Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Mechowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP
Zabytek: nr rej. 426 z 10 grudnia 1963 r.[1]
kościół parafialny
Ilustracja
kościół w roku 2023
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Miejscowość

Mechowo

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

parafia

Niepokalanego Poczęcia NMP

Wezwanie

Niepokalanego Poczęcia NMP

Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP”
Położenie na mapie powiatu kamieńskiego
Mapa konturowa powiatu kamieńskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP”
Położenie na mapie gminy Golczewo
Mapa konturowa gminy Golczewo, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP”
Ziemia53°53′48,3810″N 15°01′10,5426″E/53,896772 15,019595

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy[1][2] kościół parafialny z 1647 roku[1], położony w Mechowie, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem 426 z 10 grudnia 1963 roku[1].

Historia

Prawdopodobnie w drugiej połowie XV wieku w Mechowie zbudowano kościół o prostokątnym rzucie. W 1647 roku do jego zachodniej ściany dodano drewnianą wieżę. W 1777 roku opracowano projekt przebudowy, który zakładał dobudowanie prostokątnej kaplicy od strony wschodniej. Początkowo miała ona lożę kolatorską, łączącą się z korpusem nawy poprzez dużą arkadę, obecnie zamurowaną. Inne źródła mówią, że von Grapen dobudowała do wschodniej ściany kościoła rodzinny grobowiec[3].

W latach 1906–1907 kościół przeszedł gruntowny remont. Po II wojnie światowej został przejęty przez katolików i poświęcony 20 czerwca 1946 roku, kiedy to zmieniono funkcję kaplicy z loży kolatorskiej na zakrystię. Od 1946 roku kościół w Mechowie był filią parafii w Golczewie, a samodzielną parafię erygowano 22 czerwca 1985 roku[2].

Opis

Kościół w Mechowie został wzniesiony w stylu gotyckim z elementami barokowymi i usytuowany na niewielkim wzniesieniu morenowym, które opada w stronę rzeki Wołczy[3]. Jego korpus, zbudowany z kamienia i cegły, oparty jest na kamiennych fundamentach. Obecnie jest całkowicie otynkowany[3]. Świątynia ma prostokątny kształt, a zakrystia znajduje się przy wschodniej ścianie. Wieża, zbudowana od strony zachodniej, zwęża się ku górze, ma ośmioboczną sygnaturkę oraz stożkowy hełm. Korpus pokryty jest dachem siodłowym, a w oknach zachowały się witraże z początku XVIII wieku, przedstawiające herby ziemiańskich rodów[2].

Wnętrze kościoła ma strop belkowy. W zachodniej części znajduje się empora organowa oraz ostrołukowy portal prowadzący do wieży. Wyposażenie wnętrza, w tym ołtarz i ambona, pochodzi z pomorskiego warsztatu i zostało wykonane na początku XVIII wieku. Ołtarz, dwukondygnacyjny i kolumnowy, datowany jest na 1700[2] lub 1709[3] rok. W jego centralnej części znajduje się obraz Ukrzyżowany, otoczony postaciami Maryi, św. Jana i św. Marii Magdaleny, flankowany figurami świętych Piotra i Pawła. W zwieńczeniu ołtarza umieszczono obraz przedstawiający Złożenie do Grobu, a w predelli znajduje się obraz Ostatniej Wieczerzy. Ołtarz jest bogato zdobiony akantową dekoracją, figurkami aniołków oraz postaciami czterech Ewangelistów[2].

Ambona, pochodząca z 1712 roku[3], została ufundowana przez patronów kościoła z rodu von Grape, zarządców gminy oraz pastora Michała Steinhörela. Jest wsparta na filarze i posiada schodki prowadzące do wejścia. Wejście na ambonę prowadzi przez ozdobne drzwi z zamalowaną po 1945 roku inskrypcją[3]. Zachowały się jej części: korpus, zaplecek, schody oraz bramka, przyozdobione figurami czterech Ewangelistów[3] i akantowym ornamentem[2].

Za grobowcem von Grapenów na zewnątrz znajdują się trzy groby, z czego jeden jest oznaczony żeliwnym krzyżem z napisem „Elisabeth von Flemming, ur. 29 sierpnia 1875, zm. 9 sierpnia 1876”. W południowych oknach kościoła umieszczono kiedyś 14 witraży, z których do dziś zachowało się osiem, w tym witraż z herbem von Grapen i inskrypcją „Charlotta. Juliana. Grapen. 1706”[3].

Zachowały się także empora chóru z drugiej połowy XVII wieku oraz XIX-wieczne żyrandole[3].

Do końca II wojny światowej na ścianach kościoła wisiały drewniane tablice upamiętniające mieszkańców Mechowa poległych podczas wojen napoleońskich i I wojny światowej, lecz zostały one zdjęte po 1945 roku i nie przetrwały do dziś[3].

Przypisy

Bibliografia

  • Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.