku piechoty w Oświęcimiu przeformowano w Kadrę Zapasową Piechoty Oświęcim I, która została podporządkowana dowódcy 73 pp stacjonującego w Chorzowie, Rybniku i Goduli na terenie Okręgu Korpusu Nr V^[1].

Wprowadzona zmiana polegała na odciążeniu macierzystego pułku piechoty od mobilizacji alarmowej i powszechnej następnych pododdziałów. Kadra dysponowała skromną obsadą pokojową (dwóch oficerów i kilku podoficerów). Dla formowanych przez siebie jednostek kadra musiała otrzymać zawiązki stanu czynnego z zewnątrz^[2].

KZP Oświęcim II była jednostką mobilizującą piechoty. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” komendant kadry był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji jednostek wpisanych na jego tabelę mobilizacyjną oraz za wykonanie zarządzeń dowódcy 73 pp dotyczących mobilizacji materiałowej^[3].

KZP Oświęcim I mobilizowała w ramach mobilizacji alarmowej w grupie niebieskiej, w garnizonie Oświęcim, w czasie A+50:

• organa kwatermistrzowskie jednostek pozabatalionowych 201 pułku piechoty,
• kompanię gospodarczą 201 pp,
• kompanię zwiadowczą 201 pp,
• kompanię przeciwpancerną typ II 201 pp,
• pluton łączności 201 pp,
• pluton pionierów 201 pp,
• pluton przeciwgazowy 201 pp.

W grupie żółtej zmobilizowano:

• park intendentury typ I nr 504.

W ramach I rzutu mobilizacji powszechnej, do jej 3 dnia trwania:

• batalion marszowy 73 pp,
• kompania marszowa batalionu karabinów maszynowych typ specjalny nr II,
• uzupełnienie marszowe kompanii kolarzy typ specjalny nr 51,
• uzupełnienie marszowe kompanii kolarzy typ specjalny nr 52
• uzupełnienie marszowe kompanii kolarzy typ specjalny nr 53^[4].

Po zmobilizowaniu przewidzianych planem pododdziałów pozostałość zebranych żołnierzy i materiału i sprzętu została odeszła do Tarnowa, gdzie w tamtejszej Kadrze Zapasowej Piechoty Tarnów mobilizowany był Ośrodek Zapasowy 23 Dywizji Piechoty w ramach II rzutu mobilizacji powszechnej.

• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.