Schronisko PTN w Siankach

Schronisko PTN w Siankach
Ilustracja
Państwo

 Polska

Pasmo

Bieszczady Zachodnie, Karpaty

Wysokość

840 m n.p.m.

Data otwarcia

1 marca 1936

Właściciel

Liga Popierania Turystyki

Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa konturowa Bieszczadów Zachodnich, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Schronisko PTN w Siankach”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry znajduje się punkt z opisem „Schronisko PTN w Siankach”
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich
Mapa konturowa Beskidów Wschodnich, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Schronisko PTN w Siankach”
Ziemia49°01′38″N 22°53′55″E/49,027222 22,898611

Schronisko PTN w Siankach – nieistniejące obecnie schronisko turystyczne, położone w Siankach na wysokości ok. 840 m n.p.m.[1] w Bieszczadach.

Historia

Inicjatorem budowy obiektu było Przemyskie Towarzystwo Narciarskie (PTN). Powstało ono na śródleśnej polanie, około 500 metrów od stacji kolejowej w Siankach. Budowę rozpoczęto w 1934 roku, a ukończono ją na przełomie 1935 i 1936 roku[2]. Koszt budowy wyniósł ok. 180 tys. zł i został pokryty częściowo z subwencji Wydziału Turystyki Ministerstwa Komunikacji, Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego oraz dotacji Polskiego Związku Narciarskiego (PZN)[2][3].

Po wykończeniu, w zamian za ciążące na PTN zobowiązania finansowe schronisko nabyła Liga Popierania Turystyki. Organizacja ta wydzierżawiła jednak obiekt PZN, a ten oddał go w zarząd PTN[1][2]. Według informacji prasowych stanowił przy tym obiekt Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X[4]

Uroczyste otwarcie nastąpiło 1 marca 1936 roku[2] przy udziale zaproszonych gości, w tym urzędników z Ministerstwa Komunikacji: wiceministra Aleksandra Bobkowskiego, naczelnika Henryka Szatkowskiego czy prezesa Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Walerego Goetla[3].

Udostępniono wówczas dwupiętrowy budynek na kamiennej podmurówce z wieżą nakrytą wysokim dachem oraz arkadową werandą. Oferował on noclegi dla 150 osób z możliwością powiększenia pojemności do 200 miejsc[2]. Jako obiekt gościł liczne kursy narciarskie, których uczestnicy stanowili znaczący odsetek gości nocujących w schronisku[5]. Gospodarzem z ramienia PTN był Julian Kolankowski – przemyski pedagog i działacz turystyczny[6].

Budynek był zelektryfikowany, posiadał połączenie telefoniczne, centralne ogrzewanie, dostęp do bieżącej ciepłej wody. Wnętrza urządzono w stylu huculskim, do czego zatrudniono majstrów z Żabiego. Ściany, sufity, drzwi, meble i liczne elementy wyposażenia były bogato zdobione, rzeźbione, inkrustowane huculskimi paciorkami. Krzesła w jadalni pokryto indywidualnymi ornamentami ludowymi. Ściany pomieszczeń ozdobiono portretem Józefa Piłsudskiego wykonanym z majoliki oraz przedmiotami z ceramiki huculskiej[2][3]. Wewnątrz mieściła się stacja ratunkowa Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa[1][5]

Schronisko nazywano Hotelem Turystycznym LPT czy Domem Turystyczno-Narciarskim PTN, a z uwagi na przepych, z jakim urządzono wnętrza, także ironicznie „Pałacem pod Hucułem” (tak w artykule Gazety Stryjskiej)[2][3].

Obiekt spłonął podczas II wojny światowej[5].

Galeria

Szlaki turystyczne (1936–1937)

Przypisy

  1. 1 2 3 Stanisław Faecher (red.), Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937–1938, rok X, Kraków: Polski Związek Narciarski, 1937, s. 77 (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Bogdziewicz 2012 ↓, s. 200.
  3. 1 2 3 4 Otwarcie Domu narciarskiego w Siankach, „Wschód” (5), 10 marca 1936, s. 8.
  4. ↑ Nowe schronisko D. O. K. X w Siankach, powiat Turka, „Wschód” (16), 30 czerwca 1936, s. 2.
  5. 1 2 3 Bogdziewicz 2012 ↓, s. 202.
  6. ↑ Tomasz Pudłocki, Julian Kolankowski, „Nasz Przemyśl” (1), lasko.webd.pl, 2005, s. 39 [dostęp 2013-09-10] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-19].
  7. ↑ Regulamin górskiej odznaki turystycznej P. T. T. wraz ze spisem punktowanych wycieczek oraz spisem przewodników do G. O. T., wyd. 2, Kraków: Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, 1936, s. 55 (pol.).
  8. ↑ Mapa topograficzna 1:100 000, arkusz Turka (pas 52, słup 36), Wojskowy Instytut Geograficzny, 1937 (pol.).

Bibliografia

  • Ryszard Bogdziewicz, Schroniska karpackie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874–1945, wyd. I, Lublin: Drukarnia i Wydawnictwo Akademickie WSSP im. Wincentego Pola, 2012, ISBN 978-83-60594-24-7, OCLC 956614813 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.