Wołodymyr Łytwyn
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 kwietnia 1956 |
|---|---|
| Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy | |
| Okres |
od 28 maja 2002 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy | |
| Okres |
od 9 grudnia 2008 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik |
Ołeksandr Ławrynowycz (p.o.) |
| Następca | |
 | |
| Odznaczenia | |
       | |
Wołodymyr Mychajłowycz Łytwyn, ukr. Володимир Михайлович Литвин (ur. 28 kwietnia 1956 w miejscowości Słoboda-Romaniwśka w obwodzie żytomierskim) – ukraiński polityk. Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy w latach 2002–2006 i 2008–2012, były szef administracji prezydenta Łeonida Kuczmy.
Życiorys
Z wykształcenia historyk, od 1996 posiadający tytuł profesora. Pracował jako wykładowca akademicki. Działalność polityczną podjął w latach 90. Od 1998 do 2002 pełnił funkcję szefa administracji prezydenta Łeonida Kuczmy. W wyborach parlamentarnych w 2002 stanął na czele proprezydenckiej listy Za Jedyną Ukrainę (ZaJedU). W parlamencie objął stanowisko przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy.
W 2003 przejął przywództwo w Agrarnej Partii Ukrainy, przemianowanej później na Partię Ludową. W czasie pomarańczowej rewolucji w 2004 usiłował mediować pomiędzy demokratyczną opozycją a obozem Łeonida Kuczmy.
Po wyborczej porażce w 2006 został wiceprezesem Ukraińskiej Akademii Nauk. W 2007 ponownie został posłem, przewodząc Blokowi Łytwyna. 9 grudnia 2008 wybrany ponownie na przewodniczącego parlamentu. Poparło go 244 deputowanych[1]. W 2010 kandydował na urząd prezydenta Ukrainy (otrzymał 2,35% głosów). W 2012 i w 2014 utrzymywał mandat poselski w okręgu jednomandatowym[2][3].
Odznaczenia
- Bohater Ukrainy „Orderu Państwa” (2004)[4]
- Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy (2011)[5]
- Komandor Orderu Zasługi (Portugalia, 1998)[6]
- Wielki Oficer Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna, 1999)[7]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego (Watykan, 2001)[8]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP (Polska, 2009)[9]
- Order Przyjaźni (Rosja, 2011)[10]
Przypisy
- ↑ Łytwyn: parlament wreszcie będzie pracować [online], rp.pl, 9 grudnia 2008 [dostęp 2022-09-12].
- ↑ Вибори народних депутатів України 28 жовтня 2012 року [online], cvk.gov.ua [dostęp 2022-09-12] (ukr.).
- ↑ Позачергові вибори народних депутатів України 26 жовтня 2014 року [online], cvk.gov.ua [dostęp 2022-09-12] (ukr.).
- ↑ Указ Президента України № 1459/2024Про присвоєння В. Литвину звання Герой України [online], rada.gov.ua, 9 grudnia 2004 [dostęp 2025-04-02] (ukr.).
- ↑ Указ Президента України № 510/2011 Про нагородження В. Литвина орденом князя Ярослава Мудрого, president.gov.ua, 28 kwietnia 2011 [zarchiwizowane 2011-05-03] (ukr.).
- ↑ Entidades Estrangeiras Agraciadas com Ordens Portuguesas [online], ordens.presidencia.pt [dostęp 2025-04-02] (port.).
- ↑ Condecoraciones: Decreto 891/99 [online], boletinoficial.gob.ar, 24 sierpnia 1999 [dostęp 2025-04-02] (hiszp.).
- ↑ ONORIFICENZE, „Acta Apostolicae Sedis”, 94 (11), 5 listopada 2002, s. 705 [dostęp 2025-04-02] (wł.).
- ↑ M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 264
- ↑ Голову Верховної Ради України Володимира Литвина нагороджено Орденом дружби „за значний вклад у розвиток та укріплення відносин дружби та співробітництва між Російською Федерацією та Україною” [online], rada.gov.ua, 16 maja 2011 [dostęp 2025-04-02] (ukr.).
Bibliografia
- Литвин Володимир Михайлович, nbuv.gov.ua [zarchiwizowane 2013-01-16] (ukr.).