National Rugby Championship (2016)

National Rugby Championship 2016

2015 2017
Szczegóły
Państwo	Australia
Liczba zespołów	8
Termin	27 sierpnia – 22 października 2016
Liczba meczów	31
Zwycięzca	Perth Spirit

National Rugby Championship 2016 (od nazwy sponsora Buildcorp National Rugby Championship) – trzecia edycja National Rugby Championship, ogólnokrajowych męskich rozgrywek rugby union w Australii organizowanych przez Australian Rugby Union. Zawody, w zmniejszonej w porównaniu do poprzednich edycji, ośmiozespołowej obsadzie, odbywały się pomiędzy 27 sierpnia a 22 października 2016 roku.

ARU po każdej kolejce prezentował jej podsumowanie^{[1][2][3][4][5][6][7][8]}. Z półfinałów zwycięsko wyszły zespoły Spirit^[9] i Eagles^[10]. W rozegranym w Tamworth^[11] decydującym pojedynku lepsi okazali się zawodnicy z zachodniej Australii^[12][13], a najlepszym zawodnikiem finału został uznany przedstawiciel triumfatorów, Richard Hardwick^[14], który otrzymał nowo ustanowione wyróżnienie Phil Waugh Medal^[15]. Został także wybrany zawodnik (Irae Simone)^[16] i zespół roku^[17], a spośród pięciu zawodników wskazanych przez Rugby Union Players' Association^[18] najlepszym według samych graczy został uznany Jake Gordon^[19].

W porównaniu do poprzednich dwóch edycji nastąpiły zmiany w obsadzie zawodów. Dwuletnia licencja Sydney Stars nie została odnowiona i zespół został rozwiązany, a jeden z tworzących go klubów, Sydney Uni, połączył swe siły z Country Eagles^[20][21]. Do rozgrywek przystąpiło zatem osiem drużyn, dwie z nich dodatkowo ze zmienionymi nazwami – North Harbour Rays i Greater Sydney Rams przemianowane zostały odpowiednio na Sydney Rays i Western Sydney Rams^[22][23]. W grudniu 2015 roku pojawiły się także prasowe doniesienia o złożeniu do Australian Rugby Union przez Brumbies wniosku o wycofanie z rozgrywek zespołu Canberra Vikings i zastąpieniu go nową drużyną reprezentującą stołeczne terytorium^[24][25]. Na początku czerwca 2016 roku ogłoszono jednak, że trójstronna umowa franczyzowa została przedłużona jeszcze na jeden sezon, po którym miał nastąpić rebranding zespołu na Canberra Kookaburras^[26][27].

Pod koniec czerwca 2016 roku został opublikowany szczegółowy rozkład meczów. Rozgrywki w pierwszej fazie prowadzone były systemem kołowym w ciągu siedmiu tygodni. Każda z drużyn spotkała się raz z każdym przeciwnikiem, łącznie rozgrywając siedem spotkań – cztery u siebie i trzy na wyjeździe, bądź odwrotnie. Druga część rozgrywek składała się z dwurundowej fazy pucharowej – cztery czołowe zespoły awansowały do półfinałów, których zwycięzcy spotkali się w meczu finałowym rozegranym na boisku drużyny wyżej sklasyfikowanej po fazie grupowej. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio cztery, dwa i zero punktów, możliwe do zdobycia były także punkty bonusowe za porażkę maksymalnie siedmioma punktami oraz za zdobycie trzech przyłożeń więcej od rywali. W przypadku remisu w półfinale organizowana była dogrywka składająca się z dwóch dziesięciominutowych części, a jeśli i ona nie przyniosła rozstrzygnięcia, zwycięzcą zostawał zespół, który zdobył więcej przyłożeń w tym meczu, zaś w przypadku tej samej liczby przyłożeń do finału przechodziła drużyna, która w fazie grupowej zajmowała wyższą lokatę^[23][28].

Sponsor tytularny – Buildcorp – przedłużył swoje zaangażowanie o kolejny rok^[29]. Liczba transmisji na żywo w Fox Sports zwiększyła się natomiast z jednego do dwóch spotkań z każdej rundy sezonu zasadniczego, w telewizji dostępne były także wszystkie trzy mecze fazy pucharowej, dodatkowo pozostałe dwa mecze każdej kolejki były transmitowane w Internecie na oficjalnej stronie tej stacji^[23].

Zobowiązani do gry w rozgrywkach byli wszyscy zawodnicy zakontraktowani w zespołach Super Rugby nie powołani do reprezentacji narodowej, którzy zostali relatywnie równomiernie przydzieleni do poszczególnych drużyn. Ich składy zostały uzupełnione przez graczy wyłonionych z lokalnych rozgrywek klubowych. Reprezentanci kraju także zostali przydzieleni do poszczególnych zespołów, przede wszystkim ze względów promocyjnych, choć w miarę możliwości mogli uczestniczyć także w spotkaniach, gdyby pozwoliły na to obowiązki reprezentacyjne^[30].

Podobnie jak w poprzednich dwóch edycjach w rozgrywkach obowiązywały zmiany w zasadach gry i ich interpretacjach^[31][32], spośród których najważniejsze to: przywrócenie uprawnień sędziego telewizyjnego do stanu sprzed 2013 roku; przyznawanie punktu bonusowego nie za cztery przyłożenia, lecz za trzy więcej od rywali; zmniejszenie limitów czasowych na wykonywanie kopów oraz ustawienie młyna; zezwolenie na kontynuowanie gry z autu następującego po karnym, nawet gdy upłynął czas gry; zastosowanie prawa korzyści, gdy przeciwnicy nie walczą o piłkę w aucie, do którego nie nastąpił prosty wrzut oraz zmiana punktacji za poszczególne zagrania będąca modyfikacją także reguł z lat 2014–2015 (zwiększenie wartości punktowej przyłożenia z pięciu do sześciu punktów, a zarazem zmniejszenie do dwóch za wszystkie kopy)^[22][33].