Rybieniec (województwo kujawsko-pomorskie)

Rybieniec
wieś
Ilustracja
Fort VII w Rybieńcu
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

chełmiński

Gmina

Stolno

Liczba ludności (III 2011)

374[1]

Strefa numeracyjna

56

Kod pocztowy

86-212[2]

Tablice rejestracyjne

CCH

SIMC

0849126

Położenie na mapie gminy Stolno
Mapa konturowa gminy Stolno, po lewej znajduje się punkt z opisem „Rybieniec”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Rybieniec”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Rybieniec”
Położenie na mapie powiatu chełmińskiego
Mapa konturowa powiatu chełmińskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Rybieniec”
Ziemia53°20′12″N 18°30′38″E/53,336667 18,510556[3]

Rybieniecwieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Stolno.

Podział administracyjny

W latach 1939–1945 położona była w okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie, w rejencji bydgoskiej (Regierungsbezirk Bromberg)[4], w powiecie Chełmno (Kreis Kulm)[5].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie toruńskim.

Demografia

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 374 mieszkańców[1]. Jest siódmą co do wielkości miejscowością gminy Stolno

Historia

W 1301 roku nastąpiła lokacja Rybieńca, w 1385 wieś leżała w komturi starogrodzkiej. W 1435 odnowiono przywilej lokacyjny, w XV wieku wieś należała do Mgowskich.

W 1570 Rybieniec należał do Macieja Dorpowskiego, który miał 12 łanów chłopskich, 2 zagrodników, i karczmę.

W 1667 wieś należała do Orłowskich później do Władysława Dobrskiego, a w 1706 dziedzicem był Jan Dobrski chorąży ziemi michałowskiej. Przy drodze do Klamer stała kaplica, widniał w niej napis 1703. Miejscowość w latach 1774–1840 należała do Kczewskich.

W 1868 we wsi było 20 domów zamieszkałych przez 306 mieszkańców. Istniała też szkoła, a około 1840 wieś należała do rodu von Trotha. W tamtym czasie istniała w Rybieńcu gorzelnia, wiatrak i karczma. Później miejscowość należała do Adolfa Zenkera z Brandenburgii. W 1909 Rybieniec stał się domeną państwową, którą dzierżawił Georg Kauffmann.

W Polsce okresu międzywojennego największym posiadaczem ziemskim w Rybieńcu był Romuald Przybawski. Część wsi dzierżawił Romuald Grzybowski, a od 1928 część ziemi wraz z dworem dzierżawił Stanisław Raciniewski[6].

W czasie II wojny światowej miejscowość posiadała status wieś. W latach 1939 - 1942 dotychczasową nazwą wsi było Ribenz Dom.[a], lecz po przeprowadzonej zamianie nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie, w latach 1942 - 1945 nazywała się Ribenz[5].

Zabytki

Według rejestru zabytków NID[7] na listę zabytków wpisane są fortyfikacje w zespole twierdzy Chełmno z lat 1903–14, nr rej.: A/1511/ z 14.02.1980:

  • fort VI, 1903–1914, nr rej.: jw.
  • fort VII, 1903–14, nr rej.: A/1511/23
  • schron piechoty UR-4, przed 1910, nr rej.: A/1511/24
  • schron piechoty IR-6, ok. 1914, nr rej.: jw.

Zobacz też

Uwagi

  1. Skrót nie został rozwinięty w cytowanym źródle

Przypisy

  1. 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1118 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 118878
  4. Germanizacja nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Wybór źródeł, wstęp i oprac. M. Kubicki, Gdańsk-Warszawa 2022, s. 93.
  5. 1 2 Germanizacja nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Wybór źródeł, wstęp i oprac. M. Kubicki, Gdańsk-Warszawa 2022, s. 102.
  6. Gabriela Mazur, Leksykon Miejscowości powiatu chełmińskiego, 2020, ISBN 978-83-7591-751-2.
  7. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025, s. 31 [dostęp 2016-07-20].

Linki zewnętrzne