Mistrzostwa Świata U-20 w Rugby Union Mężczyzn 2016

Mistrzostwa Świata Juniorów w Rugby Union 2016

2016 World Rugby U20 Championship

2015 2017
Dyscyplina	rugby union
Organizator	World Rugby
Szczegóły turnieju
Gospodarz	Manchester,  Anglia
Otwarcie	7 czerwca 2016
Zamknięcie (finał)	25 czerwca 2016
Liczba drużyn	12
Liczba aren	2 (w 1 mieście)
I miejsce	Anglia U-20
II miejsce	Irlandia U-20
III miejsce	Argentyna U-20
Statystyki turnieju
Liczba meczów	30
Najwięcej punktów	Harry Mallinder (68)
Najwięcej przyłożeń	Ataata Moeakiola (6)

Mistrzostwa Świata Juniorów w Rugby Union 2016 (2016 World Rugby U20 Championship) – dziewiąte mistrzostwa świata w rugby union dla drużyn narodowych do lat 20, organizowane przez World Rugby. Turniej został rozegrany na dwóch stadionach w Manchesterze w dniach 7–25 czerwca 2016 roku. Wzięło w nim udział dwanaście drużyn, a tytułu mistrzowskiego bronili Nowozelandczycy.

Rugby Football Union otrzymał prawa do organizacji mistrzostw w połowie czerwca 2015 roku, jednocześnie wskazano, iż mecze gościć będą AJ Bell Stadium i Manchester City Academy Stadium^[1]. Rozkład grup i meczów zostały ogłoszone 1 października 2015 roku^[2][3]. Sędziowie zawodów zostali wyznaczeni 31 marca 2016 roku^[4]. Przedturniejowe charakterystyki zespołów^[5][6][7].

Drużyny rywalizowały w pierwszej fazie systemem kołowym podzielone na trzy czterozespołowe grupy. Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym. Po zakończeniu pierwszej fazy ustalany był ranking przed dwumeczową fazą play-off – pierwsze cztery zespoły walczyły o mistrzostwo, kolejne cztery o miejsce piąte, zaś pozostałe o miejsce dziewiąte. Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej liczby punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie^[8]:

• wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
• lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
• lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
• większej liczby zdobytych punktów;
• większej liczby zdobytych przyłożeń;
• rzutu monetą.

W swoich grupach zwyciężyły Anglia, Argentyna i Irlandia, która sensacyjnie pokonała Nową Zelandię, a w półfinałach dołączyła do nich reprezentacja RPA – po raz pierwszy w historii zawodów w walce o medale nie znaleźli się Baby Blacks^{[9][10][11][12][13][14]}. Po półfinałowym zwycięstwie nad Argentyną pierwszy raz w finale znaleźli się Irlandczycy^[15][16], którzy ulegli w nim gospodarzom turnieju, dla których był to trzeci tytuł mistrzowski, a z rozgrywek elity po zajęciu ostatniego miejsca wypadli zaś Japończycy^[17][18]. World Rugby opublikowała następnie statystyczną analizę turnieju^[19].

Zawody były transmitowane w Internecie, zaś transmisje telewizyjne (w Sky Sports, Fox Sports, ESPN, SuperSport, OSN Sports, S4C, TG4, SKY New Zealand, Canal+ i Sakartwelos Sazogadoebriwi Mauckebeli) docierały do ponad stu pięćdziesięciu milionów gospodarstw domowych w stu jedenastu krajach na całym świecie^[20][21]. Ulgowe wejściówki na wszystkie trzy mecze rozgrywane danego dnia na każdym ze stadionów kosztowały 5 GBP, zaś bilety normalne w zależności od fazy turnieju od 10 do 25 GBP^[22].

Najwięcej punktów w zawodach zdobył Harry Mallinder^[23], zaś przyłożeń Ataata Moeakiola^[24]. Do miana najlepszego zawodnika turnieju organizatorzy wytypowali pięciu graczy^[25], a wyróżnienie to otrzymał Irlandczyk Max Deegan^[26].

W zawodach uczestniczyło jedenaście najwyżej sklasyfikowanych drużyn z poprzednich mistrzostw oraz zwycięzca World Rugby U-20 Trophy 2015.

Zespół	Liczba występów	Poprzednia pozycja
Nowa Zelandia U-20	8	1
Anglia U-20	8	2
Południowa Afryka U-20	8	3
Francja U-20	8	4
Australia U-20	8	5
Walia U-20	8	6
Irlandia U-20	8	7
Szkocja U-20	8	8
Argentyna U-20	8	9
Japonia U-20	3	10
Włochy U-20	6	11
Gruzja U-20	0	awans z WRT 2015

• World Rugby U-20 Trophy 2016

• FIXTURES & RESULTS. worldrugby.org @ web.archive.org. [dostęp 2016-07-05]. (ang.).
• POOLS. worldrugby.org @ web.archive.org. [dostęp 2016-07-05]. (ang.).