Wzgórze Mickiewicza

Wzgórze Mickiewicza

Dzielnica Gdańska
Panorama Wzgórza Mickiewicza z południa, na pierwszym planie trasa W-Z
Państwo	Polska
Województwo	pomorskie
Miasto	Gdańsk
W granicach Gdańska	5 października 1954
Zarządzający	Krzysztof Knitter (przewodniczący Zarządu Dzielnicy)
Powierzchnia	0,52 km²
Populacja (2019) • liczba ludności	2 534[1]
• gęstość	4873 os./km²
Plan
Położenie na mapie Gdańska Wzgórze Mickiewicza
Położenie na mapie Polski Wzgórze Mickiewicza
Położenie na mapie województwa pomorskiego Wzgórze Mickiewicza
54°20′38″N 18°36′32″E/54,343889 18,608806
Strona internetowa

Wzgórze Mickiewicza (kaszub. Nowé Ùjéscëskò, niem. Neuwonneberg) – dzielnica administracyjna Gdańska położona w środkowo-zachodniej części miasta.

Dzielnica od północy, wschodu i zachodu graniczy z Siedlcami, a od południa poprzez trasę W-Z z Chełmem.

Wzgórze Mickiewicza, zwane również osiedlem Pana Tadeusza, to duży kompleks domków jednorodzinnych. Od zachodu przylega do największej gdańskiej nekropolii – Cmentarza Łostowickiego. Ulice mają nazwy zaczerpnięte z utworów Adama Mickiewicza (głównie Pana Tadeusza) oraz postaci z jego życia^[2].

Zabudowa dzielnicy to około 800 domów jednorodzinnych wolno stojących, bliźniaczych lub szeregowych^[3].

Na skraju dzielnicy niedaleko granicy z Siedlcami stoi pomnik Adama Mickiewicza, od którego imienia dzielnica, a wcześniej osiedle wzięło nazwę. Pomnik do 2015 roku był zdewastowany^[4], jednak dzięki środkom okolicznych mieszkańców doszło do jego renowacji^[5].

Przy ul. Pana Tadeusza 102 rośnie ustanowiony w 2007 roku pomnik przyrody - wiąz szypułkowy o obwodzie 320 cm^[6].

Obecnie kompleks około 800 domków jednorodzinnych (wolno stojących, bliźniaczych lub szeregowych), powstałych od początku lat 80. XX wieku. Zabudowę podzielono na 4 zadania: 1. i 2. objęło obszar w sąsiedztwie Siedlec, 3. i 4. – okolice cmentarza i Trasy W-Z. Zajmuje obszar 0,6 km², w 2011 roku osiedle zamieszkiwało 2570 mieszkańców^[7].

Obszar dzisiejszej dzielnicy był pierwotnie północno-schodnią częścią wsi Ujeścisko, głównie były to pola uprawne, sady i ogródki działkowe. W 1935 wyodrębione jako Nowe Ujeścisko (Neuwonneberg) z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkalną. Podmiejska w charakterze zabudowa centralnej i północnej części Wzgórza Mickiewicza powstała w latach międzywojennych (widoczna na planach miasta z 1940 roku). 25 marca 1942, wraz z również rozbudowywanym Ujeściskiem włączony w granice administracyjne Gdańska. Decyzja ta nie została uznana przez powojenne władze polskie, które włączyły Nowe Ujeścisko w obręb miasta dopiero 5 października 1954^[8].

Po II wojnie światowej większość pierwotnie wytyczonych działek na tym terenie została ponownie podzielona, a przedwojenna zabudowa została w większości przypadków zmodernizowana.

Pozostała część osiedla powstała od początku lat 80. XX wieku na terenie ogródków działkowych, łąk oraz sadów. Osiedle się rozbudowywało, ograniczone od południa budującą się trasą W-Z, od północy skarpą, która oddziela osiedle od Siedlec, a od zachodu ulicą Łostowicką i terenem cmentarza (ulice Świtezianki, Domejki, Nowogródzka, Filomatów, Filaretów, Maryli, Horeszków, Rusałki, Księdza Robaka, Rejenta, Podkomorzego, Stolnika, Asesora, Dobrzyńskich, Bartka). Od wschodu na zboczu istnieją nadal ogrody działkowe^[9].

Na teren dzielnicy można wjechać: od wschodu ulicami Malczewskiego i Pobiedzisko, od zachodu skręcając z ulicy Łostowickiej w ulicę Pana Tadeusza lub Wojskiego, od północy skręcając z ulicy Kartuskiej w ulicę Kościelną. Od strony trasy W-Z nie ma wjazdu do dzielnicy - z dzielnicą Chełm łączą Wzgórze dwie kładki, zbudowane pod koniec lat 90. XX wieku.

Przez dzielnicę przejeżdża autobus linii 195^[10].

• Oficjalna strona Dzielnicy Wzgórze Mickiewicza
• Pomnik Adama Mickiewicza (Gdańsk)