Przełęcz Pieniążkowicka

Przełęcz Pieniążkowicka
Ilustracja
Skałki przy szosie na Przełęczy Pieniążkowickiej
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Wysokość

709 m n.p.m.

Pasmo

Pogórze Orawsko-Jordanowskie

Sąsiednie szczyty

Kierówka

Położenie na mapie gminy Czarny Dunajec
Mapa konturowa gminy Czarny Dunajec, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Pieniążkowicka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Pieniążkowicka”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Pieniążkowicka”
Położenie na mapie powiatu nowotarskiego
Mapa konturowa powiatu nowotarskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Pieniążkowicka”
Ziemia49°30′45,2″N 19°53′27,3″E/49,512556 19,890917

Przełęcz Pieniążkowicka (709 m) – przełęcz pomiędzy szczytami Kierówki (749 m) oraz nieposiadającym nazwy wierzchołkiem o wysokości 736 m. Przez przełęcz przebiega droga wojewódzka nr 958 Chabówka-Zakopane na odcinku pomiędzy Rabą Wyżną a Czarnym Dunajcem.

W regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego przełęcz znajduje się w Beskidzie Orawsko-Podhalańskim[1], w nowszej regionalizacji z 2018 roku na Pogórzu Orawsko-Jordanowskim[2].

Nazwa przełęczy pochodzi od tego, że znajduje się w Pieniążkowicach w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czarny Dunajec. Jest łatwo rozpoznawalna, przy szosie znajduje się tutaj bowiem niewielka zatoka ze stromo podciętymi skałkami[3]. Przez przełęcz nie prowadzi żaden znakowany pieszy szlak turystyczny, ale niebieski szlak przechodzi przez szosę w lesie po północnej stronie przełęczy[4].

Przypisy

  1. ↑ Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, 329–333, ISBN 83-01-12479-2.
  2. ↑ J. Solon i inni, Physico-geographical mesoregions of Poland: Verification and adjustment of boundaries on the basis of contemporary spatial data, „Geographia Polonica”, 91 (2), 2018, s. 170, 481, 489.
  3. ↑ Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2025-02-27].
  4. ↑ Stanisław Figiel, Urszula Janicka-Krzywda, Wojciech W. Wiśniewski Piotr Krzywda, Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2012, s. 337, ISBN 978-83-62460-30-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.