Pedinus fallax

Pedinus fallax – gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Tenebrioninae. Zamieszkuje południowy wschód Europy.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1853 roku przez Étienne’a Mulsanta i Claudiusa Reya. Wyróżnia się w jego obrębie dwa podgatunki^[1]:

• Pedinus fallax fallax Mulsant et Rey, 1853
• Pedinus fallax gracilis Mulsant et Rey, 1853

Chrząszcz o krępym, owalnym w zarysie ciele^[2] długości od 8 do 10 mm^[2][3]. Ubarwienie ma czarne z jaśniejszymi głaszczkami i stopami, przeciętnie lśniące^[2].

Głowa jest poprzeczna, gęsto punktowana, na przedniej krawędzi pośrodku wykrojona, o oczach całkowicie podzielonych występami policzków^[3]. Warga górna jest krótsza niż u P. helopioides. Czułki sięgają do tylnego brzegu przedplecza^[3].

Przedplecze jest najszersze w połowie długości, po bokach zaokrąglone, u podgatunku P. f. gracilis jego punktowanie jest grubsze, podługowato-owalne, po bokach połączone we wzdłużne smużki^[2][3], u podgatunku nominatywnego zaś drobniejsze i okrągłe^[3]. Listewka obrzeżająca boczne krawędzie i przednie kąty przedplecza jest grubsza niż u P. helopioides. Kształt tarczki jest krótki i poprzeczny^[2]. Pokrywy są owalne, sklepione, o wyraźnie, ale płytko punktowanych rzędach oraz płaskich, gęściej niż u P. helopioides punktowanych międzyrzędach^[2][3].

Odnóża przedniej pary samca mają porośnięty szczecinkami spód uda oraz silnie rozszerzone sercowato, po bokach i od spodu porośnięte rudozłotymi włoskami człony stóp od pierwszego do trzeciego; u samicy przednie uda są nagie, a człony przednich stóp wąskie, kwadratowe, co najwyżej z kilkoma szczecinkami po bokach. Odnóża środkowej pary u samca mają golenie na szczytach wskutek kątowego rozszerzenia wewnętrznej strony trójkątne, a stopy pogrubione; u samicy środkowe golenie są proste i zwyczajnie ku szczytom rozszerzone, a środkowe stopy niepogrubione^[2][3].

Owad ten zasiedla nasłonecznione stanowiska o charakterze stepowym, gdzie bytuje pod kamieniami i wśród traw. Larwy przechodzą rozwój w glebie^[3].

Gatunek palearktyczny o pontyjsko-śródziemnomorskim typie rozsiedlenia^[2]. Podgatunek nominatywny znany jest z Włoch, Słowacji, Ukrainy, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Bułgarii, Albanii oraz południa europejskiej części Rosji. P. f. gracilis podawany jest z Węgier, Rumunii i Chorwacji^[1][3].