Wołodymyr Kłyczko

Karierę zawodową rozpoczął w Niemczech, razem ze swoim starszym o pięć lat bratem, Witalijem. W swoim debiucie 16 listopada 1996 znokautował w pierwszej rundzie Fabiana Mezę^[27][28]. W ciągu dwóch następnych lat stoczył łącznie 24 pojedynki. Wszystkie wygrał, większość kończąc nokautem w pierwszych rundach. 14 lutego 1998, dzięki wygranej walce przeciwko Marcusowi McIntyre został mistrzem WBC International w wadze ciężkiej^[27]. Później dwa razy obronił tytuł.

5 grudnia 1998 doznał pierwszej, zaskakującej porażki – z przeciętnym amerykańskim pięściarzem Rossem Puritty. Przed starciem Kłyczko notował bilans 24–0–0 (21 KO), a walka była jego pierwszym występem na terenie Ukrainy. Z kolei Puritty przed walką z Ukraińcem przegrał trzy ze swoich czterech ostatnich walk. Kłyczko miał znaczną przewagę, lecz pod koniec walki zupełnie stracił siły. W dziesiątej rundzie dwukrotnie leżał na deskach, a w jedenastej, po kolejnych silnych ciosach Amerykanina, trener Wołodymyra Fritz Sdunek wbiegł na ring i przerwał walkę^[29]. Tym samym Kłyczko utracił tytuł mistrza WBC International^[30]. Trzy lata później, w 2001 brat Wołodymyra – Witalij pokonał Puritty po technicznym nokaucie^[31].

Po porażce z Puritty, wygrał walkę z Zoranem Vujiciciem, pokonując go już w pierwszej rundzie^[32]. 17 czerwca pokonał Josepha Chingangu i dzięki temu został mistrzem WBA Inter-Continental^[33]. 25 września zwyciężył starcie przez techniczny nokaut z Axelem Schultzem, dzięki czemu prócz obrony tytułu WBC zdobył także wakujący pas mistrza European Boxing Union wagi ciężkiej^[34]. Rok 1999 zakończył zwycięstwem nad Lajosem Erosem w drugiej rundzie po nokaucie^[35].

Rok 2000 rozpoczął od pokonania Paea Wolfgramma, którego znokautował w pierwszej rundzie^[36]. Zwycięstwo dało mu wakujący tytuł WBC International. Wygrał również kolejną walkę – z Davidem Bostice przez techniczny nokaut (Amerykanin był dwukrotnie liczony w pierwszej i drugiej rundzie)^[37]. 15 lipca pokonał Monte Barretta przez techniczny nokaut, po tym jak sędzia przerwał walkę w siódmej rundzie, wycofując Amerykanina z walki^[38].

14 października 2000 dostał szansę na walkę o mistrzostwo świata organizacji WBO z Chrisem Byrdem. Amerykanin wywalczył ten tytuł pół roku wcześniej (1 kwietnia), wygrywając ze starszym bratem Wołodymyra, Witalijem^[39]. Podczas walki to Witalij przeważał nad Byrdem prowadząc na sędziowskich kartach 88–83, 88–83 i 89–82, jednak w dziewiątej rundzie był zmuszony poddać walkę z powodu kontuzji ramienia^[40]. Dla Witalija była to pierwsza w karierze profesjonalnej porażka (przed walką bilans 27–0–0 (27 KO))^[41]. Starcie rewanżowe zostało zakontraktowane w Kolonii i ogłoszone mianem „Rewanżu Brata” (ang. „Revenge Of The Brother”)^[42]. Wołodymyr miał w tej walce znaczną przewagę i wygrał zdecydowanie na punkty: 120–106, 119–107 i 118–108^[43], a Byrd dodatkowo zaliczył dwa upadki – w dziewiątej i jedenastej rundzie^[44].

Po wywalczeniu tytułu w 2001 Kłyczko stoczył pierwszą walkę o obronę mistrzowskiego pasa – 24 marca przeciwko Derrickowi Jeffersonowi. W pierwszej rundzie Kłyczko powalił rywala lewym sierpowym. W kolejnej rundzie dwa razy nokdaunował rywala – za pierwszym razem prawym prostym, drugi nokdown Kłyczko wyprowadził ponownie lewym sierpowym^[45]. Po tym sędzia ogłosił techniczny nokaut Jeffersona w drugiej rundzie^[46]. Za walkę zarobił 1 mln euro^[47]. Następnie pokonał 4 sierpnia Charlesa Shufforda^[48]. Ponownie walka zakończyła się technicznym nokautem, po dominacji Ukraińca – Shufford był trzy razy liczony (w rundzie 2. 3. oraz 6.). Po szóstym nokdawnie sędzia przerwał walkę^[49]. Ogółem w 2001 Kłyczko udanie dwukrotnie bronił pas WBO.

16 marca 2002 stoczył walkę z Francois Bothą. Początkowo Botha przeważał na ringu, jednak od piątej rundy to Kłyczko zyskiwał i w ósmej rundzie, po serii ciosów i lewym sierpowym, który spowodował upadek Bothy (później się podniósł), sędzia przerwał walkę i ogłosił zwycięstwo Kłyczki, dzięki czemu po raz trzeci obronił on swój tytuł^[50]. Trzy miesiące później skrzyżował rękawice z byłym 41–letnim mistrzem olimpijskim i mistrzem świata organizacji WBO Rayem Mercerem^[51]. Walka odbyła się 29 czerwca w Atlantic City. Przez cały okres trwania walki przeważał Kłyczko, dwukrotnie posyłając rywala na deski już w pierwszej rundzie. Walka została przerwana w szóstej rundzie przez techniczny nokaut po serii ciosów Kłyczki bez odpowiedzi rywala. Za walkę zainkasował 1,2 mln dolarów^[52]. 7 grudnia zmierzył się z Jameelem McCline’m w Las Vegas. Kłyczko przez cały okres starcia przeważał, a pod koniec dziewiątej rundy powalił rywala, ale ten wstał i kontynuował walkę^[53]. Jednak przez startem 11. rundy obóz McCline’a rzucił ręcznik na podłogę i tym samym zapewnił Kłyczce 40. zwycięstwo w karierze profesjonalnej^[54].

Kłyczko tytułu mistrzowskiego z sukcesem bronił pięciokrotnie, dzięki czemu był notowany na pierwszym miejscu rankingu dziennika „The Ring”^[a][55]. 8 marca 2003, w swojej szóstej obronie, zmierzył się z południowoafrykańskim bokserem Corriem Sandersem. Udanie rozpoczął walkę jednak później przeszedł do defensywy i niedługo potem został powalony przez Sandersa. W kolejnej rundzie, po serii dwóch nokdownów Kłyczki, sędzia przerwał walkę. Starcie zostało uznane później za „Zaskoczenie Roku”^[56][57]. Później ukraiński bokser przyznał, że do walki przystąpił bez motywacji i nie przygotował się dobrze do walki^[58].

Po dwóch kolejnych łatwo wygranych walkach z Fabio Molim^[59] oraz Danellem Nicholsonem^[60] w Niemczech, Kłyczko zmierzył się z Lamonem Brewsterem o wakujący tytuł mistrza świata organizacji WBO, ponieważ Corrie Sanders zrzekł się go aby móc walczyć z Witalijem Kłyczką o pas mistrzowski organizacji WBC. Przed walką Kłyczko zmienił trener, a jego nowym opiekunem został Emanuel Steward^[61]. Walka odbyła się 10 kwietnia 2004 w Las Vegas^[62]. Przez cztery pierwsze rundy Ukrainiec miał znaczną przewagę. W czwartej rundzie po ciosie Kłyczki Brewster leżał na deskach. Jednak w następnej rundzie sytuacja diametralnie się odwróciła. Po serii silnych ciosów Wołodymyr był liczony, a po zakończeniu piątej rundy najpierw upadł, a później nie mógł dojść o własnych siłach do swojego narożnika^[63]. Sędzia był zmuszony zakończyć walkę^[64].

Po pokonaniu w dwóch następnych potyczkach DaVarryla Williamsona^[65] i Eliseo Castillo^[66] Kłyczko stanął do walki eliminacyjnej o pozycję numer jeden w rankingu organizacji IBF i WBO. Jego rywalem był Nigeryjczyk Samuel Peter. Ukrainiec wygrał ten pojedynek na punkty, mimo że trzy razy leżał na deskach i był liczony^[67].

22 kwietnia 2006 Kłyczko stoczył kolejną walkę o tytuł mistrza świata, tym razem organizacji IBF. Jego rywalem był po raz drugi Chris Byrd. Pojedynek miał jednostronny przebieg i zakończył się zwycięstwem Kłyczki po technicznym nokaucie w siódmej rundzie^[68]. W listopadzie 2006 w siódmej rundzie zwyciężył z Calvinem Brockiem^[69].

10 marca 2007 przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie pokonał Raya Austina^[70], a 7 lipca tego samego roku udanie zrewanżował się Lamonowi Brewsterowi, pokonując go w szóstej rundzie^[71].

23 lutego 2008 w Nowym Jorku w Madison Square Garden stoczył walkę unifikacyjną z mistrzem WBO Sułtanem Ibragimowem. Kłyczko po nudnej walce wygrał pojedynek na punkty^[72]. 12 lipca tego samego roku pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Tony Thompsona^[73]. W ostatniej walce w 2008 roku w grudniu pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Hasima Rahmana, mając dużą przewagę przez całą walkę^[74].

20 marca 2010 podczas gali w Düsseldorfie znokautował w dwunastej rundzie Amerykanina Eddiego Chambersa lewym sierpowym. 11 września 2010 we Frankfurcie znokautował w dziesiątej rundzie Samuela Petera.

2 lipca 2011 w walce unifikacyjnej jednogłośnie na punkty pokonał mistrza świata organizacji WBA Davida Haye’a. Sędziowie punktowali: Adalaide Byrd (117:109), Michael Pernick (118:108) oraz Stanley Christodoulou (116:110) na korzyść Kłyczki^[75]. 3 marca 2012 zmierzył się z byłym mistrzem wagi junior ciężkiej Jeanem-Markiem Mormeckiem, pokonując go przez techniczny nokaut w czwartej rundzie^[76]. 7 lipca 2012 skrzyżował rękawice z Tonym Thompsonem, w rewanżu za walkę sprzed czterech lat. Pokonał go przez techniczny nokaut w szóstej rundzie^[77].

Na 10 listopada 2012 zakontraktowano walkę Kłyczki z Polakiem Mariuszem Wachem^[78]. Zwycięzcą walki został Kłyczko, pokonując Wacha na punkty.

4 maja 2013 pokonał w szóstej rundzie przez techniczny nokaut Włocha Francesca Pianetę^[79].

5 października 2013 w Moskwie zwyciężył na punkty w walce z Aleksandrem Powietkinem. Walka zakończyła się jednogłośną decyzją sędziów 119:104.^[80]

26 kwietnia 2014 roku wygrał walkę z Aleksem Leapaiem nokautując go w piątej rundzie.

15 listopada 2014 roku wygrał walkę z Kubratem Pulewem nokautując go w piątej rundzie^[81].

25 kwietnia 2015 w nowojorskiej Madison Square Garden, broniąc kolejny raz z rzędu tytułu, Kliczko wygrał jednogłośnie na punkty 118:109, 116:111 i 116:111 z Amerykaninem Bryantem Jenningsem (19-1, 10 KO)^[82].

28 listopada 2015 roku przegrał na punkty walkę z Tysonem Furym (115:112, 115:112, 116:111 na korzyść Fury’ego).

29 kwietnia 2017 w Londynie przegrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie z Brytyjczykiem Anthonym Joshuą (19-0, 19 KO). Stawką pojedynku były trzy pasy mistrzowskie federacji IBF, IBO i superczempiona WBA.

30 lipca 2017 ogłosił zakończenie kariery^[83].