Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2007

Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2007

2006
Dyscyplina	rugby union
Organizator	IRB
Szczegóły turnieju
Gospodarz	Belfast,  Irlandia
Otwarcie	4 kwietnia 2007
Zamknięcie (finał)	21 kwietnia 2007
Liczba drużyn	24 (z 6 konfederacji)
Liczba aren	6 (w 2 miastach)
I miejsce	Nowa Zelandia U-19
II miejsce	Południowa Afryka U-19
III miejsce	Australia U-19
Statystyki turnieju
Liczba meczów	60
Najwięcej punktów	Leigh Halfpenny (57)
Najwięcej przyłożeń	Kade Poki (5)

Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2007 – trzydzieste dziewiąte mistrzostwa świata U-19 w rugby union mężczyzn zorganizowane przez IRB, które odbyły się w Belfaście w dniach od 4 do 21 kwietnia 2007 roku.

Jedyną europejską drużyną w półfinałach byli Walijczycy, wszystkie medale przypadły jednak zespołom z południowej półkuli^[1]. Po dwóch latach przerwy tytuł odzyskali Nowozelandczycy w finale pokonawszy reprezentantów RPA, brąz zaś zdobyli Australijczycy^[2][3].

Najwięcej punktów w zawodach (57) zdobył Walijczyk Leigh Halfpenny, zaś w klasyfikacji przyłożeń z pięcioma zwyciężył Nowozelandczyk Kade Poki^[4][5].

John McCall Fairplay Award ufundowaną na cześć tragicznie zmarłego na mistrzostwach w 2004 roku irlandzkiego zawodnika, Johna McCalla, w imieniu reprezentacji Chile odebrał jej kapitan, Benjamin del Solar^[3][6].

Irish Rugby Football Union otrzymał prawa do organizacji turnieju w maju 2006 roku i do jego przeprowadzenia wyznaczył Ulster Rugby Union^[7]. Mistrzostwa zostały zorganizowane w ciągu pięciu meczowych dni^{[8][9][10][11][12][13][14][15][16][2]} pomiędzy 4 a 21 kwietnia 2007 roku na sześciu obiektach – pięciu w Belfaście i jednym w Bangor^[17][18]. W turnieju mogli uczestniczyć jedynie zawodnicy urodzeni w latach 1988–1989^[19], a nad ich przebiegiem czuwało osiemnastu arbitrów, pośród których była Sarah Corrigan – pierwsza kobieta sędziująca męskie usankcjonowane przez IRB zawody w rugby piętnastoosobowym^[20][21]. Rozstawienie zespołów i harmonogram meczów został opublikowany 30 listopada 2006 roku^[17][22][23].

Dwadzieścia cztery uczestniczące reprezentacje zostały podzielone na dwie dwunastozespołowe dywizje i rozstawione w nich na cztery trzyzespołowe grupy według wyników osiągniętych w poprzednich mistrzostwach oraz w regionalnych eliminacjach. Rywalizowały one następnie w ciągu trzech pierwszych meczowych dni z drużynami z innej grupy (grupa A z D, B z C). Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym. Po zakończeniu pierwszej fazy ustalany był ranking przed dwumeczową fazą play-off – pierwsze cztery zespoły walczyły o mistrzostwo, kolejne cztery o miejsce piąte, zaś pozostałe o miejsce dziewiąte^[17][19].

Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej ilości punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie^[19]:

• wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
• lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
• lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
• większej ilości zdobytych punktów;
• większej ilości zdobytych przyłożeń;
• rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej nie odbywała się dogrywka, zwycięzca wyłaniany był zaś na podstawie większej ilości przyłożeń w tym meczu, przyłożeń zakończonych podwyższeniem, a ostatecznie w wyniku karnych kopów. Wyjątkiem był mecz finałowy, w którym w przypadku niewyłonienia zwycięzcy według kryteriów przyłożeń i podwyższeń, nie rozgrywano konkursu kopów, lecz ogłaszano wspólny triumf obu zespołów^[19].

Bilety na turniej były dostępne od połowy lutego 2007 roku, z najtańszymi normalnymi wejściówkami po cztery funty za dwa mecze w przedsprzedaży na każdy z obiektów i z ulgowymi o połowę tańszymi^[24].

Zgodnie z regulaminem rozgrywek najsłabsza szóstka z dywizji B o udział w kolejnych mistrzostwach musiała ubiegać się w regionalnych kwalifikacjach, natomiast jej zwycięzca w następnej edycji zastępował ostatnią drużynę dywizji A^[19]. Jednak były to ostatnie mistrzostwa w tej kategorii wiekowej, bowiem w związku z restrukturyzacją rozgrywek juniorskich turniej ten wraz z mistrzostwami U-21 został zastąpiony w 2008 roku przez mistrzostwa świata juniorów w rugby union i Junior World Rugby Trophy przeznaczone dla zawodników do lat dwudziestu^[25].

• Fixtures / Results. irbu19.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-12-15]. (ang.).
• Pools / Standings. irbu19.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-12-15]. (ang.).
• Palmares. ferugby.es. [dostęp 2014-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-14)]. (hiszp.).