75 Samodzielna Kompania Saperów
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | |
| Rozformowanie | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
kpt. Czesław Antoni Wójtowicz |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa bitwa pod Tomaszowem (17–20 IX 1939) | |
| Organizacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
| Skład | |
75 Samodzielna Kompania Saperów (75 sksap) – pododdział saperów Wojska Polskiego II RP.
Historia kompanii
75 Samodzielna Kompania Saperów nie występowała w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Została sformowana w dniach 24-26 sierpnia 1939 roku zgodnie z panem mobilizacyjnym „W”, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym[1].
Jednostką mobilizującą był 5 Batalion Saperów w Krakowie. Zmobilizowana kompania przyjęła organizację wojenną L.3102/mob.org. i została wyposażona zgodnie z wojennymi należnościami materiałowymi L. 3102/mob.mat.[2].
Kompania była organicznym pododdziałem saperów 55 Dywizji Piechoty (rezerwowej). W 1938 roku podjęto decyzję przygotowaniu w następnym roku mobilizacji batalionu saperów dla 55 DP. Jednostką mobilizującą miał być Ośrodek Sapersko-Pionierski 23 DP w Mysłowicach. Materiał niezbędny do zmobilizowania batalionu saperów miał być uzyskany przez skreślenie z tabel mobilizacyjnych dwóch samodzielnych kompanii saperów: 75 sksap w Krakowie oraz 53 lub 63 sksap w Wilnie. Ostatecznie mobilizacja batalionu saperów typ IIa dla 55 DP miała być przygotowana w OSP 23 DP w Mysłowicach w 1940 roku. Wybuch II wojny światowej zniweczył te zamierzenia[3].
Gotowość bojową osiągnęła w nocy z 2 na 3 września 1939 roku.
2 września 1939 roku kompania została włączona w skład 55 Batalionu Saperów, a jej dowódca kapitan Czesław Antoni Wójtowicz został dowódcą saperów 55 DP[4].
Struktura i obsada etatowa
- dowódca kompanii - kpt. Czesław Antoni Wójtowicz
- dowódca plutonu - ppor. Janusz Jezierski
- szef kompanii - sierż. Rudolf Danish[5]
Przypisy
- ↑ W pierwotnej wersji planu mobilizacyjnego „W” samodzielna kompania saperów nr 75 miała zostać sformowana w I rzucie mobilizacji powszechnej. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 415, 993, 1137.
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 1094, 1096, 1137.
- ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. CXIV, CLXV, 991.
- ↑ Zdzisław Cutter, Polskie wojska saperskie w 1939 ..., s. 170.
- ↑ Adam Szugajew, Saperzy w służbie Polsce, s. 198.
Bibliografia
- Zdzisław Józef. Cutter: Polskie wojska saperskie w 1939 r. : organizacja, wyposażenie, mobilizacja i działania wojenne. Częstochowa: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, 2003. ISBN 83-7098-834-2.
- Zdzisław Józef. Cutter: Saperzy II Rzeczypospolitej. Warszawa [etc.]: Pat, 2005. ISBN 83-921881-3-6.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ISBN 978-83-86100-83-5.
- Adam Szugajew, Saperzy w służbie Polsce, Londyn 1985.
