Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2004

Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2004

2003 2005
Dyscyplina	rugby union
Organizator	IRB
Szczegóły turnieju
Gospodarz	Południowa Afryka
Otwarcie	27 marca 2004
Zamknięcie (finał)	12 kwietnia 2004
Liczba drużyn	24
I miejsce	Nowa Zelandia U-19
II miejsce	Francja U-19
III miejsce	Południowa Afryka U-19

Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2004 – trzydzieste szóste mistrzostwa świata U-19 w rugby union mężczyzn zorganizowane przez IRB, które odbyły się w Republice Południowej Afryki w dniach od 27 marca do 12 kwietnia 2004 roku.

W zawodach triumfowali Nowozelandczycy podobnie jak trzy i dwa lata wcześniej w finale pokonując Francuzów^[1][2]. Zwycięzcy dywizji B – Rumuni – zyskali awans, zastępując w następnych rozgrwkach elity najsłabszych Włochów^[3].

Cieniem na turnieju położyła się śmierć irlandzkiego zawodnika Johna McCalla, który podczas inauguracyjnego spotkania stracił przytomność i pomimo udzielonej pomocy zmarł w pobliskim szpitalu. Sekcja zwłok za przyczynę zgonu uznała niewykrytą wcześniej niewydolność serca.

Południowoafrykański Związek Rugby otrzymał prawa do organizacji turnieju już podczas poprzedniej edycji^[4]. Mistrzostwa zostały zorganizowane w ciągu pięciu meczowych dni pomiędzy 27 marca a 12 kwietnia 2004 roku^{[5][6][7][8][9]} na pięciu obiektach zlokalizowanych w Durbanie i Pietermaritzburgu^[10] – w trzech placówkach oświatowych (Durban High School^[11], Glenwood High School^[12] i University of KwaZulu-Natal^[13]), a także na Woodburn Stadium^[14] oraz w kompleksie ABSA Stadium/Kings Park^[15].

Zawody zostały przeprowadzone według zmodyfikowanych pod kątem juniorów przepisów^[16], mogli w nich uczestniczyć jedynie zawodnicy urodzeni w latach 1985–1986^[17], a nad ich przebiegiem czuwało dwunastu głównych arbitrów^[18].

Automatyczny awans do zawodów uzyskały wszystkie drużyny z szesnastozespołowej dywizji A oraz zwycięzca dywizji B poprzednich mistrzostw, a także powracająca do turnieju Australia, pozostałe sześć miejsc zostało przyznanych w regionalnych eliminacjach^[19].

Dwadzieścia cztery uczestniczące reprezentacje zostały zatem podzielone na dwie dwunastozespołowe dywizje i rozstawione w nich na cztery trzyzespołowe grupy według wyników osiągniętych w powyższych turniejach. Rywalizowały one następnie w ciągu trzech pierwszych meczowych dni z drużynami z innej grupy (grupa A z D, B z C). Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, a przegrany nie otrzymywał punktów. Punkt bonusowy przysługiwał za zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub też za przegraną nie więcej niż siedmioma punktami. Po zakończeniu pierwszej fazy ustalany był ranking przed dwumeczową fazą play-off – pierwsze cztery zespoły walczyły o mistrzostwo, kolejne cztery o miejsce piąte, zaś pozostałe o miejsce dziewiąte^[17][20].

Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej ilości punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie^[17]:

• wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
• lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
• lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
• większej ilości zdobytych punktów;
• większej ilości zdobytych przyłożeń;
• rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej nie odbywała się dogrywka, zwycięzca wyłaniany był zaś na podstawie większej ilości przyłożeń w tym meczu, przyłożeń zakończonych podwyższeniem, a ostatecznie w wyniku karnych kopów. Wyjątkiem był mecz finałowy, w którym w przypadku niewyłonienia zwycięzcy według kryteriów przyłożeń, nie rozgrywano konkursu kopów, lecz ogłaszano wspólny triumf obu zespołów^[17].

Najsłabsza szóstka z dywizji B o udział w kolejnych mistrzostwach musiała ubiegać się w regionalnych kwalifikacjach, natomiast jej zwycięzca w następnej edycji zastępował ostatnią drużynę dywizji A^[21].

Trofeum przyznawane zwycięzcy turnieju jest autorstwa byłego walijskiego rugbysty, Richarda Willsa^[22][23].

Badania antydopingowe przeprowadzone podczas zawodów nie dały żadnego wyniku pozytywnego^[24].

W dniu rozpoczęcia zawodów podczas meczu pomiędzy Irlandią a Nową Zelandią śmierć poniósł pochodzący z Ulsteru zawodnik trzeciej linii młyna, John McCall.

W połowie pierwszej części tego spotkania McCall przejął piłkę po wyrzucie z autu i po udanej na nim szarży odłożył ją w powstającym przegrupowaniu. Po przeniesieniu się akcji McCall pozostał nieruchomy na boisku i stracił przytomność. Gra na kilkanaście minut została wstrzymana, gdy udzielano mu pierwszej pomocy przed przewiezieniem go do St Augustine's Hospital, gdzie dwie godziny później stwierdzono zgon zawodnika^[25][26][27].

W wyniku przeprowadzonej dwa dni później sekcji zwłok lekarze stwierdzili, iż przyczyną zgonu była niewykryta wcześniej niewydolność serca^[28][29].

W następstwie tej tragedii zespół irlandzki postanowił wycofać się z turnieju i powrócić do kraju^[30][31], skutkiem czego ich przyszli rywale, Anglicy i Japończycy, otrzymali zwycięstwa za cztery punkty^[32].

• SEEDINGS / STANDINGS / FINAL STANDINGS. irbu19.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-04-13]. (ang.).
• DIVISION A. irbu19.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-04-13]. (ang.).
• DIVISION B. irbu19.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-04-13]. (ang.).
• Palmares. ferugby.es. [dostęp 2014-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-14)]. (hiszp.).