Kieczura
 Widok z grzbietu Babiej Góry | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Pasmo | |
| Wysokość |
925 m n.p.m. |
Położenie na mapie województwa małopolskiego  | |
Położenie na mapie Polski  | |
 49°35′45″N 19°39′18″E/49,595833 19,655000 | |
Kieczura (925 m) – szczyt znajdujący się w długim grzbiecie, który odchodzi od Policy i poprzez Czernic (Czyrniec), Przełęcz Zubrzycką, Kieczurę i Groniczek biegnie aż do doliny Czarnej Orawy w Jabłonce. Grzbietem tym biegnie Wielki Europejski Dział Wodny między zlewiskami Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego. W kierunku północno-zachodnim grzbiet Kieczury poprzez bezimienny wierzchołek 901 m opada do Przełęczy Zubrzyckiej, stoki północno-wschodnie do doliny potoku Sidzinka (zlewnia Bałtyku), w stoki pomiędzy Kieczurą i Groniczkiem wcina się niewielki potok będący dopływem Zubrzycy (zlewnia Morza Czarnego)[1][2].
Przez Kieczurę biegnie granica między wsią Zubrzyca Górna (powiat nowotarski) i Sidzina (powiat suski), obydwie w województwie małopolskim[1]. W regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego Groniczek zaliczany jest do Beskidu Orawsko-Podhalańskiego[3], w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Pogórza Orawsko-Jordanowskiego[4].
Kieczura to mało wybitne wzniesienie. Jego szczyt i górną część stoków porasta las, dolna jest bezleśna, zajęta przez pola uprawne[1]. Przez Kieczurę prowadzi znakowany szlak turystyczny. z bezleśnego odcinka między Kieczura a Przełęczą Zubrzycka roztaczają się widoki na Babią Górę i Magurę Orawska ze szczytem Magurka, na którym znajduje się wysoka wieża przekaźnika TV[5].
- Szlak turystyczny
Przełęcz Sieniawska – Przełęcz Pieniążkowicka – Żeleźnica – Przełęcz Spytkowicka – Kieczura – Przełęcz Zubrzycka – Czernic – Polica[6].
Przypisy
- 1 2 3 Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2025-02-27].
- ↑ Geoportal. Mapa topograficzna 1:10 000 [online] [dostęp 2025-02-27].
- ↑ Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, 329–333, ISBN 83-01-12479-2.
- ↑ J. Solon i inni, Physico-geographical mesoregions of Poland: Verification and adjustment of boundaries on the basis of contemporary spatial data, „Geographia Polonica”, 91 (2), 2018, s. 170, 481, 489.
- ↑ Stanisław Figiel, Urszula Janicka-Krzywda, Wojciech W. Wiśniewski Piotr Krzywda, Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2012, s. 327, ISBN 978-83-62460-30-4.
- ↑ Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2011, s. 2, ISBN 978-83-7605-084-3.
