Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie

Wydział Elektryczny
Faculty of Electrical Engineering
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie
Ilustracja
Budynek przy ulicy Generała Władysława Sikorskiego, 2022
Data założenia

1946

Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Adres

70-313 Szczecin
ul. Sikorskiego 37

Dziekan

dr hab. inż. Grzegorz Psuj, prof. ZUT

Położenie na mapie Szczecina
Mapa konturowa Szczecina, po lewej znajduje się punkt z opisem „Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie”
Ziemia53°25′28″N 14°32′02″E/53,424444 14,533889
Strona internetowa

Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie – jeden z jedenastu wydziałów Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Wydział funkcjonuje w dwóch budynkach – przy ul. Sikorskiego 37 oraz ul. 26 Kwietnia 10 w Szczecinie.

Powstał w roku 1946 jako jeden z trzech Wydziałów Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie[1]. W sąsiedztwie wydziału 10 czerwca 2022 r. odsłonięto ławeczkę Michała Doliwo-Dobrowolskiego[2].

Historia

Początki

Witold Gładysz, pierwszy dziekan Wydziału Elektrycznego.

Wydział Elektryczny utworzono aktem urzędowym Ministra Oświaty Czesława Wycecha z dnia 20 stycznia 1947 r. w sprawie powołania Wyższej Szkoły Inżynierskiej (WSI) w Szczecinie z dniem 1 grudnia 1946 r. Równocześnie z Wydziałem Elektrycznym powołano też Mechaniczny i Inżynierii Lądowej. Na potrzeby Wydziału przejęto budynek przy ul. Sikorskiego 37, wzniesiony w 1900 r. z przeznaczeniem na siedzibę Królewskiej Szkoły Budowy Maszyn (niem. Königliche Maschinenbauschule); przed powstaniem WSI piwnice budynku, w których mieściły się laboratoria z maszynami i sprzętem pozostałym po przedwojennej szkole, zostały częściowo rozszabrowane; ponadto niektóre elementy wyposażenia zostały zabrane przez delegatów warszawskiej Szkoły Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda. Niesprawne było centralne ogrzewanie, zastąpione piecykami węglowymi. Pierwszym dziekanem Wydziału został mgr inż. Witold Gładysz. Po wielu miesiącach przygotowań budynku, kształcenie rozpoczęto 18 lutego 1947 r. wykładem inauguracyjnym mgr. inż. Zygmunta Paryskiego. Do 1948 r. struktura organizacyjna była następująca:

  • Katedra Fizyki (kier. mgr inż. Zygmunt Paryski),
  • Katedra Maszyn Elektrycznych (kier. mgr inż. Józef Rabiej),
  • Katedra Podstaw Elektrotechniki (kier. mgr inż. Jan Słomiński),
  • Katedra Sieci Elektrycznych (kier. mgr inż. Antoni Jezierski).

W pierwszych latach działalności wydziału kadra naukowo-dydaktyczna zmagała się z brakami aparatury laboratoryjnej, które ostatecznie udało się przezwyciężyć. W grudniu 1949 egzamin dyplomowy na stopień inżyniera zdało dwóch pierwszych absolwentów zarówno wydziału, jak i WSI: Stefan Czarnecki i Andrzej Nowak. Po 1948 r. zwiększono liczbę katedr z czterech do dziewięciu[3].

Lata 50. XX wieku

Budynek Wydziału przy ul. Sikorskiego 37 przed przebudową

W 1952 r. zarządzeniem Ministra Szkolnictwa Wyższego z dnia 31 grudnia 1952 r. zlikwidowano kształcenie na kierunku telekomunikacja i zmniejszono liczbę specjalności na kierunku energetyka. Zreformowano strukturę katedralną, która odtąd przedstawiała się następująco[3]:

  • Katedra Podstaw Elektrotechniki,
  • Katedra Maszyn Elektrycznych,
  • Katedra Miernictwa Elektrycznego,
  • Katedra Napędu i Trakcji Elektrycznej.

Odgórnie narzucona reforma spowodowała odejście z pracy części kadry wydziału.

W 1955 r. WSI przekształcono w Politechnikę Szczecińską; równocześnie odbyły się pierwsze wybory na dziekana wydziału – wcześniej dziekanów na uczelni powoływano na drodze nominacji. Już w 1955 r. ówczesny dziekan mgr inż. Jan Słomiński podniósł problem zbyt małej bazy lokalowej rozwijającego się wydziału i zawnioskował o adaptację trzeciego piętra budynku przy ul. Sikorskiego dla potrzeb laboratoriów[4]. Od 1956 r. ofertę wydziału rozwinięto o kształcenie na studiach magisterskich[3].

Przekształcenie w instytut

Budynek Wydziału przy ul. Sikorskiego 37 w stanie po przebudowie z 1969 r.

W latach 1958–1969 wydział dotknął kolejny kryzys kadrowy, którego przyczyną było z jednej strony odejście na emeryturę zasłużonych pracowników, a z drugiej migracje części pracowników do innych ośrodków naukowo-akademickich w Polsce[3]. W latach 60. XX wieku zdołano jednak utworzyć czytelnię wydziałową, wyposażyć laboratoria w nowoczesny sprzęt i powiększyć bazę lokalową. W 1969 r. mgr inż. Rudolf Miętus z Katedry Elektroenergetyki doprowadził do rozpoczęcia planowanej od 1955 r. przebudowy trzeciego piętra budynku, na którym powstały pomieszczenia dla rzeczonej Katedry[4]. W związku z kryzysem kadrowym Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego zarządzeniem z dnia 23 maja 1970 r. przekształcił Wydział Elektrycznego w Instytut Elektrotechniki z dniem 1 września 1970 r. Instytut działał na prawach wydziału, ale nie miał możliwości nadawania stopnia naukowego doktora. Aby położyć kres kryzysowi kadrowemu i przywrócić instytutowi rangę wydziału, pracownicy podjęli trud zdobycia wyższych stopni naukowych na innych uczelniach. Zaowocowało to przyznaniu instytutowi prawa do nadawania stopnia doktora nauk technicznych (zarządzenie Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki z dnia 26 grudnia 1971 r.)[3].

Reaktywacja wydziału i dalszy rozwój

Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zarządzeniem z dnia 23 stycznia 1973 r. powołał Instytut Automatyki, który wraz z Instytutem Elektrotechniki legł u podstaw reaktywacji Wydziału Elektrycznego. Nowa struktura organizacyjna była następująca[3]:

  • Instytut Elektrotechniki
    • Zakład Elektrotechniki Ogólnej (potem przemianowany na Elektrotechniki Przemysłowej)
    • Zakład Elektroenergetyki
    • Zakład Maszyn i Napędów Elektrycznych
    • Zakład Urządzeń Elektrycznych i Elektrotechniki Morskiej
  • Instytut Automatyki
    • Zakład Automatyki
    • Zakład Cybernetyki i Elektroniki
    • Zakład Teorii Sterowania i Techniki Analogowej
    • Zakład Elektrotechniki Teoretycznej i Miernictwa

Ponadto we wrześniu 1982 utworzono trzeci instytut o nazwie Instytut Elektroniki i Informatyki. Przeniesiono do niego Zakład Cybernetyki i Elektroniki oraz Zakład Elektrotechniki Teoretycznej i Miernictwa oraz utworzono w nim nowy Zakład Elektronicznych Maszyn Matematycznych i dwie pracownie: Podstaw Informatyki oraz Obliczeń Numerycznych. W kolejnych latach dokonywano dalszych zmian w obrębie wewnętrznej organizacji Instytutów[3].

Lata 90. XX wieku

Nowy budynek Wydziału przy ul. 26 Kwietnia 10, 12 kwietnia 1997 r.
Rozbudowa budynku Wydziału przy ul. 26 Kwietnia 10, kwiecień 1997

12 listopada 1990 r. powstała niezależna od instytutów Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki. W 1992 r. oddano do użytku pierwsze skrzydło nowego budynku Wydziału o powierzchni 2660 m² przy ul. 26 Kwietnia 10[5][6]. W latach 1995–1996 renowacji poddano historyczny budynek przy ul. Sikorskiego 37, w którym w owym czasie mieściły się: dziekanat, biblioteka i czytelnia wydziałowa nr 2, a także większość zakładów Instytutu Elektrotechniki i cała Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki[6].

Według stanu z 1999 r. Wydział Elektryczny miał następującą strukturę organizacyjną:

  • Instytut Elektrotechniki:
    • Zakład Elektrotechniki Przemysłowej,
    • Zakład Elektroenergetyki,
    • Zakład Maszyn i Napędów Elektrycznych,
    • Zakład Wysokich Napięć i Elektrotechnologii.
  • Instytut Automatyki Przemysłowej:
    • Zakład Automatyki,
    • Zakład Teorii Sterowania i Technik Symulacyjnych,
    • Zakład Metrologii,
    • Zakład Systemów Mikroprocesorowych.
  • Instytut Elektroniki i Informatyki:
    • Zakład Cybernetyki i Elektroniki,
    • Zakład Teorii Obwodów Elektronicznych,
    • Zakład Teorii Sygnałów,
    • Zakład Technik Laserowych,
    • Zakład Podstaw Informatyki,
    • Pracownia Obliczeń Numerycznych.
  • Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki.

Lata 2000–2009

W latach 1946–2000 mury Wydziału opuściło ponad 4500 absolwentów: inżynierów i magistrów inżynierów, a Rada Wydziału przyznała 115 osobom stopień doktora nauk technicznych. W kwietniu 2001 oddano do użytku drugie skrzydło budynku wydziału przy ul. 26 Kwietnia 10 o powierzchni 4031 m²[6]. W czerwcu 2002 Wydział otrzymał uprawnienia do nadawania tytułu doktora habilitowanego elektrotechniki[7]. 17 marca 2004 r. udostępniono na Wydziale bezprzewodowy dostęp do Internetu[8]; w tym samym roku Wydział uzyskał uprawnienia do nadawania stopnia doktora automatyki i robotyki[9]. Struktura organizacyjna w 2008 r.[10]:

  • Instytut Automatyki Przemysłowej
  • Instytut Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki
  • Instytut Elektrotechniki
    • Zakład Elektrotechniki Przemysłowej
    • Zakład Elektroenergetyki
    • Zakład Maszyn i Napędów Elektrycznych
    • Zakład Urządzeń Elektrycznych i Elektrotechniki Morskiej
    • Zakład Wysokich Napięć i Elektrotechnologii
  • Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki
  • Katedra Przetwarzania Sygnałów i Inżynierii Multimedialnej
  • Laboratorium Badania Jakości Osprzętu i Urządzeń Telekomunikacyjnych

Kierunki kształcenia

Dostępne kierunki wg stanu z 2023 r.[11]:

  • Automatyka i robotyka (studia I i II stopnia; od 1994 r.)
  • Elektrotechnika (studia I i II stopnia; od 1946 r.)
  • Teleinformatyka (studia I i II stopnia; od 2011 r.)

Historycznie prowadzono także studia na kierunkach: elektronika i telekomunikacja (1984–2016) oraz fizyka techniczna (1995–200?, we współpracy z Uniwersytetem Szczecińskim)[12].

Poczet dziekanów

Zdjęcie Tytuł, imię i nazwisko Lata urzędowania
mgr inż. Witold Gładysz 1947–1950
doc. mgr inż. Józef Rabiej 1951
mgr inż. Edward Wysocki 1951–1954
mgr inż. Jan Słomiński 1954–1958
doc. mgr inż. Bogusław Tittenbrun 1958–1962
doc. mgr inż. Józef Rabiej 1962–1969
doc. dr inż. Stefan Szczerba 1969–1973
doc. dr inż. Dżemal Woronowicz 1973–1974
prof. dr hab. inż. Adam Żuchowski 1974–1977
prof. dr hab. inż. Stanisław Skoczowski 1977–1984
prof. dr hab. inż. Jan Purczyński 1984–1990
doc. dr inż. Wiktor Zając 1990–1996
dr hab. inż. Stanisław Bańka, prof. PS 1996–2002
prof. dr hab. inż. Andrzej Brykalski 2002–2008
prof. dr hab. inż. Stefan Domek 2008–2016
prof. dr hab. inż. Krzysztof Okarma 2016–2024
dr hab. inż. Grzegorz Psuj, prof. ZUT od 2024

Władze Wydziału

W kadencji 2024–2028[13]:

StanowiskoImię i nazwisko
Dziekandr hab. inż. Grzegorz Psuj, prof. ZUT
Prodziekan ds. organizacji i rozwojudr hab. inż. Marcin Wardach, prof. ZUT
Prodziekan ds. studenckich i kształceniadr inż. Krzysztof Jaroszewski, prof. ZUT
Prodziekan ds. studenckich i kształceniadr inż. Katarzyna Trela

Struktura organizacyjna

JednostkaKierownik
Katedra Automatyki i Robotykidr hab. inż. Paweł Dworak[14]
Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki Stosowanejdr hab. inż. Przemysław Łopato, prof. ZUT[15]
Katedra Inżynierii Systemów, Sygnałów i Elektronikiprof. dr hab. inż. Jacek Piskorowski[16]
Katedra Maszyn i Napędów Elektrycznychdr hab. inż. Marcin Wardach, prof. ZUT[17]
Katedra Przetwarzania Sygnałów i Inżynierii Multimedialnejprof. dr hab. inż. Krzysztof Okarma[18]
Katedra Telekomunikacji i Fotonikidr hab. inż. Patryk Urban[19]
Katedra Wysokich Napięć i Elektroenergetykidr hab. inż. Szymon Banaszak, prof. ZUT[20]
Centrum Inżynierii Pól Elektromagnetycznych i Technik Wysokich Częstotliwościdr hab. inż. Przemysław Łopato, prof. ZUT[21]

Galeria

Przypisy

  1. ↑ O wydziale | WE ZUT: Wydział Elektryczny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie [online], www.we.zut.edu.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  2. ↑ Pierwszy na świecie pomnik Michała Doliwo-Dobrowolskiego został odsłonięty w Szczecinie – Tydzień w SEP nr 343 [online], sep.com.pl [dostęp 2022-08-17].
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Krystyna Paradowska, Marian Rodziewicz, Bolesław Szargut (red.), Politechnika Szczecińska: uczelnia i ludzie w półwieczu 1946-1996 [pdf], Szczecin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Szczecińskiej, 1996, s. 93-122 (pol.).
  4. 1 2 Katedra (Zakład) Elektroenergetyki, Lata (1946 - 1996): historia zakładu [online], we.tuniv.szczecin.pl, 7 czerwca 2001 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2001-06-07] (pol.).
  5. ↑ Instytut Elektroniki i Informatyki Politechniki Szczecińskiej [online], godot.tuniv.szczecin.pl, 3 marca 2000 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2000-03-03] (pol.).
  6. 1 2 3 Informacje o Wydziale Elektrycznym PS [online], www.we.ps.pl, 6 października 2001 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2001-10-06] (pol.).
  7. ↑ Historia [online], Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie [dostęp 2025-04-08].
  8. ↑ Politechnika Szczecińska - Wydział Elektryczny [online], we.ps.pl, 15 czerwca 2004 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2004-06-15].
  9. ↑ WE ZUT : O Wydziale » Rys historyczny [online], we.ps.pl, 17 lutego 2009 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-17] (pol.).
  10. ↑ WE PS : O Wydziale » Jednostki organizacyjne [online], we.ps.pl, 7 października 2008 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2008-10-07].
  11. ↑ WE ZUT w Szczecinie – Kierunki. [dostęp 2023-07-20].
  12. ↑ O wydziale - Historia [online], www.we.ps.pl/, 24 maja 2003 [dostęp 2025-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2003-05-24] (pol.).
  13. ↑ WE ZUT w Szczecinie – Władze. [dostęp 2023-07-20].
  14. ↑ Katedra Automatyki i Robotyki ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  15. ↑ Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Informatyki Stosowanej ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  16. ↑ Katedra Inżynierii Systemów, Sygnałów i Elektroniki ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  17. ↑ Katedra Maszyn i Napędów Elektrycznych ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  18. ↑ Katedra Przetwarzania Sygnałów i Inżynierii Multimedialnej ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  19. ↑ Katedra Telekomunikacji i Fotoniki ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  20. ↑ Katedra Wysokich Napięć i Elektroenergetyki ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].
  21. ↑ Centrum Inżynierii Pól Elektromagnetycznych i Technik Wysokich Częstotliwości ZUT w Szczecinie. [dostęp 2023-07-20].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.