Władysław Baldini
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Prezydent Przemyśla | |
| Okres |
od 10 września 1939 |
| Poprzednik | |
Władysław Antoni Baldini (ur. 24 maja 1874 w Tarnowie, zm. 1940 w ZSRR) – polski sędzia, samorządowiec, działacz społeczny, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Antoniego (inżynier kolejowy, naczelnik stacji) i Augusty z dou Ossolińskiej[1]. Uczył się w gimnazjum w Rzeszowie (1885–1889) i w I Gimnazjum w Przemyślu (1889–1893), gdzie zdał maturę[1]. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim (do 1897)[1].
Podjął pracę w sądownictwie, od początku XX wieku w C. K. Sądzie Powiatowym w Husiatynie[1]. Od 1909 był sędzią C. K. Sądu Powiatowego w Skałacie, a od 1911 naczelnik[1]. Był radcą Sądu Krajowego (od 1916). Podczas I wojny światowej kierownik sądów w Ustrzykach, Zabłotowie, Komarnie i ponownie w Skałacie[1]. Od 1920 sędzia i od 1929 potem wiceprezes Sądu Okręgowego w Przemyślu (w 1932 przeniesiony w stan spoczynku)[2][1].
Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, TSL i Towarzystwa Kółek Rolniczych. Był członkiem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Narodowego w Przemyślu. Na polecenie Leonarda Chrzanowskiego Włodzimierz Bilan wskazał Baldiniego na funkcję prezydenta miasta. Ławnik rady miejskiej w Przemyślu[1].
Po wybuchu II wojny światowej w dniu 10 września 1939 został czasowym prezydentem Przemyśla, pełniąc funkcję do 27 września i tego dnia z rozkazu Niemców oddał władzę Sowietom[1]. Został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD z listopada 1939[1][3][4] 7 listopada 1939[5]. Początkowo osadzony w więzieniu w Przemyślu, a potem przeniesiony do Drohobycza[1]. W 1940 został zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994[6]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Księga 2015 ↓, s. 170.
- ↑ A. Wątor, Władysław Antoni Baldini, [w:] Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939-1955, red. W. Muszyński, J. Mysiakowska-Muszyńska, Warszawa 2010, s. 61.
- ↑ Grzegorz Hryciuk. Stosunki polsko-ukraińskie w ocenie konsulatu niemieckiego we Lwowie w 1939 roku. „Toruńskie Studia Międzynarodowe”, s. 20, nr 1 (2) z 2009. Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.
- ↑ Włodzimierz Bonusiak: Polityka ludnościowa i ekonomiczna ZSRR na okupowanych ziemiach polskich w latach 1939-1941 („Zachodnia Ukraina” i „Zachodnia Białoruś”). Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2006, s. 127. ISBN 978-83-7338-249-7.
- ↑ A. Wątor, Władysław Antoni Baldini, [w:] Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939-1955, red. W. Muszyński, J. Mysiakowska-Muszyńska, Warszawa 2010, s. 62.
- ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 3. [dostęp 2015-03-23].
Bibliografia
- A. Wątor, Władysław Antoni Baldini, [w:] Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939-1955, red. W. Muszyński, J. Mysiakowska-Muszyńska, Warszawa 2010, s. 61-62.
- Paweł Libera, Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Noty biograficzne. W: Polski Cmentarz Wojenny Kijów-Bykownia. Księga cmentarna. T. I: A-B. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2015, s. 117-323. ISBN 978-83-89474-32-2.